*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Η πρώτη σειρά διάσωσης που γυρίστηκε στη χώρα μας είναι το «Αύριο» του Γιώργο Γκικαπέππα. Η υπόθεση αναφέρεται σε ένα ζευγάρι που παρασύρεται από τα ορμητικά νερά ενός ποταμού. Εκεί ξεκινά μια επιχείρηση διάσωσης με δύσκολες συνθήκες.
«Το “Αύριο” είναι και μια αφορμή να μιλήσουμε για τη σωτηρία, όχι μόνο από την πλευρά των χαμένων αλλά και αυτών που παλεύουν για να σε σώσουν. Γιατί και αυτό το έχουμε κατά κάποιο τρόπο ξεχάσει», ανέφερε ο δημιουργός στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» με αφορμή την προβολή των δύο πρώτων επεισοδίων της νέας μίνι σειράς παραγωγής της ΕΡΤ και του Ertflix.gr στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Μίλησε για τις προκλήσεις των γυρισμάτων, ενώ εστιάζοντας στις μίνι σειρές σχολίασε πως είναι θετικό ότι γνωρίζουν μια άνθιση, και ότι όσοι αγαπούν την δουλειά αυτή, προσφέρουν στους θεατές «νέες ιδέες και καλύτερες παραγωγές».
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το «Αύριο»;
-Ήθελα να γράψω μια ιστορία για τον εσωτερικό μας πλοηγό, για το εσωτερικό «σύστημα» που μας κινεί να διαλέξουμε προσανατολισμό, όταν έχουμε «χαθεί». Ήθελα χαμένοι στη ζωή άνθρωποι να έρθουν αντιμέτωποι με ένα κεφάλαιο που είναι έξω από το κεφάλι τους, όπως είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Έτσι νομίζω ότι γεννήθηκε η ιδέα για μια ιστορία με αγνοούμενους στην κυριολεξία: αν αυτό που λέμε συχνά στη ζωή «χάθηκα» συμβεί πραγματικά και ωμά. Εξελίσσοντας την ιδέα αισθάνθηκα επίσης ότι το «Αύριο» είναι και μια αφορμή να μιλήσουμε για τη σωτηρία, όχι μόνο από την πλευρά των χαμένων αλλά και αυτών που παλεύουν για να σε σώσουν. Γιατί και αυτό το έχουμε κατά κάποιο τρόπο ξεχάσει.
-Πρόκειται για την πρώτη σειρά διάσωσης στη χώρα μας. Πόσο αυτό αποτελεί πρόκληση; Υπήρξαν δυσκολίες στα γυρίσματα;
-Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε εξοικειωμένοι με αυτό το είδος. Ακόμα και από την πρώτη περίοδο της ανάπτυξης της ιδέας, που ασχολούμουν με την ιστορία ακόμα, αναρωτιόμουν πώς θα αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις απαιτήσεις. Ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία και για μένα και για όλους του συντελεστές, και ηθοποιούς και τεχνικούς. Κάναμε αρκετές κουβέντες για το πώς θα διαχειριστούμε όλα τα εξωτερικά γυρίσματα και τις απαιτήσεις, γιατί έπρεπε να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες που έχουν να κάνουν με τη φύση, το νερό, τα γυρίσματα στις όχθες και στο δάσος, και φυσικά να ανταπεξέλθουμε σε ζητήματα χρόνου και κόπωσης ηθοποιών και συνεργείου. Αντιμετωπίσαμε αρκετές δυσκολίες, είναι αλήθεια, αλλά νιώθω ότι τα καταφέραμε και είμαι ευγνώμων, τόσο για το πάθος και την όρεξη συντελεστών και κυρίως των ηθοποιών, όσο και της παραγωγής, που είχε να λύσει πολλά τεχνικά ζητήματα για να είμαστε καιρό μέσα στα ποτάμια.
-Πόσο απαιτητικό είναι το οικονομικό κομμάτι και πώς βοηθούν οι νέες τεχνολογίες;
-Πάντα το οικονομικό μέρος μιας παραγωγής είναι πολύ σημαντικό γιατί καθορίζει πολλά πράγματα. Στο «Αύριο» οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες: αρκετά γυρίσματα εκτός έδρας στη φύση, γυρίσματα μέσα στο ποτάμι, σε δάση και σε «άβολα» σημεία, που απαιτούσαν και πολύ καλή προετοιμασία και πολύ χρόνο και χρήμα. Από την άλλη, τέτοιες ιδέες απαιτούν και τη συνδρομή νέων τεχνολογιών όπως λέτε, που ήταν ανέκαθεν ένα σημαντικό κομμάτι στη δουλειά μας. Στο «Αύριο» είχαμε την ανάγκη ψηφιακών εφέ που να δείχνουν εντελώς φυσικά για να μπορέσουμε να αποδώσουμε συνθήκες που δεν θα μπορούσαμε να τις βρούμε στο γύρισμα, όπως η ξαφνική πλημμύρα ή το φουσκωμένο ποτάμι. Αλλά το στοιχείο του νερού είναι από τα πιο δύσκολα στοιχήματα στα visual effects. Με τον συνεργάτη μου σ’ αυτόν τον τομέα, τον Γιάννη Αγελαδόπουλο, συζητήσαμε αρκετά για το πώς μπορούμε να πετύχουμε τέτοιες εικόνες και η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσαμε να αποδώσουμε με αληθοφάνεια σκηνές που λίγα χρόνια πριν δεν θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε. Και από αυτήν την πλευρά, η σειρά πρωτοπορεί στο είδος των ψηφιακών εφέ που έχουν να κάνουν με το στοιχείο του νερού.
-Πέρα από την διάσωση, το ζευγάρι κάνει και προσπάθεια να σώσει τον γάμο του. Πώς θα λειτουργήσει αυτό;
-Δεν είμαι σίγουρος ότι το ζευγάρι προσπαθεί να σώσει το γάμο του συνειδητά. Το ζευγάρι προσπαθεί να σωθεί και να μείνει ζωντανό καταρχάς. Χωρισμένοι πλέον σε δυο διαφορετικές όχθες, τραυματισμένοι και χωρίς να γνωρίζει ο ένας πού βρίσκεται ο άλλος, προσπαθούν να επιβιώσουν και ταυτόχρονα βιώνουν την απώλεια χωρίς να γνωρίζουν αν υπάρχει αύριο. Αυτό και μόνο το γεγονός, αναγκάζει τους δύο ήρωες να μπουν σε μια πρωτόγνωρη και ενστικτώδη δοκιμασία. Η κρίσιμη συνθήκη αναγκάζει τους αγνοούμενους να ξαναδούν τη ζωή τους απότομα. Στο χρονικό ενός 24ωρου περίπου που είναι η σειρά, παρακολουθούμε την προσπάθεια επιβίωσης αλλά και τις ριπές μνήμης που εκκρίνει ο εγκέφαλος ανάμεσα στα συμπτώματα του φόβου και της υποθερμίας. Θέλοντας και μη, οι αγνοούμενοι θυμούνται αυτό που χάνουν και πώς έφτασαν ως εδώ.
-Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια άνθιση τηλεοπτικών σειρών. Πώς βλέπετε αυτή την αλλαγή;
-Κοιτάξτε, εμένα με ενδιαφέρουν αποκλειστικά οι μίνι σειρές γιατί οι καθημερινές σειρές είναι ένα άλλο είδος. Υπό αυτό το πρίσμα δεν μπορώ να κρίνω ή να αντιμετωπίσω με τον ίδιο τρόπο την έννοια «σειρά». Για μένα καλώς γράφονται και γυρίζονται νέες σειρές αλλά χαίρομαι περισσότερο για το είδος που με αφορά, στις μίνι σειρές, που είναι πιο κοντά στον κινηματογράφο αλλά και αποτελούν σε διεθνή κλίμακα μια τάση που διεθνώς τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί. Χρειαζόμαστε βέβαια πολλά χρόνια για να φτάσουμε το διεθνές επίπεδο, αν το φτάσουμε ποτέ, αλλά νιώθω ότι όλοι όσοι αγαπάμε αυτή τη δουλειά κάνουμε μεγάλες προσπάθειες για να προσφέρουμε στους θεατές νέες ιδέες και καλύτερες παραγωγές. Και πρέπει όλη αυτή η αλλαγή της τηλεοπτικής συνήθειας να ωθήσει και εμάς τους δημιουργούς να τολμήσουμε ακόμα περισσότερο, φτάνει τα κανάλια και οι χρηματοδότες να αντιληφθούν ότι έχουμε να ανταγωνιστούμε ένα διεθνές περιβάλλον με πολύ ποιοτικό περιεχόμενο, τόσο παραγωγικά όσο και πνευματικά.
-Ποιες σειρές, ξένες ή ελληνικές παρακολουθείτε εσείς;
-Βλέπω αρκετές ξένες μίνι σειρές, γιατί είναι αρκετές είναι η αλήθεια και μερικές είναι πάνω από εξαιρετικές, αλλά και τις ελληνικές μίνι σειρές τις βλέπω όλες. Έχω αδυναμία στις δραματικές κοινωνικές σειρές αλλά και στις αστυνομικές. Αυτό που με τραβάει αρχικά σε μια σειρά δεν είναι όμως η παραγωγή, η τεχνολογική καινοτομία ή το σασπένς. Η ιστορία και η προσέγγισή του σεναρίου και της σκηνοθεσίας στο θέμα που αφηγείται μια μίνι σειρά είναι για μένα τα πρώτα που με αγγίζουν. Αυτό μού είχε συμβεί με το “Ethos” ή το “Unorthodox”. Πρόσφατα μού άρεσαν πολύ το “Adolescence”, το “Disclaimer” και το “Task”.
-Και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου δίνει βήμα σε τηλεοπτικές σειρές. Πώς ανταποκρίθηκε το κοινό στην πρώτη προβολή που έγινε την Τρίτη;
-Πριν δυο χρόνια χάρηκα πολύ που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης εγκαινίασε την ιδέα να κάνουν avant premiere και να προβάλλονται τα πρώτα επεισόδια μίνι σειρών κινηματογραφιστών στις αίθουσες του Φεστιβάλ. Τότε, το 2023, η σειρά μου «Έρημη Χώρα», το “Milky Way” του Βασίλη Κεκάτου και οι «17 κλωστές» του Σωτήρη Τσαφούλια, είχαν πρωτοπαρουσιαστεί στο φεστιβάλ. Νομίζω ότι ήταν και γούρικες οι προβολές γιατί και οι τρεις σειρές απέκτησαν ένα μεγάλο κοινό. Θεωρώ ότι το Φεστιβάλ ανοίγει τις πόρτες του γιατί δεν μπορεί να αγνοήσει μια παγκόσμια πραγματικότητα, ότι οι κινηματογραφιστές κάνουν και μίνι σειρές ως μία άλλη εκδοχή κινηματογραφικής αφήγησης.
Στην προβολή των δύο πρώτων επεισοδίων του «Αύριο» ένιωσα μεγάλη χαρά γιατί το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θερμά και αναγνώρισε την πρωτότυπη πρόταση της σειράς αλλά και «διάβασε» τους κώδικες με τους οποίους η σειρά προσπαθεί να αφηγηθεί μια σύγχρονη κατεστραμμένη ιστορία αγάπης μέσα από μια περιπέτεια διάσωσης.
- Τροχαίο στη Θεσσαλονίκη: ΙΧ αυτοκίνητο χτύπησε αγριογούρουνο (ΦΩΤΟ)
- «Πρωταθλήτρια» σε αυξήσεις τιμών σε σπίτια η Θεσσαλονίκη - Πόσο ανέβηκαν σε 1 χρόνο
- Θεσσαλονίκη: Διανομέας σκότωσε με γροθιές πεζό - Για μια παρατήρηση
- «Δηλώνω παρούσα»: Συγκλονίζει βίντεο με 7 δολοφονημένες γυναίκες - «Επιστρέφουν» με AI
