">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Το να μεταφερθεί μια πραγματική ιστορία σε ένα μυθιστόρημα είναι σίγουρα μεγάλη ευθύνη. Η Ρένια Ρώσση – Ζαΐρη στα «Δίδυμα Φεγγάρια» έφερε εις πέρας αυτό το εγχείρημα. Έγραψε ένα βιβλίο βασισμένο στη ζωή μιας γυναίκας που ήταν καρδιακή φίλη της γιαγιάς της. Επέλεξε να την αφηγηθεί τώρα γιατί αισθάνεται πιο ώριμη συγγραφικά.
Και αν οι περισσότεροι τη γνωρίζουν από το χώρο του παιδικού βιβλίου η ίδια αναφέρει πως αγαπά τη συγγραφή βιβλίων και για ενήλικες και για παιδιά.
«Η Ρένα των παιδιών βοηθάει τη Ρένα των ενηλίκων και το αντίστροφο», αναφέρει η κα Ρώσση – Ζαΐρη και συμπληρώνει: «Είναι συναρπαστικό για μένα πάντως να γράφω και για μικρά και για “μεγάλα παιδιά”!».
-Πείτε μας δυο λόγια για το βιβλίο.
-Η Αγάπη και η Ελισάβετ μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Μεγαλώνουν χωρίς να ξέρουν την ύπαρξη η μια της άλλης. Μέχρι που οι ζωές τους μπλέκονται αδυσώπητα…
Τα «Δίδυμα Φεγγάρια» είναι ένα μυθιστόρημα που αποδεικνύει πως ο έρωτας έχει τον δικό του προσωπικό λόγο. Ορμάει πάνω στους ανθρώπους όπως του αρέσει. Σαν χορός, σαν πείνα, σαν θρησκεία, σαν σφαγή, όπως ακριβώς λέει και ο αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης
-Στην εισαγωγή αναφέρετε ότι αντλήσατε έμπνευση για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα από μια ιστορία που σας αφηγήθηκε η γιαγιά σας. Γιατί επιλέξατε να την πείτε τώρα;
-Η έμπνευσή μου βασίστηκε στην ιστορία που μου είχε διηγηθεί η γιαγιά μου και πραγματικά με συγκλόνισε. Είναι η ιστορία της ζωής της καρδιακής της φίλης, της Αλίκης, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μακεδονία. Είναι η ιστορία του μοιραίου τραγικού της λάθους. Γιατί η Αλίκη αγάπησε πολύ ένα παλικάρι, έμεινε έγκυος, απέκτησε δίδυμα. Δίδυμα κοριτσάκια. Αμέσως μετά τη γέννα όμως, αναγκάστηκε να πουλήσει το ένα της παιδί…
Είχα στα χέρια μου ένα απίστευτο υλικό, μια πολύ δυνατή ιστορία. Την ήξερα απέξω κι ανακατωτά. Χρόνια πολλά. Περίμενα όμως να ωριμάσω πρώτα συγγραφικά. Γιατί αυτό το ταξίδι δεν ήταν καθόλου απλό. Καθόλου εύκολο. Απαιτούσε όλες τις συγγραφικές μου δυνατότητες.
-Ποιες αλλαγές κάνατε;
-Η Αλίκη, η ηρωίδα μου, είναι Μακεδονίτισσα και στην πραγματικότητα. Δεν το άλλαξα αυτό. Πιστεύω πως τα μέρη που γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε, διαμορφώνουν κατά ένα μεγάλο ποσοστό την ιδιοσυγκρασία μας. Άλλαξα όμως τις πόλεις και τα χωριά της Μακεδονίας όπου διαδραματίστηκε η αληθινή ιστορία. Ξεκίνησα να στήνω την πλοκή από τη λίμνη Κερκίνη, τον επίγειο παράδεισο που λατρεύω και τα γύρω χωριά. Κι ύστερα πρόσθεσα κι άλλα πολλές πόλεις της Ελλάδας. Άλλαξα τα ονόματα, τα επαγγέλματα ακόμα και τη χρονολογία στην οποία διαδραματίστηκε η ιστορία.
-Όταν μια ιστορία βασίζεται στην πραγματικότητα πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπισή της; Νιώθετε μεγαλύτερη ευθύνη για το τελικό αποτέλεσμα;
-Κάθε φορά που γράφω ένα μυθιστόρημα καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Όμως αυτή τη φορά, ναι, ένιωθα μεγάλη, απίστευτα μεγάλη ευθύνη, γιατί έπρεπε να διαχειριστώ συγγραφικά την αληθινή ζωή μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας ηρωίδας, κατά τη γνώμη μου. Να χωθώ στην προσωπικότητά της, να την καταλάβω, να βρεθώ στη θέση της. Γράφω σε πρώτο πρόσωπο κι αυτό με βοηθάει πολύ. Θέλω να πιστεύω πως το ίδιο βοηθάει και τους αναγνώστες μου. Όμως δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλήσεις για τα κρίματα κάποιου άλλου, να παλέψεις για να τον νιώσουν, να τον αποδεχτούν, ακόμα και να τον συγχωρήσουν. Ένιωθα να κρατώ στα χέρια μου τον μίτο της Αριάδνης, έψαχνα να ανακαλύψω την έξοδο από τον λαβύρινθο, τις απίστευτες παγίδες που στήνει η ίδια η ζωή. Είναι τόσες πολλές οι ανατροπές μέσα στα «Δίδυμα Φεγγάρια». Είναι τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί οι χαρακτήρες. Πραγματικά ως συγγραφέας ένιωθα τρισευτυχισμένη με όλο αυτό το υλικό, παρά το βαρύ φορτίο της ευθύνης που βάραινε τους ώμους μου.
-Έχετε γράψει βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Ποιες οι δυσκολίες στο καθένα; Υπάρχει κάποιο από τα δύο που προτιμάτε περισσότερο;
-Το κάθε ένα είδος γραφής διέπεται από τους δικούς του νόμους. Είναι κομμάτι του εαυτού μου και τα δύο είδη.
Κάθε παιδικό βιβλίο μου γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω των παιδιών. Κι είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις ένα παιδικό βιβλίο, γιατί πρέπει να έχεις κατανοήσει τον κόσμο των παιδιών, να έχεις σπουδάσει την ψυχοσύνθεσή τους, να μιλάς τη γλώσσα τους.
Αγαπάω και τα δύο είδη γραφής. Η Ρένα των παιδιών βοηθάει τη Ρένα των ενηλίκων και το αντίστροφο. Τα παιδιά είναι αυτά που με δίδαξαν να γράφω με το μελάνι της καρδιάς μου, να βουτάω στα συναισθήματά μου, να γρατσουνίζω την ίδια την ψυχή μου. Κοντά τους έμαθα να γράφω με στόχους, με ανατροπές, με αλήθειες. Κι αν με διαβάζουν οι ενήλικοι αναγνώστες μου, πιστεύω πως η αιτία είναι τα παιδιά κι όσα με διδάσκουν ακόμα.
Ως συγγραφέας ενηλίκων, χρειάζομαι μια πρόταση, μια ιδέα, έναν στόχο, κάτι να με βοηθήσει να ξεκινήσω το ταξίδι. Και τότε προσπαθώ να βιώνω διάφορες καταστάσεις, να γίνομαι κομμάτι τους, να καταθέτω την ψυχή μου. Είναι υπέροχο, πολύτιμο, συναρπαστικό για μένα πάντως να γράφω και για μικρά και για «μεγάλα παιδιά»!
-Πώς σχολιάζετε τις πρόσφατες εξελίξεις αναφορικά με την κατάργηση της ενιαίας τιμής βιβλίου;
-Η κατάργηση της ενιαίας τιμής του βιβλίου, φοβάμαι πως θα πλήξει την έννοια του βιβλίου ως πολιτιστικού αγαθού και θα οδηγήσει σε κλείσιμο πολλά μικρά ανεξάρτητα βιβλιοπωλεία, αφού η αγορά θα χάσει την ισορροπία της. Εύχομαι κι ελπίζω να με διαψεύσουν τα γεγονότα.
-Τι σχεδιάζετε για το επόμενο διάστημα;
-«Χαϊδεύω» συγγραφικά τώρα το «Μην πιστεύεις στην αλήθεια», ένα βιβλίο μου που κυκλοφόρησε το 2007 και θα κυκλοφορήσει ξανά αναθεωρημένο από τις εκδόσεις Ψυχογιός τον Ιανουάριο του 2015. Και φυσικά ταξιδεύω γράφοντας στο καινούργιο μυθιστόρημά μου, αυτό που θα βρεθεί στα ράφια των βιβλιοπωλείων του χρόνου τον Μάιο. Η ηρωίδα του είναι ένας θηλυκός Ρομπέν των Δασών και μαζί της προσπαθώ να ανιχνεύσω και να αναδείξω ξεχασμένες μα τόσο πολύτιμες αξίες της ζωής.
