">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Από την Πάτρα του 1889 ξετυλίγεται το νήμα της υπόθεσης του νέου μυθιστορήματος της Σοφία Δημοπούλου με τίτλο «Σε σωστή ώρα νυχτώνει». Στις σελίδες του η συγγραφέας θα μας μεταφέρει στη ζωή δυο οικογενειών, δυο γυναικών που έρχονται αντιμέτωπες με τη μοίρα τους. Παράλληλα στο έργο της εντάσσει αρμονικά τα ιστορικά γεγονότα της εποχής. Πολιτικές αναταραχές, συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, παραιτήσεις, οικονομικά προβλήματα, χρεοκοπία. Η ιστορία κύκλους κάνει.
«Πάντα είναι χρήσιμη η μελέτη του παρελθόντος. Όχι με διάθεση νοσταλγίας, μα με σκοπό να διδαχτούμε απ’ αυτό. Το κακό είναι πως γενικά έχουμε έλλειψη ιστορικής συνείδησης και διάθεσης να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία σαν εργαλείο για την επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων μας. Όσο εμμένουμε στην απλή νοσταλγία θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη», ανέφερε η κα Δημοπούλου σε συνέντευξη που μας παραχώρησε.
-Πώς προέκυψε η ιδέα για το βιβλίο;
-Η ιδέα προέκυψε όταν έφτασε στα χέρια μου οικογενειακή αλληλογραφία του τέλους του 19ου ως τα μέσα του 20ου αιώνα. Ήθελα με κάποιο τρόπο να αξιοποιήσω αυτό το υλικό που με γέμισε με πολλά συναισθήματα και που μου κέντρισε το ενδιαφέρον με τις ομοιότητές του με την σημερινή εποχή.
-Ο τίτλος περιλαμβάνεται στο ποίημα «Πέρασα» από τη συλλογή διηγημάτων της Κικής Δημουλά «Το λίγο του κόσμου». Σε αυτό η ποιήτρια κάνει μια αποτίμηση της ζωής με τις χαρές και τις πίκρες της, λέγοντας πως το τέλος έρχεται τη σωστή στιγμή. Ο τίτλος μάς προδιαθέτει για τις ζωές των ηρώων του μυθιστορήματός σας;
-Ο τίτλος υποδηλώνει πως πάντα οι ιστορίες των ανθρώπων τελειώνουν στον χρόνο που η ίδια η ζωή αποφασίζει, όταν ο κύκλος τους έχει ολοκληρωθεί. Και πως αυτός ο κύκλος κάποιες φορές κάνει χρόνια να κλείσει. Μα κλείνει πάντα με κάποιον τρόπο.
-Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια περίοδο που υπάρχουν πολλές πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις που θυμίζουν κάπως την εποχή μας (οικονομική κρίση, απεργίες, εργασιακή αστάθεια, χρέη). Τι έχει να μας διδάξει για το σήμερα;
-Πάντα είναι χρήσιμη η μελέτη του παρελθόντος. Όχι με διάθεση νοσταλγίας, μα με σκοπό να διδαχτούμε απ’ αυτό. Το κακό είναι πως γενικά έχουμε έλλειψη ιστορικής συνείδησης και διάθεσης να χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία σαν εργαλείο για την επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων μας. Όσο εμμένουμε στην απλή νοσταλγία θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
-Ο τόπος δράσης είναι ο νομός Αχαΐας. Τι είναι αυτό που σας έκανε να γράψετε ξανά μια ιστορία που εκτυλίσσεται σε αυτή την περιοχή;
-Ήταν μάλλον ένα τυχαίο γεγονός. Αν δεν είχαν φτάσει τα γράμματα που προανέφερα στα χέρια μου, ίσως να μην είχα και πάλι ασχοληθεί μ’ αυτή την περιοχή. Η πρόκληση όμως ήταν μεγάλη. Μέσα από αυτή την αλληλογραφία αναδύθηκαν πολύ ενδιαφέροντα πρόσωπα και γεγονότα που θαρρείς ζητούσαν μια δεύτερη ευκαιρία να υπάρξουν. Επιπλέον, οι δικές μου μνήμες από γεγονότα που είχα ζήσει ή μου είχαν διηγηθεί, η αγάπη μου γι’ αυτή την περιοχή, τα ηχοχρώματα που κουβαλώ από τη μικρή μου ηλικία, όλα συνηγόρησαν στο να γραφτεί αυτό το βιβλίο.
-Με το νέο σας μυθιστόρημα αλλάξατε και εκδοτικό οίκο. Πώς γεννήθηκε η νέα συνεργασία;
-Η συνεργασία με το Μεταίχμιο, ο τρόπος που επιτεύχθηκε, ήταν μια έκπληξη για μένα. Δεν το επεδίωξα, απλά συνέβη. Είχαν δει τις προηγούμενες δουλειές μου, τους είχαν αρέσει και μου ζήτησαν να συνεργαστούμε. Είχα μόλις τελειώσει αυτό το βιβλίο, τους άρεσε και αποφασίστηκε να το εκδώσουν. Είναι για μένα μια συνεργασία πολύ σημαντική γιατί θεωρώ πως το Μεταίχμιο είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σοβαρούς Εκδοτικούς Οίκους στην Ελλάδα.
-Ποια τα επόμενα σχέδιά σας;
-Έχω ήδη ξεκινήσει το επόμενο μυθιστόρημα, μια ιστορία που διαδραματίζεται στην νεότερη Ελλάδα της δεκαετίας του ΄70. Επίσης θα ήθελα να συγκεντρώσω κάποια από τα ποιήματά μου σε μια ενότητα και ίσως κάποια στιγμή να τα εκδώσω κι αυτά. Η ποίηση είναι ένα κομμάτι παράλληλο της μυθιστορηματικής μου δουλειάς, εξίσου αγαπημένο. Της οφείλω πολλά.
* Η Σοφία Δημοπούλου έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει (2012) και Άλμα θα πει ψυχή (2013) το οποίο βρέθηκε στη βραχεία λίστα των βραβείων Public 2014.
