ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 14/01/2026 11:25

Θεσσαλονίκη: Παράταση για «Τα Περιστέρια δεν τιτιβίζουν» - Μέχρι πότε

Προσθέστε το typosthes.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

H Ομάδα Θεάτρου μολντ συνεχίζει να αφηγείται μια σκηνική ιστορία που ψιθυρίζει εκεί όπου οι λέξεις σωπαίνουν

Μετά την ολοκλήρωση των προγραμματισμένων παραστάσεων και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» επιστρέφει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon (Φιλίππου 71 & Χριστοπούλου – Θεσσαλονίκη, Τηλ: 231401443) για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων.

Από 17 Ιανουαρίου έως 01 Φεβρουαρίου 2026, η Ομάδα Θεάτρου μολντ συνεχίζει, κάθε Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 19:15, να αφηγείται μια σκηνική ιστορία που ψιθυρίζει εκεί όπου οι λέξεις σωπαίνουν μια παράσταση για τις σιωπές που βαραίνουν, για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ και για εκείνες τις φωνές που επιμένουν να ακούγονται, ακόμη κι όταν μοιάζουν χαμένες.

Η παράσταση

“Μια παράσταση για τη σιωπή που μεγαλώνει.”

Σε έναν μικρό αστικό χώρο, δύο σώματα κινούνται, μιλούν και σωπαίνουν. Η καθημερινότητά τους κυλά με τελετουργική ακρίβεια, ανάμεσα σε βλέμματα, παύσεις και άδειες λέξεις που μοιάζουν να αιωρούνται χωρίς προορισμό. Κι ανάμεσά τους, ένα δέμα.

Το έργο «Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν» φωτίζει τη σύγχρονη απομόνωση και τη βαθιά αδυναμία των ανθρώπων να συναντηθούν ουσιαστικά. Οι ήρωες εγκλωβίζονται σε έναν κύκλο σιωπής, όπου οι κινήσεις τους, τα βλέμματα και οι επαναλήψεις γίνονται η μόνη τους γλώσσα. Το παράθυρο δεν είναι απλώς μια θέα προς τον έξω κόσμο∙ είναι μια χαραμάδα απ’ όπου ο κόσμος τους κοιτά πίσω. Είναι μια σχέση αμφίδρομη και αλληλοεξαρτώμενη. Το μικρό αστικό διαμέρισμα γίνεται η μικρογραφία μιας κοινωνίας που πάσχει, και η ατομική σιωπή τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την κοινωνική σιωπή, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο εγκλωβισμού και μοναξιάς.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το έργο βυθίζεται στη σιωπή της σύγχρονης απομόνωσης, εκεί όπου οι άνθρωποι συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται. Οι δύο ηρωίδες κινούνται μέσα σε μια παράδοξη ρουτίνα, εγκλωβισμένες σε έναν μηχανικό ρυθμό, όπου το περιστέρι που «δεν τιτιβίζει» μετατρέπεται σε σύμβολο της ανθρώπινης αφωνίας.

Η σκηνική γλώσσα αναπνέει μέσα από τις παύσεις, τα βλέμματα, τις επαναλήψεις και τις σιωπές. Η μοναξιά τους δεν είναι προσωπικό φαινόμενο. Είναι κοινωνική ασθένεια. Το εγώ διογκώνεται τόσο, που η σκιά του καταπίνει κάθε ίχνος συνύπαρξης.

Το παράθυρο είναι το σημείο όπου ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος συναντώνται. Δεν είναι μόνο ένα άνοιγμα προς τα έξω, αλλά και το βλέμμα του κόσμου προς τα μέσα. Μια σχέση αμφίδρομη. Το μικρό διαμέρισμα λειτουργεί σαν μικρογραφία μιας κοινωνίας που ασφυκτιά μέσα στην αδράνειά της. Η σιωπή των ηρώων τρέφει και τρέφεται από τη σιωπή του κόσμου.

Μέσα τους απλώνεται ένας λαβύρινθος παραλογισμού, όπου οι λέξεις παύουν να σημαίνουν. Επαναλήψεις, φράσεις που αιωρούνται, λεκτικά εμπόδια που καταρρέουν. Η γλώσσα χάνει την ουσία της και γίνεται ο καθρέφτης της διάλυσης. Σ’ αυτό το σύμπαν, το χάος δεν είναι απειλή, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης.

Η είσοδος του ξένου δεν λειτουργεί ως λύτρωση, αλλά παρασύρεται κι αυτός μέσα στο σκοτάδι των ηρωίδων, στην έλξη της σιωπής τους. Η ελπίδα της αλλαγής θάβεται μαζί τους, σαν ένα ακόμα θραύσμα του ίδιου κόσμου που καταρρέει.

Ένα δέμα στέκεται σε μια γωνιά. Η πόρτα δεν εμφανίζεται ποτέ. Οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν γίνονται το μνημείο μιας κοινωνίας που έπαψε να επικοινωνεί.

Η σιωπή και η απουσία μιλά πιο δυνατά απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ η φωνή.

Νίκος Ρουμπάκης – Δεκέμβριος 2025

Συντελεστές

Κείμενο: Νίκος Ρουμπάκης, Σκηνοθεσία: Νίκος Ρουμπάκης, Σκηνογραφική επιμέλεια: Ευαγγελία Κερκινέ, Κοστούμια: Έλλη Ναλμπάντη, Σχεδιασμός φωτισμών: Αθηνά Μπανάβα, Συνεργάτης σκηνογράφος: Θάνος Καρώνης, Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου, Σχεδιασμός αφίσας: Lamδa, Σχεδιασμός προγράμματος: Lamδa, Επικοινωνία: Απόστολος Λιάπης, Οργάνωση παραγωγής: Απόστολος Λιάπης, Παραγωγή: Πολυχώρος Τέχνης Alte Fablon, Ερμηνεύουν: Νίκος Ρουμπάκης, Δήμητρα Σιάχου, Μελίνα Τριαντάφυλλιδου.