*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Τρεις γυναίκες "εισπνέουν" την αρχέγονη δύναμη της Μητέρας Φύσης και προκαλούν μία συντηρητική κοινωνία ψάχνοντας την ισχύ του απόλυτου έρωτα. Και ένα γαμήλιο γλέντι θα έχει μια διαφορετική κατάληξη…
Στοιχεία θεατρικά, ήχοι και μουσική, κυριαρχούν στη νέα ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου με τίτλο «Κραυγές» που προβλήθηκε στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη μετά τη «Βοή του κόσμου», και βάζει στο επίκεντρο την γυναίκα. Μιλώντας για τις ηρωίδες του φιλμ του σχολίασε πως «Αντιδρούν στην καταπίεση της επιθυμίας και της προσωπικής τους αλήθειας. Η κραυγή τους είναι μια πράξη διεκδίκησης χώρου, για να υπάρξουν όπως πραγματικά είναι». Συμπλήρωσε πως στις μέρες μας «διαρκώς φοβόμαστε μήπως κάτι «χάσουμε», υψώνουμε προστατευτικούς τοίχους για να μην διαλυθούμε μέσα σε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή».
Ο δημιουργός εξήγησε γιατί επέλεξε να απουσιάζει σχεδόν ο λόγος από την ταινία του και μίλησε για το θεσσαλονικιώτικο συγκρότημα The Prefabricated Quartet που υπογράφει τη μουσική. Για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου σημείωσε πως θα ήθελε «να δοθεί ακόμα περισσότερη έμφαση στης ελληνικές ταινίες».
-Η κραυγή είναι κάτι που κάνουμε ως αντίδραση. Σε τι αντιδρούν οι ηρωίδες;
-Στους περιορισμούς που τους επιβάλλει η συντηρητική κοινωνία, στις προσδοκίες για το πώς «πρέπει» να αγαπούν, να νιώθουν, να ζουν. Αντιδρούν στην καταπίεση της επιθυμίας και της προσωπικής τους αλήθειας. Η κραυγή τους είναι μια πράξη διεκδίκησης χώρου, για να υπάρξουν όπως πραγματικά είναι.
-Σε σημείωμά σας αναφέρετε πως φοβόμαστε να νιώσουμε το πάθος. Γιατί συμβαίνει αυτό; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα;
-Δεν αντέχουμε πια να καούμε από πάθος, λέξεις, ιδέες και ειλικρινή πόθο για ό,τι πραγματικά μας συγκλονίζει. Ζώντας σε έναν κόσμο που διαρκώς φοβόμαστε μήπως κάτι «χάσουμε», υψώνουμε προστατευτικούς τοίχους για να μην διαλυθούμε μέσα σε μια άλλη ανθρώπινη ψυχή. Λες κι ένα δεύτερο δέρμα βάζει το δράμα που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας σε απόσταση, για να το επαναφέρει σε αποδεκτές αναλογίες, δηλαδή αναλογίες που δεν κλονίζουν τις συνήθειες μας ούτε τις πεποιθήσεις μας. Έχουμε χάσει την αίσθηση της τραγωδίας. Ξεχνώντας τον σκοπό της ζωής, μένουμε λογικοί, ενώ μέσα μας φλεγόμαστε. Η νοσταλγία για την άγρια, αδάμαστη φύση μας, όμως, μας ακολουθεί και το σώμα κατανοεί μέσω των αισθήσεων τι είναι τι. Κινείται σε επίπεδα που η λογική δεν θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, όση διαφορά υπάρχει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτή την ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου προσπαθώ να προσεγγίσω στις ταινίες μου.
-Στην ταινία η γυναίκα πρωταγωνιστεί. Οι ηρωίδες βγαίνουν από τις νόρμες και σπάνε τα πρότυπα. Πώς πυροδοτεί η φύση αυτή την έκρηξη;
-Το θηλυκό ένστικτο, εγκλωβισμένο σε έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης, ξυπνάει από τον λήθαργο και ξεχύνεται ελεύθερο να σπάσει τα στενά όρια του κόσμου που του έχει επιβάλει το σύστημα να ζει, μετατρέποντας τη σιωπή σε κραυγή. Η φύση μπορεί να είναι και τρομακτική για όσους έχουν συνηθίσει στην προστασία των τοίχων της πόλης, αυτός ο τρόμος μπορεί να προκαλέσει και μια απελευθέρωση των ενστίκτων και μια απελευθέρωση από τα δεσμά της λογικής.
-Και σε αυτή την ταινία, όπως και στην «Βουή του κόσμου» ο λόγος σχεδόν απουσιάζει. Γιατί; Πόσο αυτό ενισχύει την εικόνα;
-Ο Λόγος είναι φορέας της λογικής, ενώ η εικόνα μπορεί να δώσει στον θεατή την ελευθερία να δημιουργήσει τις δικές του ερμηνείες και η ταινία να είναι μια αφορμή να διεισδύσει σε προσωπικά του μονοπάτια.
-Σημαντικό κομμάτι αποτελεί και η μουσική. Πώς την επιλέξατε και πώς λειτουργεί στο τελικό αποτέλεσμα;
-Όλη η μουσική της ταινίας δημιουργήθηκε από το θεσσαλονικιώτικο συγκρότημα The Prefabricated Quartet (Χρήστος Γούσιος, Θοδωρής Παπαδημητρίου, Μιχάλης Σιώνας). Είναι η πέμπτη ταινία που συνεργαζόμαστε. Είναι μια συνεργασία που ξεκινάει από την πρώτη ιδέα της ταινίας. Ανταλλάσσουμε σκηνές και μουσικά κομμάτια συχνά πριν ακόμα γυριστούν, με έναν τρόπο λειτουργούν σαν συν-σεναριογράφοι της ταινίας. Επιπλέον, ο Χρήστος Γούσιος επιμελήθηκε και την επεξεργασία του ήχου, δίνοντας στους ήχους μια μουσικότητα που και αυτή είναι μέρος της αφήγησης.
-Η ταινία σας προβλήθηκε στο 66ο ΦΚΘ. Πώς βλέπετε τον θεσμό; Πόσο βοηθά το ελληνικό σινεμά;
-Ο θεσμός του ΦΚΘ είναι από τους πιο σημαντικούς στον χώρο του κινηματογράφου. Θα ήθελα όμως να δοθεί ακόμα περισσότερη έμφαση στης ελληνικές ταινίες. Να υπάρχει περισσότερο χώρος για τις συναντήσεις με το κοινό και μεταξύ των δημιουργών.
-Πέρα από τον κινηματογράφο, υπηρετείτε και το θέατρο. Τι αγαπάτε περισσότερο σε κάθε μία μορφή τέχνης και πώς η μία επηρεάζει την άλλη;
-Σε κάθε τέχνη αγαπώ την απόσταση που μου δίνει από την άλλη και μου επιτρέπει να περνάω από τη μία στην άλλη ανανεωμένος. Είναι τόσο διαφορετικές στη φόρμα τους, αλλά τόσο όμοιες στην ουσία τους. Είναι σαν να ταξιδεύεις από χώρα σε χώρα και να σε πλουτίζουν οι διαφορετικές εμπειρίες που αποκτάς.
-Ως καθηγητής στο Εθνικό Θέατρο, έχετε επικοινωνία με νέους. Πώς είναι η σχέση τους με το θέατρο;
-Είναι πολύ σημαντική αυτή η συνάντηση με τις νέες γενιές, προσπαθώ να μάθω από αυτούς όσο και να τους προτείνω τις γνώσεις μου. Αυτή η αλληλεπίδραση είναι για εμένα ο μοναδικός τρόπος να διδάσκεις γιατί αναγκάζεσαι συνεχώς να προσαρμόζεσαι και όχι να καταθέτεις τις γνώσεις σου. Η σχέση τους με το θέατρο είναι όπως κάθε σχέση, ένα μείγμα απεριόριστης αγάπης και φόβου για την πραγματικότητα που θα συναντήσουν. Προσπαθώ να τους δώσω κάποια εργαλεία για να μπορούν οι ίδιοι να διαμορφώσουν το μέλλον τους και όχι να το υποστούν.
- Ανοίγει πύλες κολυμβητήριο στη Θεσσαλονίκη: Πρώτη φορά χειμώνα - Ποιο το ωράριο
- Τροχαίο στη Θεσσαλονίκη: Καραμπόλα με 3 ΙΧ - Πού έγινε
- Κυρανάκης: Καλοκαίρι του 2026 έτοιμο το σύστημα ασφάλειας για τρένα στο Αθήνα –Θεσσαλονίκη
- Θεσσαλονίκη: Έρχεται το ανανεωμένο πάρκο Αλκμήνης στη Χαριλάου - Πότε παραδίδεται
