">
Της ΕΛΕΝΑΣ ΡΑΠΤΗ
Υπ. βουλευτής ΝΔ Α’ Θεσσαλονίκης
Από την αρχή της οικονομικής κρίσης και σταδιακά μέχρι σήμερα τα μέτρα μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος δημιούργησαν έντονες εισοδηματικές απώλειες σε χιλιάδες πολίτες. Ακόμη τραγικότερα, άνθρωποι έχασαν την εργασία τους και είναι άγνωστο πόσα ακόμη θα είναι τα θύματα της ανεργίας από τη συνεχιζόμενη ύφεση.
Όταν όμως μιλάμε για ανθρώπους και όχι για αριθμούς είναι ανάγκη να σχεδιάζουμε με μεγαλύτερη ευαισθησία. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν σήμερα δανειακές υποχρεώσεις που αδυνατούν να καλύψουν. Έχουν υποθηκευμένα σπίτια, οχλήσεις από εταιρείες είσπραξης, τόκους που τρέχουν από τις μη εξυπηρετούμενες οφειλές. H συζήτηση για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι πολύ σημαντική. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα υγιές τραπεζικό σύστημα που θα εγγυάται τη ρευστότητα και την ομαλότητα του συστήματος. Το πρόβλημα άλλωστε των τραπεζών θίγει όλους τους καταθέτες, το εμπόριο και την οικονομία. Μέχρι εδώ όλα είναι καλά. Αυτό είναι όμως ένα θέμα και είναι άλλο θέμα η σιγή που τηρείται στο θέμα της προστασίας των δανειοληπτών.
Για πολλοστή φορά οι τράπεζες στηρίζονται από το κράτος. Δηλαδή από τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Υπάρχουν έκτακτες συνθήκες που το απαιτούν. Ανάλογα όμως έκτακτες συνθήκες υπάρχουν και για χιλιάδες νοικοκυριά. Που πήραν στεγαστικά δάνεια σε ανύποπτο χρόνο, πληρώνοντας μάλιστα ακριβά επιτόκια και υπερτιμημένες αξίες ακινήτων, υπολογίζοντας πως θα μπορέσουν να τα αποπληρώσουν από το εισόδημα και την εργασία τους. Σήμερα που χάθηκαν και τα δύο, είναι σε απελπιστική θέση. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, τα χρήματα του μηνιαίου μισθού που περισσεύουν μετά την παρακράτηση της δόσης, είναι 20 και 30 ευρώ με τα οποία καλείται να ζήσει μια οικογένεια. Χωρίς λοιπόν ή με ελάχιστο εισόδημα, με μεγάλες απώλειες στην εμπορική αξία του ακινήτου που χρωστούν και σε θέση αδυναμίας ως προς την τράπεζα που τους δάνεισε ασφαλώς βρίσκονται σε έκτακτες συνθήκες. Δε θα έπρεπε λοιπόν η πολιτεία να προστατεύσει τους χιλιάδες συμπολίτες μας;
Η άρση των κατασχέσεων, όπως συμβαίνει υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, δεν είναι αρκετή. Χρειάζονται δραστικότερες ρυθμίσεις. Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας είναι πολύ συγκεκριμένη. Η δόση εξόφλησης των δανείων αυτών των ανθρώπων δεν μπορεί να ξεπερνά το 30% του μηνιαίου εισοδήματός τους. Και είναι κάτι που το τραπεζικό σύστημα μπορεί να αντέξει. Αναγκαίο είναι ακόμη σε περιπτώσεις μεγάλης αδυναμίας να μην υπάρχουν δόσεις αλλά πληρωμή μόνο των τόκων του δανείου. Αυτές είναι μόνο δύο σκέψεις από το οικονομικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Υπάρχουν και άλλες ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να προβλεφθούν για το μεγάλο αυτό θέμα που αγγίζει χιλιάδες νοικοκυριά.
Την ίδια ώρα, αυτό που επίσης πρέπει να αλλάξει είναι η τραπεζική νοοτροπία. Η αντίληψη της ισχυρής τράπεζας απέναντι στον ανίσχυρο πελάτη. Οι υψηλές και παράνομες χρεώσεις, η αδιαφάνεια στους υπολογισμούς, τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, οι καταχρηστικές συμβάσεις. Οι τράπεζες απολαμβάνουν το προνόμιο της στήριξης λόγω του ενεργού τους ρόλου στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Για αυτό χρηματοδοτούνται, για αυτό διασώζονται. Οφείλουν λοιπόν να επιδεικνύουν ανάλογη ευαισθησία στη σχέση τους με τους πολίτες-πελάτες και να ασκούν με ευθύνη το ρόλο τους.
Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δίνει στο κράτος μια μεγάλη συμμετοχή στη διαχείριση της νέας τραπεζικής πραγματικότητας. Αν λοιπόν το κράτος είναι ρυθμιστής ασφαλώς μπορεί να είναι και εγγυητής της νέας σχέσης τραπεζών και πολιτών. Μπορεί να επιβάλλει κανόνες και ορίσει το νέο πλαίσιο της τραπεζικής αγοράς. Να παγώσει δάνεια και να ελαφρύνει τους όρους του δανεισμού. Η προστασία των δανειοληπτών είναι μια προτεραιότητα που δεν επιδέχεται αναβολή. Είναι θέμα και αγωνία χιλιάδων Ελλήνων.
