">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Μπορεί στην Ελλάδα το Σαββατοκύριακο που πέρασε να ήταν αναμφισβήτητα αφιερωμένο στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών ανεβάζοντας στα ύψη το πολιτικό θερμόμετρο, ωστόσο στις ηλιόλουστες Κάννες που μοιάζουν όπως πάντα να ζουν μέσα στο λαμπερό τους κουκούλι το διήμερο ήταν απλά η αφορμή για να προβληθούν μερικές από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες του Φεστιβάλ σε μια χρονιά με υψηλό επίπεδο και ένα πρόγραμμα εντελώς προσανατολισμένο στο καλλιτεχνικό σινεμά. Με πρώτη και καλύτερη την πολυαναμενόμενη προβολή της «Χειμερίας Νάρκης» της νέας διάρκειας τρισήμισι ωρών ταινίας του Νούρι Μπίλγκε Τσειλάν η οποία λόγω ακριβώς της διάρκειας συνδύασε την επίσημη πρεμιέρα με αυτή της δημοσιογραφικής προβολής. Ο Τσεϊλάν έφτασε στην επίσημη προβολή με την ολιγομελή ομάδα του, άνετος όπως πάντα, χωρίς γραβάτα και με τα χέρια σχεδόν μόνιμα στις τσέπες, φορώντας όμως στο πέτο τη μαύρη κορδέλα πένθους για το τραγικό ατύχημα στα τουρκικά ορυχεία που στοίχησε τη ζωή σε εκατοντάδες εργάτες. Ο Τούρκος δημιουργός αποθεώθηκε με την είσοδό του στην αίθουσα καθώς αποτελεί έναν αληθινό σταρ στις Κάννες και μια από τις πιο αγαπητές προσωπικότητες. Σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο στην Καππαδοκία ο ιδιοκτήτης του Αϊντίν, παλιός θεατρικός ηθοποιός και συγγραφέας, ετοιμάζεται να περάσει το χειμώνα μαζί με την κατά πολύ νεότερη γυναίκα του, τη χωρισμένη αδερφή του και τα δύο πρόσωπα που φροντίζουν την επιχείρηση. Την ίδια στιγμή ένταση δημιουργείται με τη φτωχή οικογένεια που νοικιάζει από τον Αϊντίν γη και σπίτι στο γειτονικό χωριό και απειλείται με έξωση λόγω χρεών. Η «Χειμερία Νάρκη» είναι ίσως πιο φιλόδοξη στιγμή της καριέρας του, ένα πολυεπίπεδο διαλογικό δράμα χαρακτήρων που παραπέμπει κινηματογραφικά στον Μπέργκμαν, αλλά είναι με έντονα θεατρικά στοιχεία και εκπληκτικούς μονολόγους που θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές ενός Άντον Τσέχοφ. Ο Τσειλάν καταγράφει δύο διαφορετικούς κόσμους ολότελα απομονωμένους μεταξύ τους που βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης, εστιάζοντας όπως ο Τσέχοφ σε αυτόν που γνωρίζει καλύτερα. Αυτόν του διανοούμενου Αϊντίν και της παραπαίουσας σχέσης με τη γυναίκα του και του περίγυρού τους, άνθρωποι που μοιάζουν να ζουν απομονωμένοι σε ένα δικό τους κόσμο, ανήμποροι να αποδράσουν ή να κατανοήσουν ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Στις πολύ καλές ταινίες του Φεστιβάλ ανήκει και η ασυνήθιστη βιογραφία «Saint Laurent» μια σπουδή στην αντισυμβατική προσωπικότητα του μεγάλου σχεδιαστή Ιβ Σεν Λοράν αλλά και μιας ολόκληρης εποχής ελευθεριότητας που μοιάζει να έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Στιβαρή η παρουσία και του Τόμι Λι Τζόουνς με το παλιομιδίτικo «γουέστερν» «The Homesman» με τον αγαπημένο ηθοποιό να πρωταγωνιστεί και να σκηνοθετεί, ενώ με κάποιο βραβείο ίσως φύγει και η χαμηλότονη, τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης «Le Meraviglie» της Αλίς Ρορβάσερ με δεδομένο ότι είναι η μοναδική γυναίκα που διαγωνίζεται στις Κάννες και το σινεμά της, ένα είδος μαγικού ρεαλισμού βρίσκεται πολύ κοντά στα γούστα της προέδρου της κριτικής επιτροπής Τζέιν Κάμπιον.
