">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Με ένα λαμπερό ήλιο, που τα τελευταία χρόνια είχε λείψει από την Κρουαζέτ, και με τη Νικόλ Κίντμαν να προσφέρει την απαραίτητη λάμψη, το Φεστιβάλ Καννών σήκωσε την αυλαία του με τον θεωρητικά καλύτερο τρόπο . Η ταινία Grace of Monaco του Ολιβιέ Νταάν, σκηνοθέτη του Ζωή σαν Τριαντάφυλλο που έδωσε το βραβείο Όσκαρ στη Μαριόν Κοτιγιάρ, μπορεί να έχει ότι περιμένει κανείς από μια ταινία για την Γκρέις Κέλι, κοστούμια, διαμάντια, χλιδή, ίντριγκα, πολιτική και βέβαια το αριστοκρατικό Μονακό σε πρώτο πλάνο, της λείπει όμως το οποιοδήποτε πέραν της επιφάνειας βάθος. Η πανέμορφη Κίντμαν κάνει ό,τι μπορεί και αποτελεί σίγουρα μια ιδανική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αδυνατεί όμως να περισώσει ένα εντελώς τσαπατσούλικο και άκρως βαρετό σενάριο που προσπαθεί να χωρέσει τα πάντα και δεν καταφέρνει τίποτε. Και ίσως αυτός θα έπρεπε να είναι ο λόγος για να ξεσηκωθεί η βασιλική οικογένεια του Μονακό και όχι τόσο οι ιστορικές ανακρίβειες που προσάπτουν σε μια έτσι και αλλιώς δηλωμένα μυθιστορηματική βιογραφία. Την ίδια στιγμή πάντως με την έναρξη του Φεστιβάλ, εκτός προγράμματος η προβολή της ταινίας του Έιμπελ Φεράρα Welcome to New York, μια ελεύθερη απόδοση του περίφημου περιστατικού σεξουαλικής παρενόχλησης με πρωταγωνιστή τον επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν. Η ταινία έμεινε για άγνωστους ή και ευνόητους λόγους εκτός προγράμματος, ενώ δεν πρόκειται καν να διανεμηθεί στις αίθουσες παρά μόνο μέσα από το Διαδίκτυο. Οι παραγωγοί προκειμένου να αποφύγουν νομικές περιπέτειες δεν χρησιμοποιούν το όνομα του Ντομινίκ Στρος Καν στην ταινία, τα γεγονότα όμως είναι ακριβώς ίδια σε μια θυελλώδη και άνιση ταινία που θυμίζει τον Λύκο της Γουόλ Στριτ και δίνει στον Ζεράρ Ντεπαρντίε την ευκαιρία να φτιάξει ένα εκπληκτικό ρόλο και ένα εύστοχο σχόλιο για τη μέθη της οικονομικής εξουσία και την παρακμή του δυτικού πολιτικού συστήματος. Σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα ξεκίνησαν και οι προβολές του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος με το συγκινητικό Timbuktu του Αμπντεραμάν Σισακό από το Μάλι, ένα σκηνοθέτη του οποίου το πλήρες έργο είχε παρουσιαστεί πριν από χρόνια στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο τμήμα Ημέρες Ανεξαρτησίας. Ο Σισακό, υποστηρικτής ενός ανεκτικού Ισλάμ που κυριαρχούσε για χρόνια στο Μάλι, φωτίζει με συγκλονιστικό τρόπο το αθέατο δράμα που εξακολουθεί να διαδραματίζεται στην πατρίδα του με την ολοένα αυξανόμενη επιρροή των φονταμενταλιστών ισλαμιστών που έχουν καταφέρει να επιβάλλουν τη σαρία σε περιοχές της χώρας. Αποφεύγοντας έντεχνα οποιαδήποτε φιλο-Δυτική πολιτική παγίδα (με δεδομένη της εμπλοκή της Γαλλίας στην περιοχή) καταφέρνει να φτιάξει μια ταινία-κραυγή για το μέλλον της χώρας και ιδιαίτερα των παιδιών της που συγκλονίζει με τις εικόνες της και την βαθιά ανθρωπιά της και δεν θα αποτελούσε έκπληξη το πλασάρισμά της στα βραβεία, καθώς αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα σήμερα με τα γεγονότα της απαγωγής των νεαρών κοριτσιών στη Νιγηρία από φανατικούς ισλαμιστές. Σύμφωνα με το σκηνοθέτη αφορμή της ταινίας υπήρξε πραγματικό γεγονός του λιθοβολισμού ενός παράνομου ζευγαριού από τους φανατικούς ισλαμιστές το 2012, περιστατικό που είχε καταγραφεί και κυκλοφορήσει στο Διαδίκτυο προκαλώντας σοκ με τις εικόνες του.
