">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Είναι άξιο αναφοράς το πόσο διαφορετικά περιγράφουν την πολιτική πραγματικότητα δυο πρόσφατες δημοσιεύσεις. Το πρώτο άρθρο, γνωστού δημοσιογράφου, αφορούσε το διαφαινόμενο καταποντισμό του δικομματισμού. Το κεντρικό ερώτημα ήταν αν στις επερχόμενες εκλογές θα επαληθευθούν οι δημοσκοπήσεις, που «δείχνουν» μικρά ποσοστά για ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Στο άρθρο δίνονταν τα επίσημα στατιστικά που προέρχονται από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και μια σύντομη αναδρομή στα ποσοστά του δύο κομμάτων στις εκλογές από το 1974 και μετά. Με βάση αυτά τα στοιχεία, το άρθρο ενημέρωνε για τα ποσοστό που θα χρειαστεί το πρώτο κόμμα για αυτοδυναμία, ανάλογα με το ποσοστό που θα πάρουν τα κόμματα που θα μείνουν εκτός βουλής. «Το πρώτο κόμμα χρειάζεται 36,4% για να πετύχει αυτοδυναμία - υποθέτοντας ότι το συνολικό ποσοστό όλων των κομμάτων που θα μείνουν εκτός Βουλής θα ανέλθει στο πρωτοφανές ύψος του 10%». Στη συνέχεια πήρε το παράδειγμα της Νέας Δημοκρατίας σημειώνοντας ότι δύσκολα θα πάρει το ποσοστό που χρειάζεται για την αυτοδυναμία, ενώ πιθανολόγησε ότι ακόμα και το άρθροισμα των ποσοστών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μπορεί να μην είναι αρκετό για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας.
Η έκφρασή του ήταν σε στιγμές υπερβολική και δραματική, αλλά πάντα πατούσε πάνω στα επίσημα στοιχεία και είχε σαν στόχο να ενημερώσει τι θα γίνει σε κάθε πιθανότητα. «Αν οι δημοσκοπήσεις επαληθευτούν σε κάποιο βαθμό και στις εκλογές (οι οποίες σημειωτέον ακόμη δεν έχουν προκηρυχθεί), τότε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα πλέουν σε πελάγη ευτυχίας αν η καταβαράθρωσή τους σταματήσει στο μέχρι τώρα αδιανόητα χαμηλό ποσοστό του 50% - εννοούμε 50% και τα δύο κόμματα μαζί, όχι κάποιο από αυτά μόνο του!)».
Με αυτό τον τρόπο προσπαθούσε να αποδείξει πόσο μεγάλη είναι η κρισιμότητα των επερχόμενων εκλογών, διότι μπορεί να αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Επίσης, ο αρθρογράφος υπενθύμιζε, ορθώς, ότι μόνο το αποτέλεσμα των εκλογών θα αποτυπώσει πλήγμα στο δικομματισμό και όχι οι δημοσκοπήσεις. Συνολικά, το κείμενο είναι μια ενημερωτική περιγραφή της πολιτικής πραγματικότητας, βασισμένη σε δημοσκοπικά και ιστορικά στοιχεία.
Από την άλλη πλευρά, μια ανάγνωση άλλου άρθρου σε γνωστή κυριακάτικη εφημερίδα, παρουσίασε μια άλλη πραγματικότητα της πολιτικής επικαιρότητας. Το ΠΑΣΟΚ επιβιώνει, αναφέρει ο αρθρογράφος, χωρίς ωστόσο να μας εξηγήσει πώς. Ήταν μια ανυπόστατη παρατήρηση, σαν αυθαίρετο ευχολόγιο, εφόσον τα νούμερα στις δημοσκοπήσεις είναι εξαιρετικά χαμηλά. Ο αρθρογράφος συνεχίζει στην ίδια λογική λέγοντας ότι τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζουν αυξητική τάση, παραλείποντας να αναφέρει ότι κυμαίνονται σε χαμηλότατα επίπεδα που δεν εξασφαλίζουν αυτοδυναμία. Η αναφορά του για τα κόμματα της Αριστεράς ήταν τουλάχιστον ελλειμματική: «Εμφανής είναι ή άνοδος ορισμένων αριστερών δυνάμεων».
Περαιτέρω, το άρθρο χρησιμοποιεί ιστορικά γεγονότα, που επιδέχονται πολλών ερμηνειών, για να υποστηρίξει το επιχείρημα ότι το πολυκομματικό κοινοβούλιο είναι επικίνδυνο. «Ας θυμηθούμε τα γεγονότα. Η πολυδιάσπαση του Κέντρου μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο οδήγησε στη μονοκρατορία της συντηρητικής παρατάξεως». Μάλιστα ο αρθρογράφος καταφεύγει και σε μια αβάσιμη πρόβλεψη, για να πει ότι: «Η πολυκομματική Βουλή (…) φαινόμενο πρωτόγνωρο και ίσως επικίνδυνο για τη χώρα και μάλιστα υπό συνθήκες βαριάς οικονομικής κρίσης»
Το κείμενο τελειώνει με το καταληκτικό δίλημμα Ευρώπη ή... επανάσταση, το οποίο θέτει ο αρθρογράφος. Το ερώτημα τίθεται αυτολεξεί: «Με την Ευρώπη και το ευρώ ή με την πτώχευση, που θα φέρει κοινωνική αναταραχή και… την επανάσταση;» Το ύφος είναι ειρωνικό και η ερώτηση παγιδεύει τον αναγνώστη σε μια ερώτηση φτιαγμένη έτσι ώστε να οδηγεί σε μια απάντηση.
Αυτά τα δύο άρθρα είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορεί να καταγραφεί η επικαιρότητα στα Μ.Μ.Ε. με δύο διαφορετικούς τρόπους. Τώρα που η προεκλογική περίοδος έχει αρχίσει, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα πολλά πρόσωπα της Ενημέρωσης. Ίσως έτσι αυτή η εκλογική αναμέτρηση πέρα από πολύ κρίσιμη, να γίνει και πιο δίκαια.
