Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη
Τι μπορεί να κρύβει ένα κουτί; Πώς γίνεται αφορμή για ένα παιχνίδι ή για μια εξερεύνηση; Ο Σωτήρης Ρουμελιώτης και η Ελένη Γιαννούση παρουσιάζουν και φέτος τη Θεατρο- βρεφική δράση «Κου-κουτί!» στο Βασιλικό Θέατρο του ΚΘΒΕ (κάτω φουαγιέ). Με την ίδια ομάδα, γιατί όπως μας είπε «Συνταγή που πετυχαίνει, δεν αλλάζει», και με όρεξη για να χαρίσουν όμορφες στιγμές στους μικρούς θεατές.
«Η μαγεία κρύβεται στην απλότητα, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο μικρές ηλικίες που ακόμα και το πιο συνηθισμένο αντικείμενο μπορεί να αποτελέσει το πιο γοητευτικό παιχνίδι. Όταν έπεσε, λοιπόν, η ιδέα του κουτιού σαν βασικό υλικό, αμέσως αισθανθήκαμε ότι εντοπίσαμε κάτι πυρηνικό. Νομίζω ότι τα περισσότερα άτομα έχουμε παίξει ως παιδιά με κουτιά, έχουμε κρυφτεί μέσα τους, τα έχουμε ανοίξει για να βρούμε μέσα δώρα, έχουμε βάλει κάποιο ζωάκι μέσα για να το προστατέψουμε…», ανέφερε απαντώντας στις ερωτήσεις μας. Περισσότερα στην συνέντευξη που ακολουθεί.
-Το «Κου-κουτί!» επιστρέφει. Τι νέο μας ετοιμάζει; Τι αλλάζει σε σχέση με πέρυσι;
-Συνταγή που πετυχαίνει, δεν αλλάζει! Επομένως, δεν θα υπάρξουν μεγάλες διαφορές σε σχέση με τον πρώτο κύκλο παραστάσεων. Ωστόσο, έχοντας την εμπειρία από τις περσινές μας συναντήσεις με τους μικρούς και τους μεγαλύτερους φίλους μας, σίγουρα βελτιώσαμε ορισμένες λεπτομέρειες και βρήκαμε καλύτερα τα πατήματά μας, ώστε να γίνει η παραστασιακή εμπειρία ακόμα πιο απολαυστική για όλη την οικογένεια. Επιπλέον, πέρυσι, κάναμε ελάχιστες παραστάσεις, μιας και ανεβήκαμε αργά μέσα στην Άνοιξη, και ήταν όλες γεμάτες. Έτσι, φέτος θέλαμε να συναντηθούμε με όσο περισσότερα αγαπημένα πλάσματα μπορούμε και να ταξιδέψουμε παρέα μέσα στον παιχνιδιάρικό κόσμο που δημιουργήσαμε.
-Λένε πως τα παιδιά είναι οι πιο δύσκολοι κριτές. Τι γίνεται με τα βρέφη; Πόσο δύσκολο είναι να μείνει ένα βρέφος συγκεντρωμένο;
-Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις αντιδράσεις των βρεφών, μιας και προσλαμβάνουν τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος με τρόπο εντελώς άγνωστο στους ενήλικες. Αλλά και μεταξύ ενός βρέφους και ενός άλλου υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο πρόσληψης και αντίδρασης, διότι το καθένα ανακαλύπτει τον κόσμο με τον δικό του προσωπικό τρόπο και έχει τις ατομικές του προσλαμβάνουσες. Εμένα αυτό περισσότερο με γοητεύει, παρά με προβληματίζει. Και, ενώ δεν είχαμε ιδιαίτερα ζητήματα με τη συγκέντρωση των λιλιπούτειων θεατών μας – κάθε άλλο!, θεωρώ ότι είναι απολύτως ευπρόσδεκτο, για παράδειγμα, το να κοιτάει ένα βρέφος κάτι που είναι κολλημένο στον τοίχο του θεάτρου, ενώ στη σκηνή συμβαίνει η παράσταση. Και μόνο που έρχεται σε έναν χώρο με άλλα βρεφάκια, που θα δει έστω κάποιες σκηνικές εικόνες, θα ακούσει ήχους και μουσικές, και θα λάβει ερεθίσματα που μόνο στο θέατρο μπορεί να λάβει, πιστεύω ότι είναι μια υπέροχη και ουσιαστική εμπειρία.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση αυτή;
-Με την Ελένη Γιαννούση, που συνυπογράφουμε τη σκηνοθεσία, και με την Ιόλη Ρώσσιου που συνέθεσε τη μουσική της παράστασης, συναντηθήκαμε στα Καλλιτεχνικά Εργαστήρια του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όπου δουλεύουμε ως θεατροπαιδαγωγοί. Αλλά, επειδή είμαστε και καλλιτέχνες, αισθανθήκαμε την ανάγκη να συνεργαστούμε και για τη δημιουργία μιας παράστασης. Και μάλιστα πήραμε το ρίσκο να κάνουμε μια παράσταση που να απευθύνεται σε πολύ μικρές ηλικίες, επιθυμώντας να αναδείξουμε αυτό το είδος θεάτρου το οποίο, δυστυχώς, δεν είναι αρκετά διαδεδομένο στη χώρα μας. Θα έλεγα, λοιπόν, πως – όσο κλισέ και αν είναι – η αγάπη μας για τα παιδιά και η ανάγκη μας να συναντηθούμε μαζί τους μέσα από τη δημιουργική φαντασία ήταν οι κινητήριες δυνάμεις πίσω από το ΚΟΥ-ΚΟΥΤΙ μας!
-Πώς το κουτί μετατρέπεται σε μια φωλιά, σε μια στέγη; Και ποια η σημασία της έννοιας αυτής για το βρέφος;
-Νομίζω ότι η λέξη που προανέφερα είναι το κλειδί: φαντασία! Ένα κουτί μπορεί, με τη βοήθεια της φαντασίας, να μετατραπεί σε οτιδήποτε! Στις αρχικές συζητήσεις μας για την παράσταση, όταν ψάχναμε ακόμα να βρούμε που θέλουμε να εστιάσουμε και τι υλικά θα χρησιμοποιούσαμε, σκεφτόμασταν μεγαλεπήβολες ιδέες και επιζητούσαμε εφέ και εντυπωσιασμούς. Ευτυχώς, γρήγορα καταλάβαμε ότι η μαγεία κρύβεται στην απλότητα, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο μικρές ηλικίες που ακόμα και το πιο συνηθισμένο αντικείμενο μπορεί να αποτελέσει το πιο γοητευτικό παιχνίδι. Όταν έπεσε, λοιπόν, η ιδέα του κουτιού σαν βασικό υλικό, αμέσως αισθανθήκαμε ότι εντοπίσαμε κάτι πυρηνικό. Νομίζω ότι τα περισσότερα άτομα έχουμε παίξει ως παιδιά με κουτιά, έχουμε κρυφτεί μέσα τους, τα έχουμε ανοίξει για να βρούμε μέσα δώρα, έχουμε βάλει κάποιο ζωάκι μέσα για να το προστατέψουμε… Αλλά και για τις μεγαλύτερες ηλικίες τα κουτιά είναι σπιτάκια μνήμης: φυλάμε μέσα σε κουτιά αγαπημένα μας αντικείμενα, βάζουμε μέσα σε κουτιά τα πράγματά μας όταν μετακομίζουμε…Το κουτί είναι ένα αντικείμενο που κάθε άνθρωπος έχει δει και χρησιμοποιήσει, ενώ έχει και απεριόριστες μεταμορφωτικές ιδιότητες. Έτσι, είναι κάτι αναγνωρίσιμο ακόμα και από τα βρέφη, ενώ η αίσθηση της φωλιάς, της ασφάλειας του σπιτιού, είναι κάτι που μπορεί να μην το κατανοούν ακόμα νοητικά, αλλά σίγουρα το αντιλαμβάνονται διαισθητικά. Η αγκαλιά είναι η πρώτη φωλιά και ελπίζω ότι όλα τα πλάσματα έχουν βιώσει τη ζεστασιά της από πολύ νωρίς στη ζωή τους.
-Ποια η σημασία του παιχνιδιού στο τέλος της παράστασης;
-Πρόκειται ουσιαστικά για μια πρόσθετη ευκαιρία κοινωνικοποίησης. Είναι μια απλή, προαιρετική δραστηριότητα, ένας τρόπος να βρεθούν τα παιδιά σε έναν κοινό χώρο - εκτός της παραστασιακής διαδικασίας, να εκφραστούν, να αποτυπώσουν άμεσα κάποιες εικόνες ή αισθήσεις που τους δημιουργήθηκαν από την εμπειρία που βίωσαν, να γνωριστούν και να αλληλλεπιδράσουν μεταξύ τους.
-Πέρα από το κείμενο συνυπογράφετε και την σκηνοθεσία, ενώ κάνετε και τη σκηνογραφία. Αυτή η τριπλή συμμετοχή βοήθησε στο να περάσετε στη σκηνή αυτό που είχατε στο νου όταν γράφατε το έργο;
-Η αλήθεια είναι το έργο δε «γράφτηκε» ακριβώς, αλλά δημιουργήθηκε μέσα από το παιχνίδι και τον πειραματισμό με τα διάφορα υλικά. Αφεθήκαμε όσο πιο ανέμελα και αθώα μπορούσαμε στη φαντασία μας και προσπαθήσαμε να λειτουργήσουμε σαν παιδιά: μπαίναμε στον χώρο της πρόβας και δεν παίρναμε τίποτα σαν δεδομένο, χρησιμοποιούσαμε τα αντικείμενα με ανορθόδοξους τρόπους, διαλέγαμε ότι μας ερέθιζε το ενδιαφέρον χωρίς να το φιλτράρουμε μέσω της λογικής. Επομένως, όλα τα στοιχεία της παράστασης προέκυψαν οργανικά και εγώ έκανα απλώς μια πρόσθετη επιμέλεια ώστε να δέσουν όλα και αισθητικά, διότι θεωρώ ότι είναι σημαντικό να προσφέρουμε φροντισμένες εικόνες στα παιδιά. Νομίζω ότι αυτή η παραπάνω φροντίδα είναι κάτι που το εισπράττουν και τα παιδιά και οι γονείς
-Τι θα λέγατε σε έναν γονιό για να φέρει το παιδί του στο «Κου- κουτί!»;
-Θα έλεγα ότι αυτή η παράσταση έχει δημιουργηθεί με πολλή αγάπη και φροντίδα, ότι είναι μια ωραία ευκαιρία να έρθει ένα παιδί σε επαφή με την μαγεία του θεάτρου, και ότι σίγουρα θα βρει κάτι που να αφορά και τον ίδιο ή την ίδια, καθώς μιλάει με μια γλώσσα που αντιλαμβανόμαστε όλα τα πλάσματα.
Πληροφορίες
Πρεμιέρα: Σάββατο 18 Οκτωβρίου 12.00
Διάρκεια: 30' και 10' παιχνίδι
Χώρος: Κάτω Φουαγιέ Βασιλικού Θεάτρου
Πληροφορίες- κρατήσεις στο Τ. 2315 200 200 και στα εκδοτήρια του ΚΘΒΕ
Ωράριο ταμείων: Βασιλικό Θέατρο: Δευτερά - Παρασκευή, 8:30 - 21:30
Τιμές εισιτηρίων :
Συνοδός με 1 παιδί: 15€, Δεύτερος συνοδός: 8€, Συνοδός με δύο παιδιά: 20€
*Δεν επιτρέπεται να συνοδεύει κάποιος ενήλικας περισσότερα από δύο παιδιά.
- Έρχονται 2 νέες πτήσεις εξωτερικού από/προς Θεσσαλονίκη – Ποιες μέρες, πότε ξεκινούν
- Μητσοτάκης live από τη Βουλή: Οι εθνικοί χειρισμοί δεν ασκούνται σε καφενεία (VIDEO)
- Δολοφονία στο Κιλκίς: Από τη Σιέρα Λεόνε το θύμα – Δικογραφία σε βάρος 26χρονου
- Μαθήτρια έπαθε ηλεκτροπληξία σε σχολείο όταν άναψε το φως – Άμεσα σε νοσοκομείο
