">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα έγραψε αυτή τη φορά η Λένα Μαντά. Η συγγραφέας που τα βιβλία της βρίσκονται στα πιο ευπώλητα, στα «Πέντε κλειδιά» καταπιάνεται με μια υπόθεση απαγωγής ενός μικρού κοριτσιού. Με αφορμή τις παρουσιάσεις του μυθιστορήματος και στην πόλη μας (χθες στα Public- Στοά Χιρς, σήμερα στις 19.00 στον Ιανό της Καλαμαριάς –Μεταμορφώσεως 18), μιλήσαμε μαζί της.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το βιβλίο;
-Από το πουθενά όπως συνήθως! Ένα ανούσιο πρόγραμμα στην τηλεόραση που παρακολουθούσε ο άντρας μου, επέτρεψε στο μυαλό μου να ταξιδέψει και να γεννηθεί η ιδέα για μια απαγωγή. Οι μήνες που ακολούθησαν την ολοκλήρωσαν, την σχηματοποίησαν, γέννησαν τα πρόσωπα και τις καταστάσεις και τότε ξεκίνησα να το γράφω.
-Ασχολείστε για πρώτη φορά με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Πώς ήταν η διαδρομή μέχρι να φτάσετε στην τελευταία σελίδα του;
-Συναρπαστική και ….εξουθενωτική! Ακριβώς επειδή το έκανα για πρώτη φορά, ήμουν διπλά προσεκτική μην βγάλω στην επιφάνεια, στοιχεία που έπρεπε να μείνουν κρυμμένα μέχρι το τέλος. Παρ’ όλα αυτά τα «Πέντε κλειδιά» μου έδωσαν ένα δυνατό ταξίδι και μια μοναδική εμπειρία!
-Θα το επαναλάβετε; Θα το σκεφτόσασταν να γράφατε κι άλλο αστυνομικό μυθιστόρημα;
-Πάντοτε πίστευα ότι δεν ήμουν κατάλληλη για να γράψω αστυνομικό, ίσως γιατί το αστυνομικό θέλει μαθηματικό μυαλό κι εγώ με τα μαθηματικά ήμουν…. τσακωμένη από τότε που γεννήθηκα. Αφού τα κατάφερα λοιπόν για μια φορά, κανείς δεν μπορεί να ξέρει την συνέχεια. Ούτε καν εγώ!
-Ποια είναι τα αγαπημένα σας βιβλία; Και ποιο διαβάζετε αυτό το διάστημα;
-Ξεκίνησα φέτος με το εξαιρετικό ψυχογράφημα της Πένης Παπαδάκη «Χωρίς δίχτυ ασφαλείας», συνέχισα με το σημερινό «Αντίστροφη διαδρομή» του Γιώργου Πολυράκη και συνεχίζω με το «Ότι αγαπώ είναι δικό σου», του εξαίσιου Γιάννη Καλπούζου. Αγαπημένα βιβλία πολλά και είναι όλα Ελλήνων συγγραφέων! Όταν όμως θέλω να ξαναβρώ την γλύκα της νιότης μου, ξαναγυρίζω στον Ξενόπουλο που με συντρόφευε εκείνα τα χρόνια…
-Η λογοτεχνία είναι γένους θηλυκού; Οι γυναίκες είναι αυτές που διαβάζουν περισσότερο λογοτεχνία;
-Ναι, και αυτό είναι συμπέρασμα παγκόσμιας έρευνας. Οι γυναίκες σε όλο τον πλανήτη είναι πιο δυναμικό αναγνωστικό κοινό! Η συγγραφή όμως ανήκει και στα δύο φύλλα!
-Τα βιβλία σας είναι στις λίστες με πιο ευπώλητα. Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να ανταποκρίνεται σε κάθε νέο μυθιστόρημα που γράφετε;
-Αυτή την ερώτηση θα έπρεπε να την κάνετε στο αναγνωστικό κοινό! Εγώ δεν μπαίνω στην διαδικασία ν’ αναλύσω την αγάπη με την οποία με έχει περιβάλλει ο κόσμος. Η αγάπη εξάλλου δεν χρειάζεται εξηγήσεις….
-Πώς αντιμετωπίζετε το κοινό όταν γράφετε; Σκέφτεστε τις αντιδράσεις του; Φιλτράρετε κάποιες σκέψεις σας;
-Όταν γράφω, δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν! Ούτε καν τον εαυτό μου. Αφήνω το μυαλό και την ψυχή μου να παρασυρθεί στα βαθιά νερά της ιστορίας και των ηρώων μου. Τους μήνες που ασχολούμαι μ’ ένα μυθιστόρημα, δεν υπάρχει ούτε η Λένα, ούτε ο εκδότης της ο κύριος Ψυχογιός, αλλά ούτε και το αναγνωστικό κοινό. Και το πιο περίεργο είναι ότι το κοινό το ξέρει, το έχω πει επανειλημμένως και το σέβεται για να μην πω ότι το επικροτεί. Αν έκανα κάτι διαφορετικό, αν δηλητηρίαζα την φαντασία μου με αναστολές, δεν θ’ άρεσε σε κανέναν!
-Τι απαντάτε σε αυτούς που σας ασκούν κριτική;
-Ποτέ δεν απαντώ σε κριτικές, το έχω σαν αρχή! Δεν μπορεί όλοι ν’ αρέσουν σε όλους, είναι κάτι που το έχω αποδεχτεί από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα. Διαβάζω ότι πέφτει στην αντίληψή μου και με αφορά, ενημερώνομαι και διαπιστώνω ότι οι κριτικές που έχουν θέση και άποψη, που δεν διακατέχονται από εμπάθεια, με κάνουν κι εμένα καλύτερη. Για τις υπόλοιπες αδιαφορώ και αρνούμαι να δηλητηριάσω την ψυχή μου.
-Τι ελπίζετε για το αύριο;
-Να μου φυλάει πολλές αιτίες για να χαμογελώ….
