">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Ενώ λίγες μέρες απομένουν πια για την ολοκλήρωση και του φετινού Φεστιβάλ Καννών και την ανακοίνωση των βραβείων και η εικόνα των φαβορί μοιάζει για πολλούς πια να έχει παγιωθεί, να που μέχρι την τελευταία στιγμή εμφανίζονται στο προσκήνιο νέοι παίκτες ικανοί να κάνουν την έκπληξη. Ένας από αυτούς είναι η γιαπωνέζα δημιουργός Ναόμι Καβάσε, τακτική επισκέπτρια του φεστιβάλ κατοχυρωμένη όμως στο αυστηρά καλλιτεχνικό και μάλλον δυσπρόσιτο σινεμά. Η φετινή της συμμετοχή Still the Water αποτελεί την πιο προσβάσιμη δουλειά της μέχρι σήμερα, μιας οικουμενικής απήχησης δημιουργία φτιαγμένη για να συγκινήσει. Η Καβάσε παρακολουθεί την ερωτική αφύπνιση δυο παιδιών ενός αγοριού και ενός κοριτσιού σε ένα απομονωμένο νησί στην Ιαπωνία, ενώ την ίδια στιγμή ξετυλίγει τις ιστορίες των δύο οικογενειών, εστιάζοντας σε αυτήν του κοριτσιού της οποίας η μητέρα είναι ετοιμοθάνατη. Λουσμένο στο καλοκαιρινό αυγουστιάτικο φως, με τη θάλασσα και τις αέναες αλλαγές των καιρικών φαινομένων να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο (η ταινία οριοθετείται ανάμεσα σε δύο μικρούς τυφώνες που πλήττουν το νησί) και με σχεδόν ντοκιμαντερίστικες λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωή του νησιού το Still the Water εξελίσσεται σε έναν αληθινό ύμνο στη ζωή και στους κύκλους της, μια αποθέωση της αρχέγονης δύναμης της φύσης στην οποία ο άνθρωπος δεν έχει δύναμη να αντισταθεί, αλλά καλείται να παραδοθεί και να συμμετέχει στους ρυθμούς της. Στις ευχάριστες εκπλήξεις συγκαταλέγεται και το Mommy η νέα ταινία του υπερταλαντούχου και νεότατου, κάτω από τα τριάντα, Ξαβιέ Ντολάν ο οποίος με την πέμπτη ταινία του καταφέρνει να κερδίσει μια θέση στο επίσημο διαγωνιστικό. Ο Ντολάν καταπιάνεται με την θυελλώδη σχέση μιας μητέρας που μεγαλώνει μόνη της μετά το θάνατο του πατέρα τον δεκαεξάχρονο γιο της ο οποίος παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς και επιθετικότητας οδηγώντας τη συνύπαρξή τους τελικά σε τραγικό αδιέξοδο. Παίζοντας με ευφάνταστο τρόπο με τις διαστάσεις του κινηματογραφικού κάδρου, αλλά και οδηγώντας τις συμβάσεις του μελοδράματος στα άκρα της υπερβολής ο Ντολάν καταφέρνει να φτιάξει μια σπαραχτική σπουδή πάνω στη σχέση μητέρας-γιου, αλλά και ένα οξυδερκές σχεδόν πολιτικό σχόλιο πάνω στα καταστροφικά όρια της κανονικότητας που επιβάλλουν οι κοινωνικές συμβάσεις. Σε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα, απογοήτευσε μάλλον η νέα ταινία του Ολιβιέ Ασαγιάς Sils Maria, μια αρκετά απόμακρη και εγκεφαλική ματιά στη σχέση μιας διάσημης ηθοποιού, που περνά την κρίση της μέσης ηλικίας, και της βοηθού της. Η Ζιλιέτ Μπινός είναι όπως πάντα καλή, το ίδιο και η Κίρστεν Στιούαρτ η νεαρή σταρ του Twillight, η αποστασιοποίηση του Ασαγιάς όμως κάνει το αποτέλεσμα ψυχρό, θυμίζοντας περισσότερο άσκηση ύφους παρά μια ταινία που μπορεί να σε παρασύρει μέσα της.
