">
Λ.Β.
Η κρίσεις εντός και εκτός συνόρων βρέθηκαν στο στόχαστρο δημιουργών ντοκιμαντέρ οι ταινίες των οποίων περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του 16ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Οι τρόποι που βρίσκουν οι άνθρωποι για να αντεπεξέλθουν στην κρίση και τις καθημερινές τους δυσκολίες απεικονίζονται στην ταινία «Στο φαρμακείο» της Μύρνας Τσάπα.
«Δεν ήταν στις προθέσεις μου να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για την κρίση. Ήθελα να αποτυπώσω την κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την περίοδο, γιατί το φαρμακείο λειτουργεί ως καφενείο, όπου οι άνθρωποι συζητούν καθημερινά για την κατάσταση της χώρας. Ξεκίνησα να κινηματογραφώ πριν την υπογραφή του μνημονίου και στην πορεία η ταινία πήρε τη σημερινή της μορφή», σχολίασε η σκηνοθέτιδα κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου.
Και συμπλήρωσε: «Ήθελα να δείξω το πώς η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας επηρεάζει τις σχέσεις των ατόμων. Στην αρχή, οι ήρωες του ντοκιμαντέρ αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με χιούμορ, στην πορεία όμως βλέπουμε ότι υπάρχει ένταση». Η ίδια διευκρίνισε και την επιλογή της να κάνει το ντοκιμαντέρ ασπρόμαυρο, λέγοντας ότι «στην Ελλάδα το ασπρόμαυρο είναι συνυφασμένο με την κωμωδία και δεν ήθελα το ντοκιμαντέρ να ‘’ρίχνει’’ ψυχολογικά τους θεατές».
Με αφορμή τη Ζενεβιέβ Κλανσί
Το πορτρέτο της Ζενεβιέβ Κλανσί, σκιαγραφεί το ντοκιμαντέρ που έκανε η Ηρώ Σιαφλιάκη με τίτλο «Genevieve Clancy, Στιγμές της ζωής». Όμως πέρα από τις αναφορές της στην γαλλίδα ποιήτρια και φιλόσοφο η Σιαφλιάκη μιλώντας για τις συλλογικές δράσεις που εμπνέουν έργα όπως αυτό της Κλανσί, επεσήμανε: «Είμαι πεπεισμένη ότι μόνο με συλλογική δράση μπορεί να γίνει κάτι σήμερα, δεν περιμένω κάτι από την πολιτική. Θα πρέπει να προτείνουμε εμείς μια άλλη ανάγνωση της Ιστορίας, να διαρρήξουμε το χαρακτήρα της κρίσης ως παντοδύναμης και αμετακίνητης, να κάνουμε μια διαφορετική πρόταση γι’ αυτά που τώρα αγνοούνται, να δείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε συμμέτοχοι στην ίδια μας τη ζωή». Ως προς το ρόλο των διανοούμενων σήμερα, η σκηνοθέτιδα υπογράμμισε ότι σε αντίθεση με τη γενιά του Μάη του ’68, όταν η διανόηση έπαιρνε ενεργά θέση, σήμερα δεν είναι τόσο φανερή η θέση της. «Έχουμε την ανάγκη της διανόησης όχι για να δώσει λύσεις, αλλά για να εκφράσει την αλλαγή, τη ρήξη που πρέπει να γίνει», κατέληξε η δημιουργός.
Για μια καλύτερη ζωή
«Δεν ήρθα εδώ για να κάνω σινεμά, αλλά για να γλιτώσω τη ζωή μου. Είμαι πρόσφυγας στην Ελλάδα», εξομολογήθηκε ο κ. Μορτέζα Τζαφάρι που σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ «Τα όνειρα της δημοκρατίας» στο οποίο παρακολουθεί επτά Ιρανούς μετανάστες που αναζητούν μια διαφορετική ζωή στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, συνειδητοποιώντας όμως ότι η δημοκρατία δεν είναι αυτό που φαντάζονταν.
Αφετηρία ήταν η δική του προσωπική εμπειρία, αφού και ο ίδιος μετανάστευσε από το Ιράν στην Ελλάδα. Οι ήρωές του είχαν το ίδιο κίνητρο, δηλαδή να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή, αλλά φυλακίστηκαν και εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας. Σήμερα, οι ίδιοι ζουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και χάρη στο ντοκιμαντέρ έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες. «Έχω κάνει πολλές ταινίες και γνωρίζοντας την πολιτική της ΕΕ ήμουν σίγουρος ότι θα τους βοηθούσα με αυτό το ντοκιμαντέρ», σημείωσε σχετικά ο σκηνοθέτης. Αναφερόμενος στη χώρα του, ο ίδιος είπε ότι «το Ιράν είναι μια χώρα πιο προχωρημένη τεχνολογικά και οικονομικά από πολλές χώρες της Ευρώπης, ωστόσο δεν υπάρχει δημοκρατία».
Παρατηρώντας το κίνημα του πάρκου Γκεζί
«Θέλαμε να κατανοήσουμε τι είχε γίνει μερικές βδομάδες πριν το κίνημα στο Γκεζί. Έτσι, πέντε σκηνοθέτες και ένας δημοσιογράφος αρχίσαμε να δουλεύουμε με μικρές κάμερες χαμηλής ποιότητας (…).Θέλαμε να μάθουμε το λόγο για τον οποίο διαμαρτύρονταν», ανέφερε από ο Κάρλο Πρεβόστι, ένας από τους πέντε σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ Τσαπουλτζού: Φωνές από το Γκεζί, που καταγράφει μέσα από πολλές διαφορετικές μαρτυρίες το κίνημα του πάρκου Γκεζί στην Κωνσταντινούπολη
«Η Τουρκία είναι μία γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και τον Ισλαμικό πολιτισμό και είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει ο κόσμος προς τα πού θέλει να πάει η κυβέρνηση. Κάποιους μήνες πριν τις διαμαρτυρίες, φαινόταν ότι το κράτος θέλει να ανοιχτεί προς την Ευρώπη για οικονομικούς λόγους, αλλά μετά ξεκίνησε η απαγόρευση κατανάλωσης αλκοόλ στο δρόμο και η διάδοση της ιδέας ότι η θέση της γυναίκας είναι να μένει στο σπίτι και να μεγαλώνει τα παιδιά».
Αναφερόμενος το ρόλο που έπαιξε το διαδίκτυο στη διάδοση του κινήματος στο Γκεζί, ο κ. Πρεβόστι παρατήρησε ότι στην Τουρκία υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης και ήταν αδύνατο να καταλάβουν οι υπόλοιποι τι πραγματικά συμβαίνει, με εξαίρεση κάποιες πηγές και bloggers στο διαδίκτυο.
Όσο για τα διδάγματα του κινήματος, ο δημιουργός σχολίασε: «Είναι σημαντικά. Υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία με την Ιταλία, όπως π.χ. η άσκηση εξουσίας με σκληρό τρόπο και η επιδίωξη της εκάστοτε κυβέρνησης να ελέγξει τα ΜΜΕ σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Στην Ιταλία δεν υπήρξαν βίαιες διαδηλώσεις, όμως έχουν σημασία οι δίαυλοι με τους οποίους οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους διαδικτυακά, όπως το twitter και το facebook. Και στην Τουρκία το twitter και το facebook ήταν χρήσιμα εργαλεία διαμαρτυρίας, σαν ένας ασύρματος για να συνδέονται μεταξύ τους οι διαδηλωτές».
