Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη
Η ζωή και το έργο του αγαπημένου τραγουδιστή Στράτου Διονυσίου αναβιώνει τα βράδια του φθινοπώρου στο θέατρο Ράδιο Σίτυ στην πόλη μας.
Ο άνθρωπος που έπλασε με την πένα του αυτό το σύμπαν, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, λίγα μέτρα μακριά από τον τόπο που γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Στράτος Διονυσίου. «Όπως και για πολλούς άλλους που μεγάλωσαν στην Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ΄80 και των αρχών του ΄90, έτσι και η δική μου παιδική ηλικία είναι ποτισμένη από τα τραγούδια του Στράτου», δήλωσε στο «ΤyposThes» ο Κωνσταντίνος Σαμαράς που έγραψε το κείμενο της παράστασης «Τα πήρες όλα κι έφυγες – Η ζωή του Στράτου Διονυσίου» η οποία θα παίζεται στην πόλη μας μέχρι τις 12 Οκτωβρίου.
Μάλιστα και ο ίδιος είναι φανατικός υποστηρικτής του ΠΑΟΚ, όπως ήταν ο Στράτος. Στην κουβέντα μας είπε πως οραματίστηκαν μαζί με τον σκηνοθέτη Βασίλη Μαυρογεωργίου να παρουσιάσουν έναν πρωταγωνιστή που να θυμίζει κάτι ανάμεσα στον ήρωα του Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στο «8 1/2» του Φελίνι και τον Μάικλ Τζόρνταν στο «The Last Dance».
Και μιλώντας για τον Στράτο Διονυσίου τόνισε ότι «είναι ο τελευταίος της μυθικής εποχής του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού»
-Ποιες οι δικές σας μνήμες από τον Στράτο Διονυσίου και το έργο του; Τι γνωρίζατε για αυτόν και τι θεωρείτε πως ήταν αυτό που τον έκανε τόσο αγαπητό στον λαό;
-Ο Στράτος Διονυσίου είναι ο τελευταίος της εποχής των δεινοσαύρων: της μυθικής εποχής του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, ενός είδους που δυστυχώς πλέον μοιάζει με νεκρή γλώσσα ή αρχαία θρησκεία, που ωστόσο γεννάει ακόμα φανατικούς οπαδούς. Όπως και για πολλούς άλλους που μεγάλωσαν στην Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ΄80 και των αρχών του ΄90, έτσι και η δική μου παιδική ηλικία είναι ποτισμένη από τα τραγούδια του Στράτου. Στην Μενεμένη, όπου ο παππούς μου οδηγούσε γερανούς, κάθε βενζινάδικο και βουλκανιζατέρ ήταν σαν μικρά εκκλησάκια, όπου ακούγονταν ψαλμωδίες όπως «Εγώ ο ξένος που σ’αγάπησα πολύ» και «Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα».
-Πώς προετοιμαστήκατε για να γράψετε το κείμενο και να αποτυπώσετε μέσα από τις περιγραφές σας την εποχή που έζησε και έγινε γνωστός; Σας βοήθησε το γεγονός πως ο ίδιος είστε και σκηνοθέτης σε αυτό;
-Πριν από οτιδήποτε άλλο, το βασικό αντικείμενο έρευνας για μένα υπήρξε η ίδια η φωνή του Στράτου, αυτή η μοναδική φωνή που ερμηνεύει με τόσο πάθος και ταυτόχρονα τόση αίσθηση του μέτρου, σαν να προτείνει σχεδόν μια ολόκληρη κοσμοθεωρία. Πάντα αναρωτιόμουν τι γέννησε αυτήν την φωνή, ποια είναι τα συστατικά της, τι κρύβει και τι φανερώνει. Αυτή ήταν η πρώτη διερώτηση μιας έρευνας που κράτησε πολύ καιρό, και περιλάμβανε αμέτρητες συναντήσεις σε όλη την Ελλάδα. Η έρευνα, η αναζήτηση, η σύνθεση μιας εικόνας μέσα από πρόσωπα και μαρτυρίες, είναι τα στοιχεία που απολαμβάνω περισσότερο και όταν βρίσκομαι στην θέση του κινηματογραφιστή.
-Στην αφήγηση δεν υπάρχει χρονολογική σειρά. Γιατί το επιλέξατε αυτό και πώς λειτουργούν επί σκηνής αυτά τα flash back;
-Η αφήγηση στο «Τα πήρες όλα κι έφυγες» παίρνει ως κύριο χρονικό άξονα τα τελευταία τρία χρόνια της ζωής του Στράτου. Είναι η περίοδος στην οποία οι γιατροί συμβουλεύουν το Στρατό να πατήσει φρένο, κι εκείνος πατάει γκάζι. Μια περίοδος κρίσης, σίγουρα όχι η πρώτη στον πολυτάραχο βίο του, αλλά η τελευταία, και αυτή όπου ο Στράτος αποκαλύπτει όχι μόνο πώς θέλει να ζήσει, αλλά και πώς θέλει να πεθάνει. Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή, που πιστεύω ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι γνώριμη στον καθένα, το παρελθόν έρχεται να κατακλύσει το παρόν, σχεδόν να γίνουν ένα. Και τα φαντάσματα του παρελθόντος έρχονται να γίνουν φίλοι και σύντροφοι, να δώσουν τον αινιγματικό χρησμό τους. Κάπως έτσι φανταστήκαμε το Στράτο: όπως λέγαμε και με τον σκηνοθέτη της παράστασης Βασίλη Μαυρογεωργίου, κάτι ανάμεσα στον ήρωα του Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στο «8 1/2» του Φελίνι και τον Μάικλ Τζόρνταν στο The Last Dance.
-Το έργο δεν παραλείπει να μιλήσει για τις δυσκολίες που συνάντησε ο δημιουργός στα πρώτα του βήματα, αλλά και όταν ήταν παιδί. Πόσο αυτά τα δεδομένα επηρέασαν τον χαρακτήρα του;
-Ο πόλεμος, η ακραία φτώχεια, οι διωγμοί και οι ταπεινώσεις, δε μπορούν παρά να είναι η πρώτη ύλη για μια τέτοια φωνή, κι ένα τέτοιο πρόσωπο. Ανατρέχοντας στις δυσκολίες της ζωής του, δεν επιδιώξαμε να εκβιάσουμε την συγκίνηση ή να κάνουμε μια εύκολη ψυχανάλυση ενός προσώπου ούτως ή άλλως μυθικού, μα πιο πολύ να ψηλαφήσουμε αυτήν την πρώτη ύλη. Πολύ συχνά, στην γραφή αυτές οι συνδέσεις αρχίζουν να γίνονται μόνες τους, να αποκαλύπτουν διακριτικά μοτίβα ή ευαίσθητες επιφάνειες ενός χαρακτήρα, ανεξαρτήτως του αν αυτός βασίζεται σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο.
Στιγμιότυπο από την συνέντευξη τύπου μαζί με το σκηνοθέτη της παράστασης Βασίλη Μαυρογεωργίου
-Αποφασίσατε να μην αγιοποιήσετε τον ήρωά σας, αλλά να δείξετε τις αδυναμίες και τα πάθη του. Γιατί; Πόσο κοντά του νιώθει αυτό τον ήρωα ο θεατής;
-Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: κανένας δεν έχει να κερδίσει απολύτως τίποτα από την αγιογραφική προσέγγιση ενός νεκρού - ούτε ο νεκρός, ούτε οι ζωντανοί. Αγιοποιώντας έναν τόσο ογκώδη, τόσο μπαρουτοκαπνισμένο, αντιφατικό και έμπλεο παθών χαρακτήρα, τον υποτιμάς και τον αδικείς. Ευτυχώς με τον ίδιο τρόπο σκεφτόταν εξαρχής ο παραγωγός της παράστασης Γιάννης Κεντ, αλλά και η οικογένεια Διονυσίου, στην οποία ξεκάθαρα ρέει το dna της συναισθηματικής γενναιοδωρίας.
-Η Θεσσαλονίκη ήταν ένας σημαντικός σταθμός στην ζωή του δημιουργού. Πώς «φωτίσατε» αυτό το κομμάτι;
-Η παιδική και η νεανική ηλικία του Στράτου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τον Επτάλοφο Θεσσαλονίκης. Ανέφερα παραπάνω ότι κι εγώ ο ίδιος μεγάλωσα λίγα βήματα μακριά, οπότε το στοιχείο της καταγωγής βαραίνει λίγο παραπάνω μέσα μου. Το ίδιο ισχύει και για την μεγάλη αγάπη του Στράτου για τον ΠΑΟΚ, την ομάδα που κι εγώ υποστηρίζω φανατικά μια ζωή. Όλα αυτά δεν μπορούσαν να μην παρεισφρήσουν στην παράσταση - κι ας ενοχλούνταν λίγο ο, διαφορετικών ομαδικών προτιμήσεων, αγαπημένος μου Γιάννης Τσορτέκης που ήταν υποχρεωμένος να λέει το όνομα του ΠΑΟΚ!
-Επί σκηνής συναντιούνται και οι τρεις γιοί του Στράτου Διονυσίου. Πώς προέκυψε η ιδέα;
-Αυτή ήταν η καταστατική συνθήκη της παράστασης: ένα μιούζικαλ του οποίου το μουσικό κομμάτι θα ερμήνευαν ο Άγγελος, ο Στέλιος και ο Διαμαντής. Το θεωρώ μέγιστο δώρο, να γράφεις μια παράσταση όπου κεντρική θέση έχει ο διάλογος ζωντανών και νεκρών, και την ίδια στιγμή επί σκηνής τρεις γιοι να τραγουδούν όσα τραγούδησε ο πατέρας τους, κάτω από μαρκίζες με την εικόνα του. Τόσο εγώ στην γραφή, όσο και ο Βασίλης στη σκηνοθεσία, εμπνευστήκαμε από αυτήν την συνθήκη με τρόπους που ίσως να μην έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως.
Από την πρόσφατη διάκριση στα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου με το Βραβείο Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ για το "Αυτό που Zητάμε από ένα Aγαλμα είναι να Mην Kινείται" της Δάφνης Χαιρετάκη σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Σαμαρά
-Ως δημιουργός που έχει ζήσει τόσο την Ελλάδα όσο και το εξωτερικό, τι θεωρείτε πιο δύσκολο αλλά και πιο γοητευτικό στο να είσαι Έλληνας σκηνοθέτης;
-Σε μια πολλαπλά χρεοκοπημένη χώρα, με μέριμνα για τις τέχνες που κινείται μεταξύ περιφρόνησης και εμπαιγμού, το μόνο γοητευτικό είναι ότι ωστόσο, με την συντροφιά ελάχιστων ανθρώπων, συνεχίζουμε.
-Σήμερα, μετά τη θεατρική εμπειρία με τον Στράτο Διονυσίου, ποια είναι τα επόμενά σας σχέδια; Σινεμά, θέατρο, τηλεόραση, που θα δούμε το επόμενό σας βήμα;
-Βρίσκομαι στην ολοκλήρωση μιας μεγάλου μήκους ταινίας με τίτλο «Δεν θέλω να πάω σπίτι», σε παραγωγή της Δάφνης Χαιρετάκη και εμού του ιδίου.
-Τέλος, αν μπορείτε να φανταστείτε τον εαυτό σας σε δέκα χρόνια, πού θα θέλατε να σας βρει η τέχνη σας;
-Όπου θέλει. Αρκεί να βρίσκονται εκεί και οι φίλοι μου.
Χρήσιμα
Πρόγραμμα παραστάσεων: Τετάρτη και Κυριακή στις 20:00,Πέμπτη Παρασκευή Σάββατο στις 21:00. Τιμές εισιτηρίων: από 15 ευρώ. Προπώληση στο more.com.
