Γράφει ο Παναγιώτης Κοκκόρης,
Α’ Υποδιοικητής e-ΕΦΚΑ
πρ. Γενικός Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω… ανάποδα. Όχι από τα προβλήματα, ούτε από τα στατιστικά. Αλλά από μια σκηνή που την έχω ζήσει άπειρες φορές: έναν άνθρωπο με βαριά αναπηρία, που κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα ενός δημόσιου κτιρίου και περιμένει να κριθεί για κάτι που η ζωή τού έχει ήδη κρίνει. Αν θέλεις να καταλάβεις την ψυχή μιας χώρας, μην κοιτάς τα συνέδρια και τις τυμπανοκρουσίες· κοίτα πώς φέρεται σε αυτόν τον άνθρωπο. Εκεί γράφεται το αληθινό Σύνταγμα — όχι στα χαρτιά, αλλά στην πράξη.
Για πολλά χρόνια, η πραγματικότητα στα ΚΕΠΑ δεν ήταν ούτε τρυφερή ούτε τιμητική για εμάς ως κοινωνία. Εικόνες από ένα δημόσιο που είχε ξεμείνει στη δεκαετία του ’80: χώροι μουντοί, εξοπλισμός κουρασμένος, οι γνωστές καθυστερήσεις που έδιναν χρόνο να δεις όλη τη σεζόν από το αγαπημένο σου σίριαλ… ενώ άνθρωποι με μη αναστρέψιμες παθήσεις έπρεπε ξανά και ξανά να «αποδεικνύουν» ότι η πάθησή τους δεν εξαφανίστηκε μαγικά. Μια διαδικασία που περισσότερο έμοιαζε με τιμωρία παρά με υπηρεσία.
Το 2013 είχα τη δυνατότητα —και τιμή— να συμβάλω στη θεσμοθέτηση των πρώτων μη αναστρέψιμων παθήσεων. Το αυτονόητο που όμως τότε φάνταζε σχεδόν επαναστατικό: να σταματήσει το παράλογο «έλα πάλι, φέρε τα ίδια χαρτιά». Σήμερα, βλέπω με ειλικρινή ικανοποίηση ότι αυτό το πρώτο βήμα δεν έμεινε μετέωρο. Έγινε δρόμος, και ο δρόμος έγινε λεωφόρος. Οι μη αναστρέψιμες παθήσεις πλέον έχουν φτάσει τις 160 και το σύστημα των ΚΕΠΑ λειτουργεί όχι απλώς καλύτερα — λειτουργεί πολιτισμένα.
Ως Α’ Υποδιοικητής του e-ΕΦΚΑ βλέπω τι σημαίνει αυτό στην πράξη. Δεν είναι αλλαγές σε ΦΕΚ· είναι αλλαγές στον τρόπο που φερόμαστε στους πιο ευάλωτους. Με την ουσιαστική στήριξη του Υπουργείου Εργασίας, μπήκαμε εκεί όπου πονούσε το σύστημα: στον χρόνο αναμονής, στην αξιοπρέπεια, στην αίσθηση ότι ο πολίτης «μετράει».
Η νέα δομή στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένας χώρος που θυμίζει Ευρώπη, όχι επειδή το λέμε σε δελτίο Τύπου, αλλά επειδή έτσι λειτουργεί. Με δυνατότητα εξυπηρέτησης 10.000 πολιτών τον μήνα, με πολλαπλές επιτροπές, με συνθήκες που σέβονται τον άνθρωπο. Και δεν είναι μόνο το ΣΕΦ: νέα ΚΕΠΑ σε Γαλάτσι και Κοζάνη δείχνουν τι σημαίνει ένα Δημόσιο που δεν τρομάζει, αλλά ανακουφίζει.
Το ανθρώπινο κομμάτι όμως είναι η μεγάλη ανατροπή. Οι γιατροί από 500 έγιναν 1.200. Αυτό δεν είναι μια διοικητική λεπτομέρεια. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «θα περιμένετε μήνες» και στο «θα εξυπηρετηθείτε άμεσα». Είναι χιλιάδες ζωές που δεν μπήκαν σε αναβολή. Οι εκκρεμότητες μειώθηκαν κατά 76% μέσα σε ενάμιση χρόνο. Και πίσω από αυτό το νούμερο κρύβεται κάτι απλό: λιγότερη αγωνία.
Ξέρω ότι στην Ελλάδα έχουμε το μόνιμο ερώτημα: «Ωραία όλα αυτά, αλλά θα κρατήσουν;». Κι εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρος: αυτός ο δρόμος δεν έχει επιστροφή. Η αξιοπρέπεια δεν είναι κράχτης προεκλογικής περιόδου· είναι υποχρέωση. Και είναι πλέον θεμελιωμένη.
Και τώρα, η ανατροπή που υποσχέθηκα στην αρχή: η πρόοδος στα ΚΕΠΑ δεν είναι απλώς μια διοικητική επιτυχία. Είναι μια υπενθύμιση του ποιοι είμαστε όταν αποφασίζουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Γιατί, στο τέλος, το κράτος δεν το κρίνεις από τους νόμους που ψηφίζει, αλλά από το πώς στέκεται δίπλα σε εκείνον που δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος.
Και αυτό που του λέμε σήμερα είναι απλό, ανθρώπινο και —επιτέλους— αληθινό:
«Σε βλέπω. Σε σέβομαι. Και δεν θα σε αφήσω μόνο σου».
Αν υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούμε να είμαστε περήφανοι ως χώρα τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό.
