">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Καθώς μπαίνουμε πια για τα καλά στην κανονική ροή του Φεστιβάλ και οι προβολές διαδέχονται η μία την άλλη οι οιωνοί για ένα δυνατό φετινό πρόγραμμα επιβεβαιώνονται με τις πρώτες συμμετοχές του διαγωνιστικού. Έτσι για παράδειγμα επιβεβαιώθηκαν οι εξαιρετικές εντυπώσεις μας για το «Timbuktu» του Αμπντερμάν Σισακό αποσπώντας θερμές κριτικές από το διεθνή τύπο, αποτελώντας για πολλούς μια από τις πρώτες ταινίες που θα διεκδικήσουν κάποιο βραβείο. Ανάλογα καλή η συνέχεια μας επιφύλαξε και η ταινία του Βρετανού Μάικ Λι «Mr.Turner», ένα ασυνήθιστο πορτρέτο του Βικτωριανού ζωγράφου Τζόζεφ Τέρνερ. Ο Τέρνερ υπήρξε για χρόνια μια εμμονή του Μάικ Λι ο οποίος προσπαθούσε απεγνωσμένα να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη έναν ασυνήθιστο δημιουργό, από τη μια ένα ρηξικέλευθο ζωγράφο και από την άλλη μια ιδιόμορφη προσωπικότητα γεμάτη πάθη, έκλυτη ζωή και εμμονές. Ένα καλλιτέχνη, τέλος, που κατάφερε να αγαπηθεί τόσο από την αριστοκρατία και τους κριτικούς όσο και από τον απλό κόσμο. Ο Τίμοθι Σπολ στον ομώνυμο ρόλο αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από ιδανική επιλογή σε μια ερμηνεία αληθινά απολαυστική φιγουράροντας ήδη ανάμεσα στα φαβορί για το βραβείο ανδρικής ερμηνείας. Ο Μάικ Λι πετυχαίνει το στόχο του αποφασίζοντας να μην κάνει μια τυπική βιογραφία ή αγιογραφία, όσο ένα ανθρώπινο, με σάρκα και οστά, πορτρέτο και ο Τέρνερ που πλάθει κουβαλά πολλά από τα χαρακτηριστικά των αγαπημένων ηρώων του σκηνοθέτη μοιρασμένος, ανάμεσα σε σπουδαίες αρετές, μεγάλα ελαττώματα και με μπόλικη εκκεντρικότητα. Μαζί και την αλλαγή μιας ολόκληρης εποχής που θα φέρει σαρωτικές αλλαγές καθώς καθόλου τυχαία προς το τέλος της ζωής του Τέρνερ εμφανίζονται οι δαγεροτυπίες και η φωτογραφία. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι καταπληκτική, αναπλάθοντας όχι μόνο την εποχή αλλά και τα αγαπημένα χρώματα και τους τόνους του ζωγράφου φτιάχνοντας μια βαθιά βρετανική ταινία που ίσως δυσκολέψει το διεθνές κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με την εποχή και το έργο του ζωγράφου. Στις καλές στιγμές του Φεστιβάλ συγκαταλέγονται και τα επίσημα ανοίγματα των παράλληλων τμημάτων του Φεστιβάλ που ξεκίνησαν και αυτά τις προβολές τους. Η Σελίν Σιαμά παρουσίασε στο «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών» το γεμάτο ζωντάνια «Bande de Filles», μια διεισδυτική ματιά στην εφηβική ψυχοσύνθεση, αυτή τη φορά με μια ιστορία τοποθετημένη στα εξαθλιωμένα Παρισινά προάστια, εκεί όπου μια παρέα από κορίτσια αφρικανική καταγωγής αναζητούν διέξοδο και ελπίδα στη γυναικεία αλληλεγγύη. Η γυναικεία ματιά κυριαρχεί και στο συγκινητικό «Party Girl» που άνοιξε το τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα», εδώ μέσα από το αντισυμβατικό πορτρέτο μιας ατίθασης εξηντάχρονης, πρώην χορεύτριας σε καμπαρέ που διχάζεται ανάμεσα στην προσωπική ελευθερία και στην προοπτική μιας νέας τακτοποιημένης ζωής. Μια ταινία γυρισμένη με μια άμεση γραφή που θυμίζει Κασσαβέτη και πρωταγωνίστρια την ερασιτέχνη ηθοποιό Ανζελίκ Λιτζενμπέργκερ η οποία υποδύεται τον εαυτό της!
