66ο Φεστιβάλ Καννών: Ο Λάνθιμος και οι Ιταλοί

Με τον καιρό να έχει ζεστάνει επιτέλους και στις Κάννες και τα στοιχήματα να αρχίζουν να μπαίνουν για τα καλά για τα μεγάλα βραβεία η ταινία των αδερφών Κοέν Inside Llewyn Davies έχει κυριολεκτικά ενθουσιάσει τους κριτικούς περνώντας στην πρώτη θέση των προτιμήσεών τους στα σχετικά έντυπα και σίγουρα θα μπορούσε κανείς να την τοποθετήσει πλέον στη θέση του φαβορί αν δεν υπήρχε η πληθώρα των βραβείων που έχουν αποσπάσει στο παρελθόν οι σκηνοθέτες στις Κάννες. Στο περιθώριο του Φεστιβάλ πάντως υπήρξαν χθες εξαιρετικά νέα ελληνικού ενδιαφέροντος καθώς το Lobster η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, ο οποίος έχει μετακομίσει εδώ και καιρό στο Λονδίνο, είναι έτοιμη να ξεκινήσει γυρίσματα στην Ιρλανδία το Φθινόπωρο, ενώ τις διεθνείς πωλήσεις της έχει αναλάβει η μεγάλη βρετανική εταιρεία Protagonist Pictures κάτι που εγγυάται σε ένα μεγάλο βαθμό το πλασάρισμά της σε κάποιο μεγάλο φεστιβάλ (πιθανότατα στις επόμενες Κάννες) καθώς και μια εξαιρετική αντιπροσώπευση στις διεθνείς αγορές. Ο Λάνθιμος συνεργάζεται ξανά στο σενάριο με τον Ευθύμη Φιλίππου σε μια ιστορία τοποθετημένη στο μέλλον όπου οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να ζευγαρώνουν κάτω από αυστηρούς κανόνες αντιμετωπίζοντας διαφορετικά την τιμωρία και την εξορία. Η είδηση ήταν πρωτοσέλιδη στα ξένα έντυπα που κυκλοφορούν στα πλαίσια του Φεστιβάλ αποδεικνύοντας ότι ο Λάνθιμος πλέον συγκαταλέγεται στην πρώτη κατηγορία των διεθνών δημιουργών. Στο διεθνές διαγωνιστικό η Ιταλία είχε την τιμητική της με δύο ταινίες. Στα του διαγωνιστικού και πάλι η ηθοποιός Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί, διεκδικώντας με αξιώσεις το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, στο γεμάτο αυτοβιογραφικά στοιχεία Un Chateau en Italie ένα γλυκόπικρο πορτρέτο μιας μεγαλοαστικής δυσλειτουργικής οικογένειας που αναγκάζεται να πουλήσει τον πύργο της για να αντιμετωπίσει τα χρέη της. Μπορεί να ακούγεται σαν αστείο στην εποχή της κρίσης να ασχολείται κανείς με την πτώση της αριστοκρατίας η Τεντέσκι όμως καταφέρνει να φτιάξει τελικά μια όμορφη και συχνά εξαιρετικά αστεία διαχρονική σπουδή πάνω στην οικογένεια και τη μνήμη και μαζί μια μικρή ελεγεία για μια εποχή που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Απογοητευτική αντίθετα η προσπάθεια του ταλαντούχου Πάολο Σορεντίνο (Il Divo) να αναβιώσει με ένα τρόπο τη Γλυκιά Ζωή και το Ρόμα του Φεντερίκο Φελίνι στις μέρες μας στο επικό La Grande Belezza. Ο Σορεντίνο ακολουθεί ένα συγγραφέα (ο πάντα απολαυστικός Τόνι Σερβίλο) που γιορτάζει τα 65α γενέθλιά του και ξεκινά μια υπαρξιακή περιπλάνηση στη σημερινή Ρώμη και τις αναμνήσεις του προσπαθώντας να σκιαγραφήσει τη σημερινή Ιταλία της παρακαταθήκης του Μπερλουσκόνι, μια χώρα βυθισμένη στην υπερβολή, την κακογουστιά, απόλυτα κενή και ματαιόδοξη. Δυστυχώς το αποτέλεσμα φλερτάρει εξίσου με το κιτς και το σεναριακό χάος κάνοντας τις σχεδόν δυόμισι ώρες της ταινίας να περνούν σχεδόν βασανιστικά και τους θεατές να νοσταλγούν μάλλον τις αριστουργηματικές ταινίες του Φελίνι.