">
Του Κωσταντίνου Σαμαρά
«Αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά ομαδική ψυχοθεραπεία» επισήμανε, με λίγο τσιμπημένη δόση κυνισμού, ένας φίλος που συνάντησα κατά τύχη μέσα στα πλήθη των Αγανακτισμένων που συγκεντρώνονται κάθε απόγευμα μπροστά από την Βουλή. Κι όμως, αυτή ακριβώς η αφοριστική διαπίστωση μπορεί και να αποτελέσει την ισχυρότερη νομιμοποίηση μιας συνάθροισης ανθρώπων χωρίς κομματικές σημαίες και καπελώματα και (για να τα λέμε όλα) χωρίς καμία συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Τίποτα άλλο παρά ψυχοθεραπεία, λοιπόν, ως αντίδοτο για μια επικείμενη κατάθλιψη που απειλούν να προκαλέσουν η σκηνοθετημένη οικονομική τρομοκρατία και η τηλεοπτική προπαγάνδα για ηλιθίους. Δεν είναι τυχαίο πως τα πλήθη στην πλατεία Συντάγματος είναι μεταξύ τους υπερβολικά ευγενικά, όπως ακριβώς και οι άρρωστοι σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, και γελάνε με την καρδιά τους, όπως ακριβώς συμβαίνει σε πολλές κηδείες. Εάν το επαναστατικό πρόταγμα άλλων εποχών ήταν «δεν έχετε τίποτα να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας», ίσως εδώ να βρισκόμαστε σε έναν περίεργο αντίποδα: αυτοί οι άνθρωποι, δηλαδή εμείς, δεν έχουμε τίποτα να μοιραστούμε παρά την απόγνωσή μας. Μπορεί να μοιάζει απολιτίκ και ακατέργαστο, αλλά από σκοπιά καθαρά ψυχοθεραπευτική είναι προς το παρόν λυτρωτικό.
