">
Διαβάστε κάθε Πέμπτη στον Τύπο Θεσσαλονίκης τις νέες ταινίες που προβάλλονται στις αίθουσες της πόλης
Σαββατοκύριακο στο Χάιντ Παρκ
Όταν ο βασιλιάς Γεώργιος Στ’ έφαγε χοντ ντογκ με τον πρόεδρο Ρούζβελτ…
Γράφει ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΑΜΠΑΤΖΙΜΟΠΟΥΛΟΣ
Hyde Park on Hudson:Αξιολόγηση: **½
Σκηνοθεσία: Ρότζερ Μίτσελ
Παίζουν: Μπιλ Μάρεϊ, Λόρα Λίνεϊ, Σάμιουελ Γουέστ, Ολίβια Κόλμαν
Διάρκεια: 94΄
Απρίλιος 1939. Στην Ευρώπη η Γερμανία έχει ήδη δείξει τα δόντια της επεμβαίνοντας στον ισπανικό εμφύλιο και η πολεμική μηχανή τρίζει. Η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει και η έκρηξη θα έρθει ανά πάσα στιγμή. Στις Η.Π.Α. ο 32ος πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ με σοβαρές κινητικές δυσκολίες λόγω της πολιομυελίτιδας από την οποία προσβλήθηκε πολλά χρόνια νωρίτερα, απολαμβάνει τις μέρες του στην έπαυλή του στον έκτο χρόνο της προεδρίας παρέα με την αυταρχική μητέρα του, την ιδιαιτέρα του, την Ντέιζι, μια μακρινή ξαδέρφη, και τη διακριτική απουσία της συζύγου Έλινορ Ρούζβελτ. Στην έπαυλη του Ρούζβελτ στο Χάιντ Παρκ θα καταφτάσει από τo Ηνωμένο Βασίλειο ο βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄ μετά της συζύγου βασίλισσας Ελισάβετ, προκειμένου να περάσουν ένα ευχάριστο διήμερο και να ζητήσουν τη στρατιωτική βοήθεια των Η.Π.Α. σε περίπτωση που ξεσπούσε πόλεμος στην Ευρώπη. Πράγματι οι Η.Π.Α. θα επενέβαιναν δυναμικά στον πόλεμο περίπου δυόμιση χρόνια μετά την έναρξή του θέτοντας παράλληλα ένα οριστικό τέλος στις επιπτώσεις του σαρωτικού κραχ που τις ταλαιπωρούσαν για περισσότερα από δέκα χρόνια.
Πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και στην εικαζόμενη ερωτική σχέση του μπερμπάντη Ρούζβελτ με τη μακρινή ξαδέλφη του Ντέιζι, όπως αποκαλύφτηκε μέσω αλληλογραφίας που βρέθηκε μετά το θάνατο της τελευταίας. Όχι, δεν πρόκειται για πολιτική ταινία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μια πολιτική ανάλυση. Καλύτερα, όμως, να την αποφύγουμε, αφού το μεγάλου ατού της ταινίας (πέρα από την εξαιρετική ερμηνεία του Μπιλ Μάρει στο ρόλο του Ρούζβελτ, αλλά και των Σάμιουελ Γουέστ, Ολίβια Κόλμαν στους αντίστοιχους ρόλους του βασιλικού ζεύγους), είναι η ανάλαφρη ερωτική διάθεση και το χιούμορ που προκύπτει από την πολιτισμική σύγκρουση δυο διαφορετικών αλλά άρρητα συνδεδεμένων κόσμων, αυτόν της αριστοκρατικής Αγγλίας και της λαϊκής Αμερικής, και τη γνωριμία δυο σημαντικών αντρών που με τον τρόπο τους φέρουν μια βαριά κληρονομιά και ζουν εγκλωβισμένοι στους ρόλους τους. Μια σύγκρουση που ξεκινάει πριν από αιώνες από την περίοδο της αποικιοκρατίας όταν τα λαϊκά στρώματα της Ευρώπης κατέληξαν στην Αμερική εις αναζήτηση νέων πόρων και νέας ζωής, κορυφώθηκε με τη διακήρυξη της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας το 1776 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα σε πολύ μικρότερη κλίμακα, βεβαίως. Από τη μια το στερεότυπο του εκλεπτυσμένου, τυπολάτρη και μαγκωμένου Άγγλου που πίνει τσάι, κοκκινίζει σε οποιαδήποτε σεξουαλική αναφορά, παίζει κρίκετ και δεν χάνει την αυτοκυριαρχία του εκτός αν έχει μεθύσει, κι από την άλλη αυτό του ελαφρώς άξεστου αμερικανού που τρώει χοτ ντογκ, σφύζει από αυθορμητισμό και χαιρετάει την απλότητα ως τρόπο ζωής.
Όσο για τους δυο άντρες βιώνουν το ίδιο προσωπικό αδιέξοδο και την ίδια πρόκληση. Από τη μια ο… τραυλός βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄ που στέφθηκε βασιλιάς μονάχα διότι ο πρωτότοκος γιος Εδουάρδος απαρνήθηκε τη βασιλεία για να ζήσει τον έρωτά του, ενώ ο ίδιος ζει στη σκιά του πατέρα του προσπαθώντας να αποδείξει πως είναι αντάξιος των περιστάσεων. Από την άλλη ο Ρούζβελτ, εγκλωβισμένος σ’ ένα συμβατικό γάμο, υπό το συνεχή έλεγχο μιας κυριαρχικής μάνας και φυσικά σχεδόν καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα προσπαθώντας να βρίσκει τη γαλήνη σε μικρά καθημερινά πράγματα και στον έρωτα και την αφοσίωση διαφορετικών γυναικών. Κοινώς… ασυνήθιστοι άνθρωποι σε συνηθισμένα προβλήματα σε μια ασυνήθιστη ταινία με προβλέψιμα μειονεκτήματα κι ευχάριστες αρετές.
A Man’s Rave
Από τη μάνα - ρέιβερ στον χασάπη - ρέιβερ…
Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Μιχαλάρης
Διάρκεια: 53’
Φωτορυθμικά, ηχεία, καπνοί, ηλεκτρονικό beat, trance μουσική. Πού θα μπορούσε κανείς να συναντήσει όλα τα παραπάνω; Πιθανώς σε κάποιο club, πιθανώς σε κάποιο ολοήμερο (ή και πολυήμερο) πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής. Ποιες εικόνες είναι συνδεδεμένες στο μυαλό μας με ένα τέτοιο περιβάλλον; Πρόσωπα και βλέμματα χαμένα στη δίνη του ρυθμού. Σώματα που χτυπιούνται μανιωδώς. Μία ατμόσφαιρα παραισθησιογόνα, είτε ως natural high state είτε με τη με τη συνδρομή βοηθημάτων που σε διευκολύνουν να μπαρκάρεις για το «ταξίδι». Ξεχάστε τις προφανείς απαντήσεις. Βρισκόμαστε στο κρεοπωλείο του Στράτου Δρακούλη. Δεν υπάρχουν decks, πίστες, σκαμπό, μπάρμεν, σερβιτόρες και καναπέδες. Υπάρχουν ψυγεία, πάγκοι, τσιγκέλια, μαχαίρια, κρέατα και κιμάδες. Οι θαμώνες είναι όλες οι γνώριμες γιαγιάδες που συναντάτε όποτε πηγαίνετε στον χασάπη. Αυτές που ξέρουν ποιο είναι το καλό κομμάτι, αυτές που γκρινιάζουν για την ποσότητα. Μόνο που τώρα λένε τα δικά τους υπό τους ήχους της trance μουσική σκηνής. Ενδεχομένως να παρασυρθούν κιόλας και να κουνήσουν ανεπαίσθητα το κορμάκι τους την ώρα που περιμένουν στην ουρά.
Το ντοκιμαντέρ του Μαρσέλ Μιχαλάρη «A Man’s Rave» διαθέτει μία βασικότατη και αξιομνημόνευτη αρετή. Τη «γλυκιά» και αβίαστη κινηματογράφηση. Μέσα από όμορφα πλάνα και καδραρίσματα, καθώς και την αρμονική εναλλαγή της πρωτότυπης μουσικής (της Τάνιας Γιαννούλη) και των dance μουσικών κομματιών, αυτό το πρωτότυπης θεματολογίας ντοκιμαντέρ κατορθώνει δύο φαινομενικά απλά, αλλά εν τέλει πολύ σημαντικά, πράγματα. Αρχικά, να μεταδώσει στις εναρκτήριες στιγμές του μία ολίγον σουρεάλ ή/και ονειρώδη κατάσταση. Ένας άνθρωπος που υλοποιεί μία περίεργη ιδέα που φαντάζει κάπως τραβηγμένη και μας μεταδίδει μία αυτόματη συμπάθεια. Δεύτερον, να κάνει τη διαδοχή μεταξύ αναλύσεων για την trance μουσική και συμβουλών για την καλή σπαλομπριζόλα να μοιάζει φυσιολογική και αναμενόμενη. Ένας χασάπης - raver, γιατί όχι; Συνειρμικά θυμήθηκα την υπέροχη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Αυτή η νύχτα μένει» και την αξέχαστη περσόνα του ποιητή - μποξέρ. Πραγματικά όμως, γιατί όχι; Μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται και σίγουρα γίνονται πολλά και διάφορα πολύ δυσκολότερα από το λανσάρισμα ενός κρεοπωλείου - club. Δυστυχώς όμως και μάλλον αναπόφευκτα, η άρτια και καλοκουρδισμένη κινηματογράφηση δεν είναι αρκετή για μας κρατήσει αμείωτο και ζωντανό το ενδιαφέρον…
Ο λόγος για τη σταδιακή απώλεια της προσοχής μας είναι μάλλον απλούστατος και δύσκολα μπορεί να βρεθεί αποτελεσματικό αντίδοτο. Το ζουμί της όλης ιστορίας εξατμίζεται σχετικά γρήγορα. Η ύπαρξη ενός κρεοπωλείου που οργανώνει dance parties με DJ’s και εξυπηρετεί πελάτες χορεύοντας techno και trance είναι όντως μία αξιοπρόσεκτη «καλτιά» στο urban σκηνικό. Είναι μία εύθυμη νότα, μία πληροφορία που γουστάρουμε να γνωρίζουμε, που μας προκαλεί ένα ευδιάθετο χαμόγελο. Από εκεί και έπειτα όμως, δεν υπάρχουν στοιχεία και γεγονότα ικανά να μας συναρπάσουν και να μας καθηλώσουν. Όχι, δεν πρόκειται για μία από τις περιπτώσεις ανθρώπων που κυνήγησαν ένα τρελό και άπιαστο όνειρο και το υλοποίησαν. Δεν είναι μία ιστορία που μας ωθεί να αναζητήσουμε με περιέργεια το making of της ή μας συγκινεί αρκετά ώστε να αφεθούμε σε μία ωραιοποιημένη ανάπλασή της. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έκανε το κέφι του, που διασκεδάζει μπόλικο στη δουλειά του, που σκαρφίστηκε ένα έξυπνο κολπάκι για να προσελκύσει ενδιαφέρον και πελάτες (και τίποτα το αθέμιτο ή το μεμπτό επ’ αυτού.) Όπως και να έχει, το σερβίρισμα του Μιχαλάρη ήταν προσεγμένο και υποσχόμενο. Ελπίζουμε πως το επόμενο πιάτο θα έχει και περισσότερο ψαχνό.
ΣΥΝΤΟΜΑ: ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
Δεν κρατιέμαι
Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Παίζουν: Χαβιέρ Καμαρά, Θεθίλια Ροθ, Λόλα Ντουένιας
Διάρκεια: 90’
Πραγματικά όμως, ούτε εγώ κρατιέμαι. Δεν αντέχω, θέλω να το φωνάξω, να με ακούσουν όλοι. Φτάνει πια! Ήμαρτον! Υπομονή τέλος με τις χοντροκομμένες «κιτσιές» του Αλμοδόβαρ που πασχίζουν όλοι να βαφτίσουν «καλτιές». Συνονθύλευμα ξεκούρδιστων χαρακτήρων και καταστάσεων, υστερία και τσιρίδες, φτηνή χρήση του σεξ και γενικότερα ένα μπάχαλο.
Κατερίνα Γώγου: για την αποκατάσταση του μαύρου
Σκηνοθεσία: Αντώνης Μποσκοΐτης
Παίζουν: Λουκία Μιχαλοπούλου, Αντώνης Καφετζόπουλος, Ανδρέας Θωμόπουλος
Διάρκεια: 67’
«Η μοναξιά δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια της συννεφένιας γκόμενας, δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών και στα παγωμένα μουσεία. Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών «καλών» καιρών και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς, μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.»
Passion
Σκηνοθεσία: Μπράιαν ντε Πάλμα
Παίζουν: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ναόμι Ραπάς, Πολ Άντερσον
Διάρκεια: 100’
Η νέα ταινία του Μπράιαν ντε Πάλμα αποτελεί γεγονός που εξάπτει την περιέργειά μας σχεδόν αντανακλαστικά και αυτόματα. Μία πρώτη ιδέα παίρνουμε από το γεγονός ότι πρόκειται για remake της ταινίας «Η αντίζηλος» του Αλέν Κορνό. Παιχνίδια εξουσίας, αποπλάνησης και εξαπάτησης εν ολίγοις, όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ανυπομονούμε.
