">
Με ευρεία διανομή βγήκε στις Γαλλικές κινηματογραφικές αίθουσες από χθες 23 Νοεμβρίου, η νέα ταινία του Θάνου Αναστόπουλου και του Davide Del Degan «Η Τελευταία Παραλία» (L’Ultima Spiaggia) που επιλέχθηκε φέτος για το επίσημο πρόγραμμα του 69ου Φεστιβάλ των Καννών.
Από χθες, «Η Τελευταία Παραλία» η οποία συνιστά ένα σπάνιο ντοκιμαντέρ για μια παραλία μοναδική στην Ευρώπη και τους εξίσου ξεχωριστούς «κατοίκους» της θα προβάλλεται σε 11 γαλλικές πόλεις και σε 13 αίθουσες μεταξύ των οποίων στην αίθουσα PARIS MK2 Beaubourg στο Παρίσι, αλλά και στη Νίκαια, το Μπορντώ, το Κλερμόν Φεράν, το Στρασβούργο για την πρώτη εβδομάδα, ενώ για την ερχόμενη εβδομάδα έχει ήδη προγραμματιστεί η έξοδος της ταινίας σε ακόμη 30 γαλλικές πόλεις.
Η κινηματογραφική διανομή της ταινίας συνεχίζεται με επιτυχία στην Ιταλία. Στην Ελλάδα διανέμεται από την εταιρεία διανομής One From the Heart.
«Η Τελευταία Παραλία» είναι μια συμπαραγωγή Ελλάδας , Ιταλίας, Γαλλίας και έχει ενισχυθεί από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ΕΡΤ, τη RAI και το CNC.
Μια παραλία, οι άνθρωποί της, η Ευρώπη και τα σύνορα
Η Τελευταία Παραλία αποτελεί μια συγκινητική όσο και αστεία περιήγηση στον μικρόκοσμο μιας λαϊκής παραλίας στην Τεργέστη της Ιταλίας στην διάρκεια των τεσσάρων εποχών του χρόνου, που αποκαλύπτει σταδιακά μια μοναδική ταινία για τα σύνορα, τις ταυτότητες και τις διαφορετικές εποχές, μια τραγικωμωδία για την ανθρώπινη φύση.
Η επίσημη ονομασία της παραλίας είναι δημόσιο θέρετρο «Λα Λαντέρνα», αλλά όλοι στην Τεργέστη το αποκαλούν απλά «Ελ Πεντοτσίν», μια δημοτική παραλία στην καρδιά της Τεργέστης, που ακόμα χωρίζεται στα δύο από έναν τοίχο. Στη μία πλευρά είναι οι άντρες και στην άλλη οι γυναίκες.
Ένας άλλος κόσμος, ένα νησί που ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει, με θέα σε μια θάλασσα που χωρίζει κι ενώνει την ίδια στιγμή, που διευρύνει και συγχέει τα σύνορα, τα επανακαθορίζει και φέρνει κοντά Ιταλούς και Σέρβους, Έλληνες και Σλοβένους, Εβραίους και Γερμανούς, Αυστριακούς και Αμερικανούς. Την ίδια στιγμή, η παραλία αυτή αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για τους ανθρώπους που της εμπιστεύονται ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.
Οι δύο σκηνοθέτες παρακολούθησαν την παραλία έναν ολόκληρο χρόνο. Το χειμώνα με ελάχιστους λουόμενους, κυρίως άντρες, που γεμίζουν εκεί το χρόνο που δεν περνά. Την άνοιξη, όταν ο ήλιος γίνεται πιο ζεστός και το θέρετρο σταδιακά ζωντανεύει. Το καλοκαίρι σε μια κατάμεστη παραλία, όπου οι ναυαγοσώστες εκτελούν τα καθήκοντά τους υπό το άγρυπνο βλέμμα των γυναικών. Και τέλος, το φθινόπωρο, όταν μαζεύονται οι σημαδούρες και οι μήνες που πέρασαν βαραίνουν τη σκέψη, όταν οι τακτικοί λουόμενοι λένε αντίο μέχρι την επόμενη χρονιά και φέρνουν στο μυαλό τους εκείνους που «χάθηκαν».
