">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Από φέτος, το “Πανόραμα Ελληνικών Ταινιών” αναβαθμίζεται σε “Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου”. Η πρεμιέρα του θα γίνει με την προβολή της ταινίας «Istanbul Story» (Μια ιστορία της Πόλης) της Φωτεινής Σισκοπούλου την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου στις 7:30 μ.μ, στην αίθουσα Ολύμπιον.
Στο πλαίσιο φυσικά του 57ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. «Δεν είναι μόνο σημαντικό αλλά και αναγκαίο για την ελληνική παραγωγή αυτό το Φεστιβάλ», εξήγησε η Φωτεινή Σισκοπούλου απαντώντας σε ερωτήσεις μας. Η ταινία που σκηνοθετεί είναι η πρώτη ελληνο-τουρκική συμπαραγωγή που έχει γυριστεί εξ’ ολοκλήρου στην Τουρκία (Κωνσταντινούπολη, Πρίγκηπος, Τροία, Αρχαία Ασσός στα Ιόνια Παράλια), με μικτό καστ και συντελεστές.
Με αφορμή την επιστροφή της Κάτιας (Μυρτώ Αλικάκη) μετά μισό αιώνα απουσίας στην γενέθλια Πόλη για μια κληρονομική υπόθεση, θίγεται το θέμα των βίαιων απελάσεων του 1964 -’65. «Οι αιτίες και οι επιπτώσεις των απελάσεων είναι συγκριτικά άγνωστες στο μέσο Τούρκο, όσο για τον Ελλαδίτη, και λιγότερο γνωστές από άλλα ιστορικά τραύματα», σημειώνει η κα Σισκοπούλου και συμπληρώνει: «Με ψεύδη, πλάνες, λάθη από άγνοια ή από ιδιοτέλεια, πολεμοφοβική δημαγωγία και αλληλοκατηγορίες, δεν κουκουλώνεται η Ιστορία».
Όσο για την ιδέα της ταινίας, τονίζει πως «η κοινή μοίρα των λαών μας είναι από μόνη της ανεξάντλητη πηγή για ιδέες σεναρίων».
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την ταινία;
-Από το προσωπικό μου ενδιαφέρον μου για την βαθιά ιστορικότητα της Πόλης και τη Ρωμιοσύνη ως ακρογωνιαίο λίθο της. Και αναπόφευκτα, την κοινή μοίρα των λαών μας που είναι από μόνη της ανεξάντλητη πηγή για ιδέες σεναρίων. Με ψεύδη, πλάνες, λάθη από άγνοια ή από ιδιοτέλεια, πολεμοφοβική δημαγωγία και αλληλοκατηγορίες, δεν κουκουλώνεται η Ιστορία. Οι 7000 κοινές λέξεις και φράσεις δείχνουν ότι μπορούμε να γράφουμε και να ξαναγράφουμε για τις κοινές ιστορικές εμπειρίες μας. Επιστρέφοντας με διαφορετικά ερωτήματα και αναγνώσεις, να αναστοχαστούμε το παρελθόν, τα ίχνη που άφησαν οι μεταξύ μας συγκρούσεις και καταστροφές στα ανθρώπινα βλέμματα, σε αντιδράσεις, συμπεριφορές, ζωές καθηλωμένες ακόμα στο “τραύμα”.
Η σκηνοθέτης Φωτεινή Σισκοπούλου
-Πώς λειτουργεί το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη για την ηρωίδα; Πώς αλλάζει τη ζωή της;
-Επιστρέφει μετά μισό αιώνα απουσίας χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς και αναμνήσεις. Μπαίνει στον πειρασμό για λόγους οικονομικούς. Αν είναι τυχερή την περιμένει κληρονομιά το εξοχικό τους, ακόμα στο όνομα της μητέρας της. Είναι καχύποπτη και δεν τους εμπιστεύεται, έρχεται σε σύγκρουση με τον Τούρκο δικηγόρο της, τον εαυτό της και τα συμφέροντα της, μπερδεύεται. Η Πόλη της άλλαξε, στο σπίτι τους ζούνε φαντάσματα, η οικογένειά της ένας γρίφος, μέσα της συνεχείς μετατοπίσεις, η αμφιβολία ταράζει τις βεβαιότητες.
Ίσως αυτό της επιφύλασσε η πρόκληση της κληρονομιάς, να γυρίσει πίσω απ’ όπου ξεκίνησε. Χωρίς να καθηλωθεί στο “τραύμα”.
-Πώς χειρίζεστε το θέμα των απελάσεων από την Πόλη το 1964-65 στην ταινία;
-Οι απελάσεις του ’64-‘65, οι αιτίες και οι επιπτώσεις τους είναι συγκριτικά άγνωστες στο μέσο Τούρκο, όσο για τον Ελλαδίτη, όπως μας αποκαλούν οι Ρωμιοί, λιγότερο γνωστές από άλλα ιστορικά τραύματα.
Τότε όμως είναι που η Πόλη αδειάζει από το Ελληνικό στοιχείο και η Ομογένεια δεν συνέρχεται έκτοτε από τις απώλειες. Οι εναπομείναντες, λιγότερο από 2000 ψυχές σήμερα, κρατούν ακόμα ίχνη από μνήμες της “ομηρίας” τους και μιας διπλής “προδοσίας”.
Οι άλλοι, διωγμένοι άρχοντες με 20 μόνο δολάρια και μια βαλίτσα απ’ τη μια μέρα στην άλλη, αντιμετωπίζονται λίγο πολύ ως ψηλομύτες και Τουρκόσποροι από την μικροαστική Ελλαδική κοινωνία.
-Πώς εργαστήκατε στην προετοιμασία της ταινίας δεδομένου ότι ήταν μια ελληνο-τουρκική συμπαραγωγή και ότι τα γυρίσματα έγιναν στην Τουρκία;
-Είχαμε ήδη ξεκινήσει προεργασίες στην Τουρκία πριν ξεσπάσει η κρίση με τις γνωστές συνέπειες και μας διαλύσει. Αβεβαιότητα, οικονομικό αδιέξοδο, μεγάλη καθυστέρηση. Αν έχουμε σήμερα την ταινία είναι και χάρη στην απόφασή μας να ζήσουμε στην Πόλη, συνεχίζοντας την προετοιμασία με την Ιωσηφίνα Μάρκαρη, κερδίζοντας έτσι την αξιοπιστία μας και την έμπρακτη, συγκινητική υποστήριξη Ρωμιών και Τούρκων φίλων και παραγόντων που ενίσχυσαν αποφασιστικά τις ανάγκες του έργου. Χωρίς την υλική συμπαράστασή τους, την κατανόηση των Τούρκων συμπαραγωγών, και την φροντίδα του ΕΚΚ προς τους ξενιτεμένους του, μάλλον θα ήταν αγώνας αγάπης άγονος.
-Το Istanbul Story θα σημάνει και την αφετηρία του «Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου» στο «57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης». Τι έχετε να πείτε για αυτό το νέο τμήμα; Πόσο σημαντικό είναι για τις ελληνικές ταινίες;
-Δεν είναι μόνο σημαντικό αλλά και αναγκαίο για την ελληνική παραγωγή μαζί με τα αφιερώματα, συζητήσεις και άλλες εκδηλώσεις που το πλαισιώνουν, βοηθητικές αναπτυξιακά και επικοινωνιακά. Έλειπε σ’ όλους μας.
Η ιστορικότητα της Θεσσαλονίκης, η θάλασσα και το μοναδικό κινηματογραφικό φως της είναι γοητευτικό ντεκόρ για μόστρα της διεθνούς κινηματογραφίας και των δυνάμεων μας.
Σκηνοθεσία: Φωτεινή Σισκοπούλου
Πρωταγωνιστούν: Μυρτώ Αλικάκη, Kerem Can, Esin Alpogan,Σοφία Σεϊρλή, Deniz Turkali, Κώστας Γαλανάκης, Osman Alkas, Rahman Gorede, Mert Yavuzcan και ο μικρός Ulas Karabey
Σενάριο: Φωτεινή Σισκοπούλου με τη συνεργασία του Cem Akcali
Script Supervisor : Πέτρος Μάρκαρης
Μουσική : Γιώργος Χριστιανάκης
