">
Διεθνή έκκληση προς τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη ματαίωση του σχεδίου καταστροφής του χημικού οπλοστασίου της Συρίας εν πλω στη Μεσόγειο συνυπογράφουν περιβαλλοντικοί φορείς και επιστήμονες από 14 χώρες της ΕΕ. Στην έκκληση, που συντάχθηκε με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», εκφράζεται η ανησυχία «για τον κίνδυνο δηλητηρίασης της Μεσογείου», ανησυχία που οφείλεται «στους πιθανούς κινδύνους μιας τόσο περίπλοκης διαδικασίας καταστροφής που λαμβάνει χώρα πιλοτικά σε ασταθείς θαλάσσιες συνθήκες». Επίσης, υπογραμμίζεται ότι «υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η διαδικασία να οδηγήσει στην απελευθέρωση τόνων τοξικών αποβλήτων στη Μεσόγειο Θάλασσα, αποτελώντας μια σημαντική απειλή προς το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία». Τίθενται ερωτήματα σχετικά με τις επιπτώσεις της μεθόδου και του εξοπλισμού που θα χρησιμοποιηθούν, καθώς και με την επιλογή του τόπου. Όπως σημειώνεται, πρόκειται για «μια επιβαρυμένη περιοχή με ισχυρά θαλάσσια ρεύματα και ένα ιστορικό παράνομης απόρριψης τοξικών και πυρηνικών αποβλήτων, στην οποία δεν υπάρχει δυνατότητα εξακρίβωσης περιβαλλοντικών επιπτώσεων που ενδέχεται να προκύψουν».
Να αποφευχθεί η «δηλητηρίαση της Μεσογείου»
Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά, «η απόρριψη επικίνδυνων αποβλήτων στη θάλασσα, μία δραστηριότητα που κανονικά απαγορεύεται βάσει διεθνών πολυμερών συμφωνιών, επιτρέπεται κατ εξαίρεση σε στρατιωτικά πλοία που τους έχει χορηγηθεί απαλλαγή από συνθήκες των Ηνωμένων Εθνών – μία αμφισημία που ανέχεται εδώ και χρόνια ο ΟΗΕ. Επίσης, οι ΗΠΑ δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Βασιλείας για τον Έλεγχο των Διασυνοριακών Κινήσεων Επικίνδυνων Αποβλήτων και την Επεξεργασία τους και αυτό θέτει ένα επιπλέον ερώτημα όσον αφορά στην έγκριση της διαδικασίας μεταφόρτωσης, εφόσον αυτό δεν συμβαίνει μέσα σε μία στρατιωτική βάση των ΗΠΑ. Η Ε.Ε., η οποία συμμετέχει στη χρηματοδότηση της επιχείρησης, καθώς και ο ΟΗΕ θα πρέπει να παρέμβουν άμεσα για να προσδιορίσουν μία ασφαλή μέθοδο καταστροφής στην ξηρά. Επιπροσθέτως», επισημαίνεται, «η καταστροφή άκρως επικίνδυνων χημικών όπλων με τη χρήση τεχνολογίας, η οποία δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ πριν σε τέτοιο εύρος, θα πρέπει να επανεξεταστεί προς αποφυγήν κινδύνου δηλητηρίασης της Μεσογείου».
Διευκρινίσεις της υδροβιολόγου Αν. Μήλιου
Όπως εξηγεί η υδροβιολόγος του Ινστιτούτου «Αρχιπέλαγος», Αναστασία Μήλιου, πρόταση των επιστημόνων είναι «η καταστροφή των χημικών να γίνει σε χερσαίο ελεγχόμενο περιβάλλον, όπου μπορεί να υπάρξει παρακολούθηση της ενδεχόμενης ρύπανσης από τα χημικά». Η κ. Μήλιου επισημαίνει, εξάλλου, ότι η επιχείρηση χρηματοδοτείται με το ποσό των 12 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή κατά το ήμισυ του συνολικού κόστους, από την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Αφού γίνεται με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογούμενων άρα πρέπει να υπάρξει σαφής διασφάλιση της δημόσιας υγείας» προσθέτει.
Ποιοι συνυπογράφουν την έκκληση
Τη διεθνή έκκληση συνυπογράφουν, μεταξύ άλλων, φορείς, ΜΚΟ, κινήσεις πολιτών και περιβαλλοντικά ινστιτούτα από την Ελλάδα, την Ιταλία, το Ισραήλ, τη Μάλτα, την Κύπρο, τη Σλοβενία, την Ισπανία και το Βέλγιο, καθώς και καθηγητές πανεπιστημίων της Ολλανδίας, της Βρετανίας, της Ισπανίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Γερμανίας και της Αυστρίας. Στο πλαίσιο της καμπάνιας του «Αρχιπελάγους» για την ανάδειξη του θέματος πραγματοποιήθηκαν επίσης στις Βρυξέλλες συναντήσεις επιστημόνων του Ινστιτούτου με εκπροσώπους της Επιτροπής Θαλασσίων Υποθέσεων και ευρωβουλευτές, οι οποίοι, σύμφωνα με την κ. Μήλιου, «εξέφρασαν την ανησυχία τους για το κατά πόσο θα είναι ασφαλής η όλη διαδικασία».
«Η επιλογή του τόπου δεν έγινε τυχαία»!
Στην έκκληση τονίζεται ακόμα ότι, «η επιλογή του τόπου δεν έγινε τυχαία, δεδομένου ότι πολλές χώρες της Μεσογείου αντιμετωπίζουν σήμερα σοβαρή οικονομική κρίση και πολιτική αστάθεια, και αυτό κάμπτει την αντίδραση και την εγρήγορση των πολιτών. Ο OPCW, υπεύθυνος οργανισμός για τη διεργασία, εκμεταλλεύεται αυτές τις συνθήκες και θέτει τον κίνδυνο της μετατροπής της Μεσογείου σε μία περιοχή απόρριψης επικίνδυνων αποβλήτων. Αυτό είναι απαράδεκτο και πρέπει να καταδικαστεί αυστηρά από τη διεθνή κοινότητα».
