">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Εμπνευσμένη από βιώματα ανεργίας και ανασφάλειας είναι η μικρού μήκους ταινία «Έλλη» της Γιάννας Δελατόλα. Ηρωίδα της είναι μια άνεργη νέα που πλησιάζει τα 30, ζει με τους γονείς της και προσπαθεί να παραμείνει αισιόδοξη για το μέλλον.
Η ταινία διαδραματίζεται στην Αθήνα, αλλά γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη, τόπο στον οποίο μένει τα τελευταία χρόνια η σκηνοθέτιδα, και σε λίγες μέρες θα ταξιδέψει στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μαδρίτης (12-19 Ιουλίου 2014) , όπου και θα διεκδικήσει τέσσερα βραβεία. Με αφορμή αυτή τη συμμετοχή μιλήσαμε με την κα Δελατόλα για την ταινία της.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την «Έλλη»;
-Έμπνευση για την ιστορίας της «Έλλης» ήταν κυρίως τα προσωπικά μας βιώματα ανεργίας και ανασφάλειας. Η ιδέα συγκεκριμένα γεννήθηκε όταν μου έστειλε ένα κείμενο η Ελη Κριθαράκη όπου περιέγραφε τις καθημερινές ενοχλήσεις και δυσκολίες που αντιμετωπίζουν φίλες και φίλοι. Το κείμενο είχε αρκετό χιούμορ χωρίς να χάνει την εσωτερική ένταση που βιώνει ένας άνεργος νέος ή νέα που εργάζεται μεν αλλά δεν πληρώνεται δε τα απαραίτητα για να είναι ανεξάρτητος/η από την οικογένεια του/της. Μου άρεσε το κείμενο και οι χαρακτήρες και έτσι μπήκα στη διαδικασία για να φτιάξω μια ταινία μικρού μήκους.
-Η κρίση είναι παρούσα όλο και περισσότερο στις ταινίες το τελευταίο διάστημα. Πώς την χειρίζεστε στην ταινία σας;
-Έχουν γίνει πολύ καλές ταινίες για την κρίση και ο κάθε σκηνοθέτης δίνει το δικό του «τόνο» και την δική του αισθητική. Στην «Ελλη» η κρίση παρουσιάζεται σε «ελαφριά» μορφή χωρίς να χάνει το χιούμορ της γιατί ήταν κάτι που ήθελα να διατηρήσω και εγώ και η ηρωίδα.
-Η κεντρική ηρωίδα παρά το γεγονός ότι είναι άνεργη και ζει με τους γονείς της, ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο.Υπάρχει αισιοδοξία στην ιστορία της και στην τελική έκβασή της;
-Η μικρού μήκους ταινία επικεντρώνεται κυρίως στο να μοιραστεί το συναίσθημα ανασφάλειας και αβεβαιότητας που βιώνει η ηρωίδα. Αυτό που τονίζει είναι ότι η αισιοδοξία μπορεί τελικά να χαθεί εάν η βασική ηρωίδα δεν μπορεί καν να «ονειρευτεί» μια λύση για την κατάστασή της. Στόχος της δεν είναι να δείξει μια απαισιοδοξία αλλά να μοιραστεί μια ανησυχία, και αυτή η επικοινωνία είναι τουλάχιστον για την ταινία αισιόδοξη.-Πώς αντιμετωπίζετε τον παράγοντα οικογένεια; Πώς επιδρά στα μέλη της;
-Οι οικογενειακές σχέσεις, όπως άλλωστε και όλες οι σχέσεις, μπορούν να επιδράσουν είτε θετικά είτε αρνητικά. Όταν βέβαια κάποιος αισθάνεται ανασφαλής, στην συγκεκριμένη περίπτωση λόγω ανεργίας, τότε οι συγκρούσεις σε όλες τις σχέσεις του είναι περισσότερες.
-Η ταινία διαδραματίζεται στην Αθήνα και τα γυρίσματα έγιναν στη Νέα Υόρκη. Πώς δουλέψατε και πόσο βοήθησε το γεγονός ότι εσείς ζείτε εκεί;
-Το ότι ζω εδώ βοηθάει με ένα δίκτυο πολλών φίλων και συνεργατών που ασχολούνται με τον κινηματογράφο, ενώ υπάρχουν και πολλοί Έλληνες ηθοποιοί που βοηθούν. Οι ρυθμοί στην πόλη είναι αρκετά γρήγοροι και έτσι μια «εφικτή» κινηματογραφική ιδέα μπορεί να πραγματοποιηθεί αρκετά άμεσα.
-Ποια τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίσατε;
-Πριν ξεκινήσω να ψάχνω τους χώρους είχα προβληματιστεί αρκετά για το εάν θα ήταν όντως εφικτό να γίνουν να γυρίσματα στην Νέα Υόρκη, καθώς η αισθητική των σπιτιών εδώ είναι αρκετά διαφορετική από την Αθήνα και σίγουρα δεν υπήρχαν λεφτά για σκηνικά. Τελικώς ο Άγγελος Νιάκας (ο «πατέρας») μας άφησε να κάνουμε γυρίσματα στο σπίτι του και η Desiree Akhavan μας πρόσφερε το «μπλε με άσπρο» φόντο δωμάτιο της, για το δωμάτιο της «Ελλης». Ήμουν και τυχερή γιατί βρισκόταν την συγκεκριμένη περίοδο εδώ και η Μαριάννα Στρατογιαννάκη που ανέλαβε την καλλιτεχνική διακόσμηση των χώρων.
-Η «Έλλη» θα ταξιδέψει και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μαδρίτης. Μιλήστε μας για αυτή τη συμμετοχή.
-Χάρηκα πολύ με την συμμετοχή της ταινίας στην Ισπανία και χαίρομαι που θα δω την Μαδρίτη από κοντά.
-Τι θα ακολουθήσει; Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια;
-Μόλις τελειώσαμε την μουσική με την Άννα Στερεοπούλου για την καινούρια μικρού μήκους ταινία μου «Butterfly» που γυρίστηκε Αθήνα και στο άμεσο μέλλον θα μοντάρω την μεγάλου μήκους «Good Enough» της Anna Rose King. Ευελπιστώ, βέβαια, με δύο ιδέες που έχω να καταφέρω να είμαι περισσότερο καιρό στην Αθήνα του χρόνου.
-Τι προτιμάτε: το ντοκιμαντέρ, τις ταινίες μικρού μήκους ή τις ταινίες μεγάλου μήκους;
-Όλα τα είδη ωραία είναι, η εκτέλεση μετράει.
-Τι ζηλεύετε από τον κινηματογράφο στις ΗΠΑ και τι νοσταλγείτε από τον ελληνικό κινηματογράφο;
-Από τον κινηματογράφο στις ΗΠΑ πιστεύω ότι όλοι «ζηλεύουμε» τα χρήματα που διαθέτουν για την παραγωγή ταινιών όπου ακόμα και για τον ανεξάρτητο κινηματογράφο υπάρχουν περισσότεροι τρόποι χρηματοδότησης και προώθησης μιας ταινίας. Οι νέες όμως ελληνικές ταινίες, τα πολλά μικρά ντοκιμαντέρ που γυρίζονται, οι νέες ομάδες που δημιουργούνται , παίρνουν καλλιτεχνικά ρίσκα και δίνουν μια νέα και όμορφη πνοή στον κινηματογράφο.
-Πώς σχολιάζετε τον σημερινό τοπίο στην έβδομη τέχνη;
-Δύσκολη ερώτηση...καθώς δεν έχω ολοκληρωμένη εικόνα για το τι γίνεται και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, και δεν θα μπορούσα να μιλήσω για την έβδομη τέχνη χωρίς να μιλήσω και για την βιομηχανία της.
Το ενδιαφέρον τουλάχιστον για μένα είναι ότι φέτος βγήκανε πολύ καλές ταινίες, και αρκετές εστιάζουν στο βάθος του βασικού χαρακτήρα και στην σχέση του με το κοινωνικό σύνολο. Έχει αρχίσει ένας πιο έντονος κοινωνικός προβληματισμός συνδυασμένος με μια καλλιτεχνική «ενδοσκόπηση» ώστε να έρθουμε σε επαφή με τον εαυτό μας. (πχ ταινίες σαν το The Great Beauty, το Blue Jasmine, το The Past, και την Ελληνική ταινία Το Δέντρο κα η Κούνια).
Τα αλτέρνατιβ νέα που ίσως να μας αφορούν εμάς (ανεξάρτητοι και με μικρές παραγωγές) λίγο περισσότερο είναι ότι στο Torino Film Lab όπου συμμετέχουν μόνο 9 σενάρια από όλον τον κόσμο, θα έχουμε φέτος όχι μία, αλλά δυο Ελληνικές συμμετοχές και θα πάει και η Κιρστεν Ταν που έκανε την φωτογραφία στην «Ελλη» με ένα σενάριο όπου ο συμπρωταγωνιστής είναι ένας Ελέφαντας στην Ταϊλάνδη... Το παράδειγμα μου σίγουρα δεν περιγράφει το «τοπίο», άλλα μιας και όλα αρχίζουν από ένα σενάριο, ίσως ο κόσμος θέλει πλέον να δει και άλλες ιστορίες ...γιατί είδαμε ήδη πολλές από μια μόνο ήπειρο.
* Τα βραβεία που θα διεκδικήσει η «Έλλη» είναι τα ακόλουθα:
•Καλύτερου Σκηνοθέτη Ξενόγλωσσης Μικρού Μήκους Ταινίας και Καλύτερης Ξενόγλωσσης Μικρού Μήκους Ταινίας (Γιάννα Δελατόλα)
•Καλύτερου Πρωτότυπου Ξενόγλωσσου Σεναρίου: Γιάννα Δελατόλα και Έλη Κριθαράκη
•Καλύτερου Α’ Γυναικείου Ρόλου Ξενόγλωσσης ταινίας: Ιωάννα Καφταντζή-Χαστά.
