">
Συνέντευξη στη Λεμονιά Βασβάνη
Το 1919 σ’ ένα καράβι με προορισμό τη νήσο της Νεφελοκοκκυγίας, ο Πεισθέταιρος, «φιλοευρωπαίος Έλλην», οδηγεί σύσσωμες τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις στην καινούρια τους αποικία, στον καινούριο κόσμο με τους ανθρώπους- πουλιά. Το ταξίδι διαρκεί καιρό και οι φιλάνθρωποι επιβάτες αδημονούν και σχεδιάζουν τον εκπολιτισμό των αγρίων που θα συναντήσουν. Εκκλησία, κατηχητικό, σχολείο, ένα εργαστήριο ανθρωπολογίας, αλλά και ένα παράρτημα της Εταιρίας «Φτερά και Υγεία». Η απόβαση στη Νεφελοκοκκυγία θα πραγματοποιηθεί. Όμως αυτή τη φορά η Ιστορία θα ανατραπεί.
Τα παραπάνω συμβαίνουν στην «Ουτοκία - παραλλαγή στους Όρνιθες», την παράσταση που παρουσίασε πρόσφατα η ομάδα Monstrare Art Group, στο Θέατρο Άνετον «Ανοιχτή Σκηνή – Θεατρικές Φωνές της Πόλης 2019». Τώρα η νέα τους δουλειά συνεχίζει την πορεία της με παραστάσεις τη Δευτέρα 13 και την Τρίτη 14 Μαΐου στον Πολυχώρο Πολιτισμού και Αθλητισμού WE (Λεωφ. 3ης Σεπτεμβρίου & Γρ. Λαμπράκη) στις 21:15. Με αφορμή τις νέες παραστάσεις μιλήσαμε με τα μέλη της ομάδας για την Ουτοκία, την ιστορία, και την σύνδεση του κειμένου τους με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη. Μας αποκάλυψαν τα επόμενά βήματά τους, τόνισαν πως τους ενδιαφέρει η συλλογικότητα, ενώ μιλώντας για το θέατρο στην πόλη μας είπαν πως ήδη το σκηνικό έχει αρχίσει να αλλάζει με την ύπαρξη πολλών ομάδων που «έχουν πια την τάση να συνδιαλέγονται, να συνυπάρχουν, να αλληλοεπηρεάζονται».
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση;
-Προέκυψε στην πραγματικότητα μέσα από διαδοχικές συζητήσεις της ομάδας και του σκηνοθέτη σε σχέση με τον θεματικό άξονα πάνω στον οποίο θέλαμε να βαδίσουμε καλλιτεχνικά. Μας απασχόλησαν έννοιες της δυστοπίας, της χαμένης ταυτότητας, του τυχοδιωκτισμού, του φόβου για το Άλλο, πολύ στενά συνδεδεμένες με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής. Επιθυμώντας παράλληλα να εξερευνήσουμε εκ νέου τη λαϊκή διάσταση του θεάτρου, φτάσαμε τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, τους οποίους ξαναδιαβάσαμε μέσα από ένα πρίσμα που να ανακλά την επικαιρότητα και της προβληματισμούς της. Ο μύθος, ο θεματικός πυρήνας και η δομή του έργου λειτούργησαν τελικά σαν μια ιδανική αφορμή για να γεννηθεί η “Ουτοκία” ένα πρωτότυπο κείμενο του σκηνοθέτη, μια “παραλλαγή”, που ζυμωνόταν ως ιδέα καθόλη τη διάρκεια της τριβής του με το συνολικό έργο του Αριστοφάνη ανά τα χρόνια.
-Στο κείμενο υπάρχουν αναφορές στον ιμπεριαλισμό. Και όσα βλέπουμε αναφορικά με την πάταξη της ελευθερίας και τα απολυταρχικά καθεστώτα θα μπορούσαν να συμβούν και σήμερα. Γιατί; Και τι έχει αλλάξει;
-Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δυστυχώς λίγα πράγματα έχουν αλλάξει, κυρίως έχουν απλά καμουφλαριστεί πίσω από ένα πιο εύπεπτο περιτύλιγμα. Σε πολλά μέρη του κόσμου, ο ιμπεριαλισμός, τα απολυταρχικά καθεστώτα, η ανελευθερία, διατηρούν ακόμη και σήμερα το ίδιο σκληρό πρόσωπο εις βάρος των γηγενών πληθυσμών, όσων εν πάση περιπτώσει έχουν απομείνει και δεν έχουν εξομοιωθεί. Κατά τη διάρκεια της μελέτης που κάναμε για την αποικιοκρατία έξω από τα στενά όρια της ιστορικής καταγραφής, παρακολουθήσαμε ορισμένα ντοκιμαντέρ που μαρτυρούν γεγονότα που κάπου συμβαίνουν μέχρι και σήμερα. Είναι φρικτά, δεν έχουν δε ούτε χρονικά ούτε γεωγραφικά τόσο μεγάλη απόσταση ώστε να μην τα γνωρίζουμε ή να μην μας αφορούν. Τώρα αν πρέπει να μιλήσουμε με πιο οικείους όρους για την καθημερινότητα, ας σκεφτεί κανείς τη δική του προσωπική ελευθερία και πόσο τελικά τη διατηρεί αλώβητη από το φέισμπουκ, τα τηλεοπτικά σκουπίδια, τον υπερκαταναλωτισμό...Η ταυτότητα σήμερα εξαϋλώνεται μπροστά από μια οθόνη.
-Είναι μια παράσταση που έχει θέατρο μέσα στο θέατρο. Πώς λειτουργεί αυτό για την ομάδα; Και πόσο απαιτητική είναι υποκριτικά και σωματικά αυτή η συνεχής αλλαγή;
-Υπήρξε μία πολύ ενδιαφέρουσα και προκλητική συνθήκη. Ανάγει την εμπλοκή μας, ως ηθοποιούς, σε ένα πολυεπίπεδο στοίχημα. Με σαφή αναφορά στην Παράβαση μας Αρχαίας Κωμωδίας, καλούμαστε σκηνικά να απεκδυθούμε τους ρόλους, για να αποκαλυφθεί όχι ο εαυτός μας, αλλά μια εκδοχή μας που βρίσκεται στο ακριβώς ενδιάμεσο στάδιο. Σε αυτή ακριβώς τη μετάβαση μπορεί ο καθένας μας να ανακαλύψει τι τον συνδέει με τη σκηνή, με το αντικείμενο του θεάτρου, με το θέμα του έργου, με μας. Η μεγαλύτερη δυσκολία εδώ δεν σχετίζεται με την τεχνική, αλλά με το πόσο είμαστε πια έτοιμοι να αφεθούμε σε ένα συλλογικό σκηνικό βίωμα και να μιλήσουμε αληθινά για όσα μας απασχολούν ως νέους ηθοποιούς και ανθρώπους.
-Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στο Άνετον, στην Ανοιχτή Σκηνή. Τώρα συνεχίζεται στο WE. Ποια τα επόμενα στάδια;
-Η παράσταση μέσα στο καλοκαίρι θα λάβει μέρος στο Φεστιβάλ Ολύμπου ενώ δεν αποκλείεται η συμμετοχή της και σε κάποια ακόμη φεστιβάλ, ή μια μικρή περιοδεία. Στην πόλη θα κάνει ξανά έναν κύκλο παραστάσεων με το άνοιγμα της καινούριας θεατρικής σεζόν, ενώ ένας αριθμός παραστάσεων στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις είναι επίσης μέσα στα σχέδιά μας.
-Η ομάδα Monstrare Art Group είναι νέα στα θεατρικά δρώμενα της πόλης. Ποιοι οι στόχοι σας;
-Η ομάδα προϋπήρχε πολύ πριν φτάσουμε να μιλάμε για την Monstrare Art Group, το ίδιο και οι στόχοι της. Μετά από κάποια χρόνια κοινής καλλιτεχνικής πλεύσης και αναζητήσεων, φτιάξαμε τελικά αυτόν τον πυρήνα που ιδρύθηκε πρακτικά από εμάς τους δέκα, αλλά στην πραγματικότητα πλάθεται μαζί με όλους εκείνους τους ανθρώπους που μας στηρίζουν και πορεύονται δίπλα μας. Μας ενδιαφέρει η συλλογικότητα. Ένα θέατρο συνόλου, κάτι στο οποίο θα ανήκουμε, εμείς και όλοι όσοι παρακολουθούν τη δουλειά μας, μια νεανική φωνή εν χορώ που θα αποτελέσει μια λυτρωτική μορφή έκφρασης για όλα όσα ζούμε καθημερινά και μας καθηλώνουν. Έχουμε ανάγκη να ψάξουμε, να πειραματιστούμε, να ρισκάρουμε. Ιδανικά θα θέλαμε να βρούμε μια αντιπρόταση για οτιδήποτε παγιωμένο, μέσα σε μια προσπάθεια να βρεθούν παράλληλα και τα δικά μας όρια, σαν ένα παιχνίδι. Ίσως η ουσία να βρίσκεται εκεί, στην επιθυμία να επανεφεύρουμε το θέατρο ως παιχνίδι. Τίθενται οι κανόνες και βουτάς, όσο πιο απενοχοποιημένα τόσο μεγαλύτερη και η χαρά, κάθε φορά να μαθαίνεις και κάτι καινούριο.
-Πώς σχολιάζετε το θέατρο στη Θεσσαλονίκη σήμερα;
-Το θέατρο στην πόλη έχει αμέτρητες προοπτικές. Το σκηνικό έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει, υπάρχει μια αναμόχλευση, μια ανάγκη να ξεπεραστεί το παλιό, το βολικό, το κατεστημένο. Υπάρχουν πολυάριθιμες ομάδες αποτελούμενες από νέους καλλιτέχνες, που έχουν πια την τάση να συνδιαλέγονται, να συνυπάρχουν, να αλληλοεπηρεάζονται, ευχόμαστε σιγά σιγά όλο και περισσότερο. Το βλέπεις αυτό, από μικρούς πειραματισμούς στην αίθουσα μιας σχολής, μέχρι μια επαγγελματική παράσταση σε μια εναλλακτική σκηνή, ότι η νέα γενιά καλλιτεχνών που καταφτάνει, αγρυπνά. Αν υπάρξει ο απαιτούμενος χώρος, ένα μικρό βήμα και η στροφή όλων των θεσμών προς μια αναθεωρημένη κατεύθυνση, η Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει ένα πολιτιστικό σκηνικό, φρέσκο, δυναμικό – υπό την έννοια της προσαρμοστικότητας- και κυρίως πολυφωνικό.
Ομάδα “Monstrare”, Κείμενο – Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης, Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Μαρία Καβαλιώτη, Μουσική επιμέλεια: Ευτυχία Καβαλίκα, Ενδυματολογική επιμέλεια κοστουμιών: Δέσποινα Βελισσάρη, Φωτισμοί: Γιώργος Κόγιας, Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστίνα Μπακαστάθη, Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Τατιάνα Νικολαΐδου, Φωτογραφίες – trailer: Γιώργος Κόγιας, Αφίσα: Τατιάνα Νικολαΐδου, Οργάνωση Παραγωγής: Monstrare Art Group.
Επί σκηνής: Μαρία Αρουτζίδου, Άννα-Μαρία Ιακώβου, Μαρίνα Καζόλη, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Μάρω Καραγεώργου, Δημήτρης Κουστολίδης, Τατιάνα Νικολαΐδου, Έλενα Παντελίδου, Περικλής Σταύρου, Κώστας Χατζηγεωργίου
Είσοδος: 12 € κανονικό (10 € προπώληση), 8 € μειωμένο (φοιτητικό, ομαδικό, ανέργων), 5 € ατέλεια. Την παράσταση θα συνοδεύει έκθεση φωτογραφίας με θέμα: Απειλούμενα είδη στο αστικό τοπίο.
