Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη
«Τα κατεστημένα σαν πατημένες οχιές καιροφυλακτούσαν να χτυπήσουν την αλήθεια, την αγνότητα, τον κώδικα αξιών μου, την αρετή και εργατικότητα, που όφειλα στον Λαό μας.
Αλήθεια;
Πού να την βρει κανείς σε μια ταλαντευόμενη πολιτική και ηθική κατάσταση, που κόβει τον δρόμο της προόδου στην Πατρίδα μας;
Ο αγνός αγώνας μου γι’ αυτήν την αλήθεια και την πορεία με αρχές και αρετή, πληρωνόταν πικρά.
Το κατεστημένο, σήκωνε στην πορεία μου στον Στρατό και στην Βουλή την τρικυμία.
Κι εγώ πάλευα με όλες μου τις δυνάμεις».
Με αυτά τα λόγια ο Κυριάκος Σπυριούνης δίνει μια μικρή γεύση από το νέο του βιβλίο με τίτλο «Τρικυμία Πορείας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μπαρμπουνάκη.
Ο ίδιος μιλώντας στο «ΤyposThes» μίλησε για αυτή την τρικυμία. Αναφέρθηκε στα χρόνια που υπηρέτησε στο ΠΑΣΟΚ, στην ρήξη που ήρθε τόσο με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όσο και αργότερα με τον Κώστα Σημίτη. Σχολίασε πως «Το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να είναι φορτωμένο με το χθες του», ενώ μιλώντας για την αντιπολίτευση είπε πως είναι «κατακερματισμένη, θλιβερή, χωρίς προσανατολισμό και ευθύνη».
Σχετικά με την πολιτική κατάσταση είπε πως: «Το πολιτικό σύστημα πάσχει βαθέως. Και η αντιπολίτευση δεν έχει καμία ελπίδα να προσφέρει στην πατρίδα κάτι, παρά μόνο την τοξικότητα, τη φαγωμάρα, και την άρνηση στην συνεργασία και την συναίνεση».
Δεν παρέλειψε να κάνει μνεία και για τα χρόνια που ήταν στο στρατό. «Έκανα αγώνα για την αξιοπρέπεια των στρατιωτών. Και αυτός ο αγώνας με είχε καθιερώσει στην συνείδηση στρατιωτών μου», σχολίασε. Άσκησε την αυτοκριτική του για την στάση του στην εποχή της Χούντας. «Έχω αίσθηση της ενοχής ότι δεν είχα ολοκληρωμένη την πολιτική εικόνα εκείνη την εποχή», τόνισε ο κ. Σπυριούνης.
Τέλος εκμυστηρεύτηκε πως το επόμενο συγγραφικό του πόνημα θα είναι για τα Ίμια.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο;
-Η σχέση μου με Λεωνίδα Κύρκο που αναπτύχθηκε στη Θεσσαλονίκη όταν ήμουν διοικητής της 12ης Μεραρχίας και του Γ΄Σώματος Στρατού μεταξύ άλλων μου άφησε και τρία βιβλία, ένα από τα οποία τιτλοφορούνταν «Στιγμές». Όταν το διάβασα ερέθισε την διάθεσή μου να γράψω κι εγώ τις δικές μου στιγμές. Έτσι αποφάσισα να γράψω το βιβλίο που αποτελείται από τέσσερις ειδικές στιγμές της πορείας μου, πολιτικής και στρατιωτικής. Ουσιαστικά αναπτύσσονται σε τέσσερα κεφάλαια που αφορούν: α) στην εμπλοκή μου στο βασιλικό πραξικόπημα στις 13 Δεκεμβρίου το 1967, β) στις σχέσεις μου με τις πρωταρχικές συναντήσεις μου με τον Λεωνίδα Κύρκο, το γ) στην εμπλοκή μου ως διοικητή του Γ’ Σώματος Στρατού στον θλιβερό προεκλογικό αγώνα του Ιουνίου του 1989. Με ενέπλεξε στο θλιβερό κομματικό σύστημα το οποίο για την εξουσία θυσίαζε αξίες, σχέδια, προοπτική, την εντιμότητά του απέναντι στον ελληνικό λαό. Η εξουσία το ανεμοδέρνει γι΄αυτό έχουμε τα αδιέξοδα και τις κρίσεις. Και το δ) αφορά στην πολιτική μου τρικυμία, στη θητεία μου στο κοινοβούλιο γιατί δεν συμβιβάστηκα με το κομματικοκρατικό και έτσι ήρθα σε σύγκρουση με την κυρία Λιάνη που με οδήγησε στην πρώτη διαγραφή από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και στην 2η διαγραφή όταν η διαφθορά είχε πλημμυρίσει την πατρίδα και αναγκάστηκα να στείλω επιστολή στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη γιατί δεν έπραξε τίποτα για την καταγγελία διαφθοράς που του είχα κάνει, και του έλεγα πως θα συντριβεί το ΠΑΣΟΚ αν συνεχίσετε έτσι.
- Πώς βλέπετε την σημερινή πορεία του ΠΑΣΟΚ;
-Το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να είναι φορτωμένο με το παρελθόν του. Δεν κάνει καμία προσπάθεια να αλλάξει. Όταν ακούτε σήμερα μπροστά στις συγκλονιστικές παγκόσμιες συγκρούσεις με την βία των μεγάλων, που δεν υπάρχει προοπτική παρά μόνο το αίμα και οι καταστροφές, το ΠΑΣΟΚ κινείται φορτωμένο με την χθεσινή του νοοτροπία. Δεν έχει πάρει μυρωδιά από τις εξωτερικές και εσωτερικές αλλαγές. Πληρώνει ότι κοιμάται στο χθες του μακαρίως.
Δεν έχει προοπτική. Άκουσα προχθές στο συνέδριο ότι πήραν απόφαση μη συνεργασίας με τη ΝΔ. Γιατί αυτό; Στην δημοκρατία δεν αποκλείεται τίποτα. Μόνο ο φασισμός έχει διαμερίσματα. Αυτή είναι η εκτίμηση μου.
Δεν είναι αντιπολίτευση αυτή η αξιωματική αντιπολίτευση. Και δυστυχώς η συνολική αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, θλιβερή, χωρίς προσανατολισμό και ευθύνη. Γι’ αυτό θριαμβεύει ο Μητσοτάκης.
-Πέρα από την πολιτική ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας είχε και ο στρατός. Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις που έχετε από αυτόν; Ποια γεγονότα μένουν χαραγμένα στη μνήμη σας;
-Το κεφάλαιο στο στρατό, που είναι τεράστιο, δεν έχει βγει στη δημοσιότητα. Ξεκινά από την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα στο πυροβολικό και τελειώνει με την αποστρατεία μου τον Ιούλιο του 1989. Ο αγώνας μου ήταν για τον άνθρωπο. Με την ιεράρχηση ότι για να έχεις εξασφαλισμένη τη θυσία που επιβάλλει το αμυντικό σύστημα σε σχέση με τις αντίπαλες δυνάμεις, οφείλεις να έχεις αξιοποιήσει τον άνθρωπο. Και το πρώτο που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι σεβασμός στην αξιοπρέπειά του. Έκανα αγώνα για την αξιοπρέπεια των στρατιωτών. Και αυτός ο αγώνας με είχε καθιερώσει στην συνείδηση στρατιωτών μου, που ήταν η πρώτη προϋπόθεση για αποστολή μου. Αυτό το συνάντησα και στην πολιτική. Ενώ περίμενα να πάρω 50 ψήφους πήρα 30.000, όπου πήγα να μιλήσω με αγκάλιαζαν άνδρες και γυναίκες και μου έλεγαν πως είχαν συγγενείς τους που υπήρξαν στρατιώτες μου. Μου έδιναν την αίσθηση ότι οι στρατιώτες μου με είχαν διαφημίσει.
-Είναι κάποιο γεγονός από εκείνη την εποχή που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σας;
-Τα γεγονότα είναι σειρά. Τι να πρωτοπώ…. Έζησα την χουντική περίοδο ως αξιωματικός. Έχω αίσθηση της ενοχής ότι δεν είχα ολοκληρωμένη την πολιτική εικόνα εκείνη την εποχή. Το σύστημα δεν επέτρεπε να βγεις στο βουνό για την δημοκρατία. Δεν είχα τόσο ολοκληρωμένη αντίληψη της δημοκρατίας, παρότι ήμουν από τα πρώτα βήματα μου ως αξιωματικός προσηλωμένος στην πολιτική του μεγάλου Ελευθερίου Βενιζέλου.
-Πώς βλέπετε σήμερα την πολιτική στη χώρα μας;
-Η πολιτική ζει στο χθες. Όπως το κόμμα που εξακολουθώ να ανήκω, ιδεολογικά μόνο, το ΠΑΣΟΚ, έτσι και το πολικό σύστημα, είναι φορτωμένο στο χθες. Δεν κάνουν με ευθύνη πολιτικής ηγεσίας μια αναθεώρηση των σημείων που έφεραν τη κρίση στην πατρίδα, και προσποιούνται ότι δεν θυμούνται τίποτα. Δεν θυμούνται πώς οδηγηθήκαμε στους υπέρογκους δανεισμούς, χωρίς να κάνουμε χρήση των δανείων για την ανάδειξη της χώρας μας. Δεν αναλογίζονται την ευθύνη ενός παλαιοκομματικού συστήματος που έχει δύο κατάρες: τον λαϊκισμό και το πελατειακό σύστημα.
Το πολιτικό σύστημα πάσχει βαθέως. Και η αντιπολίτευση δεν έχει καμία ελπίδα να προσφέρει στην πατρίδα κάτι, παρά μόνο την τοξικότητα, τη φαγωμάρα, και την άρνηση στην συνεργασία και την συναίνεση. Έτσι πώς να πάει η χώρα μπροστά;
-Υπήρξατε βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης. Ποιο ήταν τότε το μεγαλύτερο πρόβλημα που κληθήκατε να αντιμετωπίσετε;
-Σε μια εβδομάδα είχα καταλάβει πως το σύστημα δεν μπορούσε να με ενσωματώσει. Η κομματοκρατία ήταν μια συντεχνιακή ομάδα που εκμεταλλευόταν με πάθος την εξουσία. Πώς ο ελεύθερος και αδιαπραγμάτευτος στο σύστημα αξιών στρατηγός θα μπορούσε να ενσωματωθεί;
-Ζούμε στη σκιά μεγάλων γεγονότων όπως ο πόλεμος στο Ιράν. Πώς βλέπετε τις παγκόσμιες εξελίξεις;
-Δυστυχώς ζούμε συγκλονιστικές εποχές όπως περίπου και στο α’ και β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου κυριαρχούσαν τα συμφέροντα και οι επεκτάσεις της κάθε μεγάλης δύναμης εις βάρος των γειτόνων της. Το ίδιο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Έχουμε ένα τριαδικό σύστημα ισχύος: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα. Αυτό το σύστημα βρίσκεται σε διεθνή ανισορροπία. Και αυτό γίνεται λόγω της υπονόμευσης κάθε μεγάλης δύναμης από τις άλλες δύο. Αυτή διαμορφώνει ένα συγκρουσιακό, αφανές και εξόφθαλμο πολιτικό σύστημα σύγκρουσης. Ζούμε σε μια εποχή αβεβαιότητας, κινδύνου και ανισορροπίας. Αν πρυτανεύσει η λογική και πέσει μια φωτεινή ιδέα, αυτό το σύστημα μπορεί από το φόβο κάθε πλευράς από τις άλλες δύο, να ισορροπήσει σε ειρηνικό πεδίο. Αλλιώς, δεν είμαι αισιόδοξος για το αύριο.
-Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
-Διαβάζω τον β’ τόμο της Παγκόσμιας ιστορίας του J.M. Roberts. Και επίσης αρκετά βιβλία που αφορούν στην κρίση στα Ίμια. Αυτό εξάλλου θα είναι το θέμα και του 8ου βιβλίου μου. Μεταξύ άλλων διαβάζω βιβλία που έγραψαν για το συγκεκριμένο ζήτημα ο Σημίτης, ο Λυμπέρης, ο Παπαδόπουλος κ.ά.. Με απογοητεύουν οι αναμνήσεις από εκείνο το τραγικό 3ήμερο. Διατηρώ την πικρή γεύση απογοήτευσης πως «η πολιτική ηγεσία και στρατιωτική ηγεσία χωρίζονταν με χάος και άβυσσο», όπως λέει ο Λυμπέρης. Πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί καλά το ζήτημα αυτό; Φοβάμαι μόνο μην έρθει άλλη στιγμή παρόμοια, και δεν έχουμε γονιμοποιήσει τα συναφή συμπεράσματα με την κρίση των Ιμίων.
