">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Μπορούν τα μαθηματικά να δώσουν έμπνευση σε ένα παιδικό βιβλίο; Η απάντηση είναι «ναι». Η Έλενα Αρτζανίδου στο συγγραφικό της πόνημα «Άγης ο Μαθημάγος» (εκδ. Ψυχογιός) μετατρέπει την αριθμητική σε παιχνίδι. Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της αύριο στις 12.00 το μεσημέρι στο βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδης ( Μητροπόλεως 99, τηλ.: 2310256173 ) μιλήσαμε μαζί της για τη συγγραφή, αλλά και για τη διδασκαλία (σημ. η ίδια είναι και εκπαιδευτικός).
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο;
-Το βιβλίο «Άγης ο Μαθημάγος» με καταπληκτικές εικόνες από την Τέτη Σώλου γεννήθηκε πριν δυο χρόνια στο χώρο φιλαναγνωσίας που δημιουργήσαμε μαζί με τον Ευάνθη Χατζηβασιλείου στην Δ/νση Π.Ε Ανατ. Θεσσαλονίκης. Η αιτία λοιπόν ήταν ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου που για καιρό μου έλεγε πως θα ήταν ωραίο να ασχοληθώ με ένα τέτοιο θέμα, ο ίδιος έχει μεταπτυχιακό πάνω στα μαθηματικά και είναι λάτρης όλης αυτής της σκέψης. Η επιμονή του και τα βιβλία που μου έφερε στο γραφείο, που μέχρι τον Ιούνη του 2013 εργαζόμουν, ύστερα από καιρό προκάλεσαν το ενδιαφέρον μου και έτσι άρχισα να διαβάζω κάποιες απλές θεωρίες. Το βιβλίο ωστόσο γράφτηκε μια νύχτα του Φλεβάρη αβίαστα και το απόλαυσα.
Στην πορεία και όταν το διάβασαν στις εκδόσεις Ψυχογιός και το ενέκριναν ζήτησα από τον Χατζηβασιλείου και την Χριστίνα Τσαλίκη, τη δεύτερη της παρέας με αγάπη για τα μαθηματικά, να προτείνουν κάποιες μαθηματικές δράσεις που προστέθηκαν στο τέλος του βιβλίου.
-Ποια η δική σας σχέση με τα μαθηματικά στα μαθητικά σας χρόνια;
-Όπως οι περισσότεροι διάβαζα για τις υποχρεώσεις μου μέχρι που τελείωσα και το λύκειο.
-Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;
-Δεν το αποφάσισα, το κουβαλούσα από παιδί αφού καθημερινά σκάρωνα ιστορίες που μου γαλήνευαν την ψυχή. Μεγαλώνοντας αρκετά έβαλα την πρώτη μου ιστορία το 1996, στο χαρτί και με παρότρυνση φίλων την πήγα η ίδια στην κα Έλενα Πατάκη και έτσι κυκλοφόρησε το 1997 το πρώτο μου βιβλίο «Φιλαρέτη και Πάτης» με εικόνες από τον λατρεμένο μου φίλο Ξενή Σαχίνη.
-Ποια εφόδια καλείται να έχει όποιος θελήσει να ασχοληθεί με τους μικρούς φίλους των βιβλίων;
-Δεν θα έλεγα εφόδια απλά σίγουρα να μπορεί να σκαρώνει ιστορίες, να διαβάζει πολύ λογοτεχνία και να μην ξεχνά για ποιους γράφει, σε ποιους απευθύνεται κάθε φορά και πάντα να σέβεται τον αναγνώστη του.
-Πέρα από τη συγγραφή βιβλίων είστε και εκπαιδευτικός. Πώς λειτουργεί η διπλή αυτή ιδιότητα; Συμπληρώνει η μία ιδιότητα την άλλη;
-Δεν νιώθω πως συμπληρώνει η μια την άλλη, αντίθετα αισθάνομαι πως ανάλογα με το πού είμαι και του τι κάνω πως είμαι μια άλλη προσωπικότητα. Σίγουρα η τριαντάχρονη πορεία μου μέσα στις τάξεις και η καθημερινή επαφή με τα παιδιά με βοηθά να ξέρω τον τρόπο που εκφράζονται, τις δυνατές και αδύνατες στιγμές τους. Ζω με τα παιδιά άρα παραμένω παιδί και αυτό είναι που χρειάζεται και η παιδική λογοτεχνία.
-Ποια η θέση εξωσχολικών δράσεων και εκδηλώσεων στην περαιτέρω εκπαίδευση των παιδιών;
-Πιστεύω πως το ανοιχτό σχολείο, δηλαδή η συμμετοχή των παιδιών σε ουσιαστικές και οργανωμένες δράσεις έξω από το σχολείο, όπως το να παρακολουθήσουν ένα θέατρο, να επισκεφτούν μουσεία και να συμμετέχουν σε δράσεις που υλοποιούνται σε αρχαιολογικούς χώρους, ή η συχνή παρουσία τους σε βιβλιοθήκες και η γνωριμία τους με συγγραφείς μέσα ή έξω από το σχολείο και πολλά άλλα, είναι αυτά που διαμορφώνουν και χτίζουν την προσωπικότητά τους και είναι απαραίτητα.
-Πώς και πόσο ανταποκρίνονται τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί σε προγράμματα φιλαναγνωσίας ή σε λέσχες ανάγνωσης;
-Τα παιδιά όταν αυτό γίνεται συστηματικά και με ποικίλες μεθοδολογίες το λατρεύουν, άλλο τόσο και οι εκπαιδευτικοί. Και το λέω αφού έχω την τύχη να το εφαρμόζω και στη τάξη, αλλά και την τελευταία τριετία αυτό ήταν το έργο μου, στην Δ/νση Π.Ε Ανατ.Θεσσαλονίκης που εργαζόμουν ως αποσπασμένη, στον χώρο της φιλαναγνωσίας και της Λέσχης Ανάγνωσης Μαθητών-Εκπαιδευτικών και Φοιτητών που δημιούργησα παράλληλα με το βραβευμένο blog Βιβλία και Βιβλιοφιλία http://filanagnosiaprogram.blogspot.gr/, που δυστυχώς, μετά από τρία χρόνια και με πολλές και ποικίλες δράσεις που σχεδίασα και υλοποίησα, φέτος το σταματήσαμε, αφού για κάποιους αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Εκεί διαπίστωσα πως ό,τι είναι αξιόλογο, μελετημένο, σχεδιασμένο και η υλοποίηση του εφικτή, οι εκπαιδευτικοί το αναζητούν, το επιζητούν και συμμετέχουν αδιαφορώντας για τον επιπλέον χρόνο που πρέπει να αφιερώσουν πέραν του ωραρίου τους. Συμπέρασμα: αν δεν οργανώσουμε και εργαστούμε συστηματικά για την λογοτεχνία μην περιμένουμε να αυξήσουμε τους αναγνώστες στον τόπο μας.
-Έχοντας την πείρα στη διδασκαλία και βλέποντας τις περικοπές που γίνονται στο χώρο της παιδείας τι θα προτείνατε για την καλύτερη λειτουργία των σχολείων στη χώρα μας;
-Γενναίες επιδοτήσεις, δηλαδή χρήματα, χρήματα, χρήματα και υλικοτεχνική υποδομή.
Η φτώχεια ήδη φέτος είναι έντονη και ισχυρή κάτι που δυσκολεύει την καθημερινότητά μας και πολύ περισσότερο μας παγιδεύει στα λίγα ενώ κάθε όραμα και όνειρο που διαθέτουμε για την εκπαίδευση μας αναγκάζει να το βάζουμε στον πάγο ή στην γωνία. Με θυμώνει και με πλημμυρίζει πίκρα.
