">
Υπέρ της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων τάσσεται το Ποτάμι στο πλαίσιο της βελτίωσης του επιπέδου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και των πέντε θέσεων που προτείνει γι' αυτό το σκοπό, επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει το βάρος μιας χαμένης γενιάς, θύμα του κακού εκπαιδευτικού συστήματος και της ανεργίας που αγγίζει το 60% στους νέους». Ως βασικό πρόβλημα αναγνωρίζεται η εφαρμογή των νόμων, ιδιαίτερα στο χώρο του Πανεπιστημίου καθώς τα νομοθετικά βήματα εκτιμάται ότι έγιναν «προς μια σωστή κατεύθυνση». Στις προτάσεις του, το Ποτάμι ζητεί να δοθεί και στην πράξη περισσότερη αυτονομία (άρα και ευθύνη και λογοδοσία) στα Πανεπιστήμια. «Για παράδειγμα θα μπορούσε κάθε Σχολή να συναποφασίζει μαζί με το υπουργείο τον αριθμό των εισακτέων της (κι ανάλογα να χρηματοδοτείται από το κράτος) και θα μπορούσε να αποφασίζει κάθε Σχολή από τη «δεξαμενή» μαθημάτων των πανελληνίων εξετάσεων ποια, και πόσα μαθήματα πρέπει να δώσουν οι υποψήφιοί της και με τι συντελεστή βαρύτητας τον καθένα».
Επιπλέον, το Ποτάμι προτείνει την αποτροπή της φυγής των νέων στο εξωτερικό μέσα από την ανάδειξη ενός ελεγχόμενου από την Ελλάδα εκπαιδευτικού πλαισίου «ώστε να ξέρουμε ότι τα αντίστοιχα πτυχία έχουν πραγματικό αντίκρισμα». «Κανονικά, οι μόνοι που θα έπρεπε να αντιδρούν στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα θα ήταν τα πανεπιστήμια του εξωτερικού» σχολιάζει χαρακτηριστικά καθώς γι' αυτούς «οι Έλληνες αποτελούν σημαντική πηγή εσόδων.
