">
Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
Το 90% του κοινού στο άκουσμα του ονόματος Μαρκήσιος Ντε Σαντ σκέφτεται ότι το έργο του σχετίζεται με την πορνογραφία. Όμως ο Τσέζαρις Γκραουζίνις ήθελε να πάει λίγο παραπέρα. Και να δείξει ότι πέρα από τα στερεότυπα και τα κλισέ που έχουν συνδεθεί με τον δημιουργό αυτό, υπάρχει ένα βάθος και κάτι το πιο ουσιώδες.
Αυτό προσπάθησε να μεταφέρει μέσα από την παράστασή του με τίτλο «Ντε Σαντ. Στη Ζυστίν» που θα ανεβεί από αύριο και για λίγες βραδιές στο Θέατρο Αυλαία. Πρόκειται για ένα κωμικό μονόλογο βασισμένο σε μοτίβα από το «La Nouvelle Justine» καθώς και σε αποσπάσματα από τα πιο γνωστά κείμενα του Μαρκήσιου Ντε Σάντ.
«Επί σκηνής περιγράφονται όλες οι τολμηρές πράξεις αλλά με εκλεπτυσμένο λόγο. Και στο τέλος του έργου μπαίνει το ερώτημα πού μπορεί να οδηγήσει η απόλυτη ελευθερία», τόνισε η ηθοποιός Μάρω Παπαδοπούλου.
Από την πλευρά του ο λιθουανός σκηνοθέτης είπε πως θέλησε να δει την αντανάκλαση των φιλοσοφικών κινήτρων του Ντε Σαντ και προσπάθησε να βάλει όλα τα στοιχεία της ζωής του δημιουργού σε μια παράσταση 70 λεπτών.
«Οι ιδέες του θυμίζουν τη σύγχρονη φιλολογία του νεοφιλελευθερισμού», συμπλήρωσε ο κ. Γκραουζίνις.
Για τον ίδιο είναι σημαντικό ο καθένας να κρίνει με το δικό του μυαλό και τη δική του σκέψη, ειδικά σήμερα «που ζούμε σε μια εποχή πλύσης εγκεφάλου και έντονης αντιπαράθεσης ιδεολογιών». Δεν του αρέσει το διδακτικό θέατρο ή αυτό που δίνει ένα άμεσο μήνυμα, και όταν κάνει μια παράσταση έχει πάντα στο νου του τον πατέρα του. «Όσο ζούσε, αλλά και τώρα ακόμη που έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από το θάνατό του πάντα σκέφτομαι να κάνω παραστάσεις που θα μπορούσε να τις δει ο πατέρας μου χωρίς να βαριέται», εξήγησε.
Και εστιάζοντας στη χώρα μας είπε πως υπάρχουν δύο τάσεις που επικρατούν: α) το θέατρο απλά ως ψυχαγωγία και β) το θέατρο ως μια μορφή ακραίας κουλτούρας που είναι κατανοητή μόνο για λίγους. «Εγώ προτιμώ τον τρίτο δρόμο: ο κόσμος του θεάτρου πρέπει να κάνει κατανοητή την τέχνη, βασισμένη σε κριτήρια ποιότητας. Πρέπει να νοιάζεσαι για όλο το κοινό και όχι μόνο για κάποιες κατηγορίες κοινού», τόνισε.
Πρόσθεσε πως το θέατρο στη χώρα μας είναι εστιασμένο στον ηθοποιό. Συγκρίνοντας του Έλληνες ηθοποιούς με τους σκανδιναβούς, με τους οποίους έχει επίσης εργαστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, είπε πως οι πρώτοι ξεκινούν από την οροφή για να προσεγγίσουν ένα ρόλο, ενώ οι δεύτεροι αρχίζουν από τη βάση και σιγά σιγά προσεγγίζουν τη στέγη.
Για το έργο
To «La Nouvelle Justine» είναι ένα από τα πρώτα έργα του Μαρκήσιου ντε Σαντ και παρακολουθεί τη ζωή της Ζυστίν, μιας δωδεκάχρονης παρθένας, άπορης και κατατρεγμένης, μέχρι την ηλικία των είκοσι έξι ετών.
Στην αναζήτησή της για εργασία και καταφύγιο, η Ζυστίν πέφτει συνεχώς στα χέρια διεστραμμένων και αγυρτών, απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα αξιώματα, οι οποίοι προσπαθούν να την διαφθείρουν. Μεταξύ αυτών και η έκφυλη, ακραία Μαντάμ Ντελμόνζ η οποία προσκαλεί τη Ζυστίν να την ακολουθήσει στο δικό της φιλοσοφικό και ηθικό δρόμο ζωής και επιβίωσης.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στην Αθήνα το 2010 στο Θέατρο Εξαρχείων και συνέχισε την διαδρομή του το 2011 στο Θέατρο Φούρνος. Ακόμη, συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Μονολόγων «Monobaltija» στο Kάουνας της Λιθουανίας το 2012, όπου έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τον τύπο. Τελευταία φιλοξενήθηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας το Νοέμβριο του 2013.
Χρήσιμα
Κείμενα, σκηνοθεσία, φωτισμοί: Cezaris Graužinis, Κοστούμια: Vilma Galeckaite- Dabkiene, Ηχητικό Περιβάλλον: Martynas Bialobžeskis, Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Ερμηνεύει:Μάρω Παπαδοπούλου.
Παραστάσεις: 2-6, 9-13 Απριλίου, Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00
Είσοδος: 15€, Μειωμένο 10€.
