">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
"Σε ένα σοκάκι με κακόφημα σπίτια είναι μαζεμένος κόσμος πολύς. Όλοι τους προσπαθούν να μπουν κάπου. Από τις φωνές καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια ομιλία. Τι είδους ομιλία; Και ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος; Ομιλία μες στα σκοτάδια;".
Περισσότερα θα δει το κοινό στην site specific παράσταση της Κατερίνας Ράβναλη με τίτλο “Φῶς ἐν τῇ Σκοτίᾳ’’ που θα πραγματοποιηθεί στο σοκάκι της Γεωργίου Μόδη, στην περιοχή της Αγίας Σοφίας (κάθετος Ιασωνίδου) αυτή την Κυριακή 22/1.
Δεν θα μπορούσε να επιλεγεί πιο κατάλληλο μέρος, μιας και το μονόπρακτο αυτό του Μπεχτ (“Φως στα σκοτάδια’’) που μιλά για την ηθική και την έλλειψή της, αλλά και για το συμφέρον, διαδραματίζεται σε ένα σοκάκι. Η σκηνοθέτης μας είπε πως παρά τα προβλήματα που προέκυψαν, κυρίως, λόγω κακοκαιρίας, το τελικό αποτέλεσμα θα παρασύρει το κοινό σε ένα κείμενο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.
-Τι είναι το «Φῶς ἐν τῇ Σκοτίᾳ’»;
-Πρόκειται για ένα μονόπρακτο που έγραψε ο Μπρεχτ το 1919.Το κείμενο αυτό μιλά για την ηθική και την έλλειψή της, για την υποκρισία και τα προσωπεία μέσα στα οποία μπορεί αυτή να υπάρξει.
Το συμφέρον οδηγεί τον πρωταγωνιστή μας. Το ατομικό συμφέρον, οδηγεί και όλους εμάς. Τι γίνεται όμως όταν το προσωπικό συμφέρον προχωράει τόσο, ώστε να εκμεταλλεύεται και να εξαπατά τους άλλους ανθρώπους; Τι γίνεται όταν σταματάει να έχει όρια; Τι συμβαίνει όταν ακόμη και η ηθική, οι αξίες και η εντιμότητα υποκλίνεται μπροστά στο χρήμα;
-Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με αυτό το κείμενο;
-Έψαχνα να ανεβάσω ένα μονόπρακτο. Επί δυο βδομάδες διάβαζα ανελλιπώς μονόπρακτα. Το “Φως στα σκοτάδια’’ (έτσι έχει αποδοθεί ο τίτλος του στα ελληνικά) ήταν το δεύτερο κείμενο που έπεσε στα χέρια μου. Η αρχή του με παραξένευσε. Δεν κατάλαβα τι γινόταν ακριβώς και αυτό με ιντρίγκαρε. Έτσι συνέχισα να το διαβάζω με αγωνία. Σιγά σιγά εξελισσόταν η πλοκή και το ενδιαφέρον μου έμενε αμείωτο, ώσπου το έργο τελείωσε.
Τι όμορφο κείμενο σκέφτηκα. Τι απλό. Τι έξυπνο. Με κέρδισε η ατμόσφαιρα του και οι χαρακτήρες του. Παρόλα αυτά, σαν άπιστος Θωμάς συνέχισα να ψάχνω το κείμενο που θα μου κάνει κλικ. Και μετά από πολλές μέρες με ολοήμερη ανάγνωση θεατρικών έργων και αφού είχα διαβάσει ό,τι μονόπρακτο κυκλοφορεί από τους γνωστούς και πολυπαιγμένους συγγραφείς και άλλα αγνώστων στο ευρύ κοινό, κατάλαβα, ότι πρέπει να επιμείνω στην έλξη της πρώτης ματιάς. Στο “Φως στα σκοτάδια’’.
Και μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το έργο αυτό. Ο Μπρεχτ, όταν έγραψε το κείμενο αυτό, το τιτλοφόρησε “Lux in Tenebris’’. Χρησιμοποίησε λατινικά και όχι Γερμανικά. Η μετάφραση “Φως στα σκοτάδια’’, στερείται του νοήματος και της σημασίας που προσέδωσε ο συγγραφέας στον πρωτότυπο τίτλο. Η φράση “Lux in Tenebris’’ ανήκει αυτούσια στην λατινική εκδοχή του ευαγγελίου του Ιωάννη. Προσπαθώντας να διατηρήσουμε αυτόν τον συμβολισμό, η παράστασή μας ονομάζεται “Φῶς ἐν τῇ Σκοτίᾳ’’.
-Θα είναι μια παράσταση που θα παιχθεί στο δρόμο. Γιατί το επιλέξατε αυτό; Και τι να περιμένει να δει το κοινό;
-Το έργο διαδραματίζεται σε ένα σοκάκι με κακόφημα σπίτια. Διαβάζοντας το, το φαντάστηκα ακριβώς σε ένα τέτοιο σοκάκι. Το σοκάκι δίνει ζωή στο έργο. Έψαξα λοιπόν και βρήκα το ιδανικό σοκάκι για ένα τέτοιο εγχείρημα. Δεν είχα ούτε σκοπό, ούτε μου είχε δημιουργηθεί κάποια ανάγκη εκ των προτέρων να κάνω μια site specific παράσταση. Απλά συνέβη. Και συνέβη τόσο μαγικά. Πολλοί μου είπαν σκέψου το ξανά, κάν’το καλύτερα μέσα σε μια θεατρική αίθουσα, εκεί είναι πιο ελεγχόμενα τα πράγματα και πιο εύκολα να τα οργανώσεις. Το σκέφτηκα, αλλά το έργο μου ταίριαξε τόσο στην Μόδη που δεν μπορούσα να εγκαταλείψω αυτή την ιδέα.
Προβλήματα προέκυψαν αρκετά. Προβλήματα λόγω καιρού, για παράδειγμα κάποιες πρόβες ακυρώθηκαν λόγω του χιονιού και ειδικά την Τρίτη κάναμε ολόκληρη πρόβα, μέσα στην βροχή. Προέκυψαν επίσης απρόβλεπτες καταστάσεις που θα τις θυμόμαστε για πολύ καιρό. Όπως όταν κατά λάθος μια ηθοποιός έκλεισε την μπαλκονόπορτα και κατέβηκε στο δρόμο, χωρίς να έχει κλειδιά πάνω της, με αποτέλεσμα να αποκλειστούν τρεις κοπέλες της ομάδας για μια ώρα στο μπαλκόνι μέχρι να έρθει κάποιος με κλειδιά, για να τις ελευθερώσει. Ή όταν σταματήσαμε την πρόβα σχεδόν για ένα μισάωρο, γιατί περνούσε ένας παππούς, μας είδε και άρχισε να μας διηγείται την ιστορία της ζωής του. Και σκέψου, ακόμα δεν έχουμε τελειώσει με τις πρόβες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει τον κόπο.
Το κοινό θα επισκεφτεί ένα σοκάκι με κακόφημα σπίτια (όπως υποδηλώνει και η σκηνογραφία του έργου). Το σοκάκι αυτό όμως, δεν θα είναι όπως συνήθως. Κάτι συμβαίνει εκεί. Πολύς κόσμος είναι μαζεμένος και προσπαθούν να μπουν κάπου. Από τις φωνές καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μια ομιλία. Τί είδους ομιλία; Και ειδικά σε ένα τέτοιο μέρος; Ομιλία μες στα σκοτάδια....;
Η συνέχεια επί σκηνής, την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, στις 18.00, στο σοκάκι Γεωρ. Μόδη.
-Τι θα ακολουθήσει για το «Φως εν τι Σκοτία»; Και ποια τα δικά σας επόμενα βήματα;
-Το “ Φῶς ἐν τῇ Σκοτίᾳ’’ με την μορφή Site Specific παράστασης θα παιχθεί αποκλειστικά και μόνο την Κυριακή 22 Ιανουαρίου. Ο χώρος που έχει “καταλάβει’’ με ευγένεια και σεβασμό, δεν μπορεί να υποστηρίξει πολλές επαναλήψεις της παράστασης. Βέβαια ποτέ, μην λες πότε, έτσι δεν λένε; Με το κείμενο του Μπρεχτ πάντως δεν έχουμε τελειώσει. Ετοιμάζουμε ήδη μια version, εσωτερική, αλλά και εξωτερική. Μια πιο προσαρμοστική εκδοχή που θα βασίζεται περισσότερο στην σωματικότητα και στην υποκριτική των ηθοποιών, παρά στο περιβάλλον και στα σκηνικά. Ευελπιστούμε να καρποφορήσουν οι συνεργασίες και η παράσταση αυτή να ταξιδέψει σε διάφορες γωνιές θεατρικές και μη της πόλης.
Τα επόμενα σχέδια μου περιλαμβάνουν ακόμα μια παράσταση και μια θεατρική παρουσίαση. Αρχές Μαρτίου, θα ξεκινήσω πρόβες για μια διασκευασμένη εκδοχή του αγαπημένου μου έργου του Ζαν Ζενέ “Οι Δούλες’’. Η παράσταση ευελπιστώ να παρουσιαστεί τον Ιούνιο. Παράλληλα, υπό την αιγίδα της ΜΚΟ Άρσις, έχει δημιουργηθεί θεατρική ομάδα στο Κέντρο Προσφύγων στα Διαβατά. Τέλος Μαίου λοιπόν, η δουλειά αυτής της ομάδας θα κορυφωθεί με μια θεατρική παρουσίαση, ανοιχτή στο κοινό.
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ράβναλη
Δραματουργία: Θοδωρής Κανάκης
Σκηνικά - Κοστούμια: Χριστίνα Αβραμίδου, Μαρία Μ. Βυζαρέλη
Φωτισμοί : Βαγγέλης Μαρούλης
Φωτογραφίες : Ιωάννης Γρηγοριάδης
Οργάνωση Παραγωγής : Κατερίνα Ράβναλη
Παίζουν οι ηθοποιοί : Βασίλης Βασιλείου, Στέλλα Δεγερμετζόγλου, Νικόλας Καρακίτσιος, Δημήτρης Κόσσυβας, Χρήστος Λοΐζος, Παπαδοπούλου-Σισκοπούλου Βικτώρια, Παπαδοπούλου Μαρία, Δημήτρης Τζιαμπάσης
Φιγκυράν: Νίκη Γάτα, Δήμητρα Ευαγγελοπούλου, Δήμητρα Θρήσκου, Αννίτα Κυριατσού,Φανή Κουρτίδου, Θεώνη Μπεκιάρη, Κωνσταντίνα Ράικου, Μαγδαληνή Στεργίου,
Θα παιχθεί στις 22/1/2017 ώρα 18.00 στο Σοκάκι Γεωργίου Μόδη (Περιοχή Αγίας Σοφίας, κάθετος Ιασωνίδου). Είσοδος ελεύθερη.
Διάρκεια: 45 λεπτά
Η παράσταση δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος “Σκηνοθεσία 3’’ του τμήματος Θεάτρου του ΑΠΘ με υπεύθυνο καθηγητή τον Δαμιανό Κωνσταντινίδη.
Συμβουλή διοργανωτών: Ντυθείτε καλά και ελάτε. Σκουφάκι, γαντάκια και κασκολάκι επιβάλλονται.
FB event: εδώ
