*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
«Η αγάπη του γονιού προς το παιδί δεν είναι κάτι που κερδίζεται. Υπάρχει!». Αυτό υπογραμμίζει η Θωμαή Λειμώνα, Αρχιτέκτονας Μηχανικός ΑΠΘ, που έγραψε το βιβλίο «Σ´αγαπώ», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελτέμι.
Και συμπλήρωσε πως «Για ένα παιδί, το να ακούει ξεκάθαρα και συχνά το «σ’ αγαπώ» είναι ζωτικής σημασίας».
Στις σελίδες του βιβλίου της προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία τις μονογονεϊκές οικογένειες. Όπως εξήγησε στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» θέλησε να δώσει χώρο και ορατότητα στις οικογένειες αυτές, διατηρώντας σεβασμό και τρυφερότητα.
Μιλώντας για την ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων είπε πως «είναι πολύτιμη, γιατί προσφέρει στο παιδί κάτι πέρα από τη γνώση, του δίνει συναίσθημα και φαντασία ενώ παράλληλα καλλιεργεί τη συναισθηματική του νοημοσύνη».
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο;
-Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από την καθημερινότητά μου ως μητέρα και, πιο συγκεκριμένα, από τη σχέση μου με την κόρη μου. Από την ανάγκη μου να της υπενθυμίζω με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά, ότι η αγάπη μου είναι πάντα εκεί.
Από ένα μικρό παιχνίδι που παίζουμε μεταξύ μας, το «σ’ αγαπώ όταν…», το οποίο τελικά έγινε η βάση για μια ιστορία που ήθελα να μιλήσει σε όλα τα παιδιά και ίσως, να αγγίξει και τους ενήλικες.
-Σε αυτό μιλάτε για την αγάπη. Σήμερα εκφράζουμε την αγάπη μας; Πόσο σημαντικό είναι να λέει ένας γονιός στο παιδί του ότι το αγαπά;
-Νομίζω πως σήμερα αγαπάμε, αλλά δεν το λέμε πάντα. Η καθημερινότητα μας παρασύρει και θεωρούμε πολλά δεδομένα. Για ένα παιδί όμως, το να ακούει ξεκάθαρα και συχνά το «σ’ αγαπώ» είναι ζωτικής σημασίας. Είναι μια φράση που χτίζει ασφάλεια, εμπιστοσύνη και εσωτερική δύναμη. Είναι η βάση της συναισθηματικής του ασφάλειας. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι αγαπιέται χωρίς όρους, μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και η αγάπη αυτή γίνεται ένα σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί να σταθεί ένα παιδί.
-Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον μονογονέα. Πόσο απαιτητικό είναι να μεγαλώνει κανείς μόνος του το παιδί του; Ποια τα προβλήματα;
-Η μονογονεϊκότητα είναι απαιτητική, τόσο πρακτικά όσο και συναισθηματικά. Ο γονιός καλείται να ανταποκριθεί σε πολλούς ρόλους ταυτόχρονα, συχνά με περιορισμένο χρόνο. Σε αρκετές περιπτώσεις ίσως και χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Υπάρχουν στιγμές κούρασης και μοναξιάς. Παράλληλα όμως, δημιουργείται ένας πολύ δυνατός και ειλικρινής δεσμός ανάμεσα στον γονιό και στο παιδί.
Μέσα από το βιβλίο μου ήθελα να δώσω χώρο και ορατότητα σε αυτές τις οικογένειες, με σεβασμό και τρυφερότητα. Ταυτόχρονα, ήθελα να δίνεται μια υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, η φροντίδα και η αγάπη προς το παιδί μπορούν και χρειάζεται να παραμένουν ένας κοινός τόπος.
Όταν οι γονείς βρίσκουν τρόπους επικοινωνίας και αφήνουν τις διαφορές τους έξω από τη σχέση με το παιδί, εκείνο νιώθει ασφάλεια και ότι αγαπιέται το ίδιο, ακόμη κι αν περνάει κάποιες μέρες στο σπίτι του ενός και κάποιες στο σπίτι του άλλου.
-Πόσο σημαντικό είναι να μπει η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων στην καθημερινότητα ενός παιδιού;
-Η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων είναι πολύτιμη, γιατί προσφέρει στο παιδί κάτι πέρα από τη γνώση, του δίνει συναίσθημα και φαντασία ενώ παράλληλα καλλιεργεί τη συναισθηματική του νοημοσύνη. Μέσα από τα παραμύθια, τα παιδιά αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, μαθαίνουν να κατανοούν τους άλλους και νιώθουν πως δεν είναι μόνα σε όσα αισθάνονται. Ένα βιβλίο μπορεί να γίνει σημείο σύνδεσης και επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια.
-Ποια τα δικά σας αγαπημένα βιβλία και ποιοι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
-Στον σύγχρονο ελληνικό χώρο του παιδικού παραμυθιού, ξεχωρίζω συγγραφείς που γράφουν με βαθιά ενσυναίσθηση και σεβασμό προς το παιδί.
Μου αρέσουν ιδιαίτερα τα βιβλία της Φρόσως Φωτεινάκη, όπως το “Και η αγάπη... Σε ποιο σπίτι μένει ;”, που βοηθά τα παιδιά να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και να κατανοήσουν ότι η γονεϊκή αγάπη παραμένει αναλλοίωτη παρά τον χωρισμό των γονιών.
Αγαπώ επίσης τα έργα της Κατρίνας Τσάνταλη, όπως το βιβλίο “Τα Χρώματα της Χλόης”, που εστιάζει στην ενίσχυση της αυτοεικόνας, στην καλλιέργεια υγιών σχέσεων με τους άλλους και στη μάθηση ότι η αξία μας δεν καθορίζεται από την ανάγκη να ευχαριστούμε διαρκώς τους γύρω μας
Επιπλέον, εκτιμώ το έργο του Φίλιππου Μανδηλαρά, ιδιαίτερα τη σειρά “Λέλο και Στρούθ”, που με παιχνιδιάρικο και ευαίσθητο τρόπο προσεγγίζει θέματα όπως η ζήλια, η υιοθεσία, η διαφορετικότητα και η διαχείριση των συναισθημάτων μέσα στις σχέσεις των αδελφιών.
Αυτοί οι συγγραφείς αντιμετωπίζουν το παιδικό βιβλίο όχι απλώς ως αφήγηση, αλλά ως μέσο επικοινωνίας, κατανόησης και συναισθηματικής ασφάλειας.
-Τι θέλετε να πείτε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας;
-Θέλω να υπενθυμίσω ότι η αγάπη του γονιού προς το παιδί δεν είναι κάτι που κερδίζεται. Υπάρχει! Δεν εξαρτάται από επιτυχίες, συμπεριφορές ή “καλές” μέρες. Είναι παρούσα και στις δύσκολες στιγμές, εκεί όπου το παιδί έχει περισσότερο ανάγκη να τη νιώσει.
Με το «Σ’ αγαπώ» ήθελα να δημιουργήσω ένα ήρεμο συναισθηματικό καταφύγιο, ένα βιβλίο που να υπενθυμίζει τόσο στο παιδί όσο και στον ενήλικα, ότι αξίζει να αγαπιέται απλώς και μόνο επειδή υπάρχει. Μια ιδέα που συναντά κανείς και στα βιβλία του Gabor Maté, ο οποίος τονίζει πόσο θεμελιώδης είναι η άνευ όρων αποδοχή και η συναισθηματική ασφάλεια για την υγιή ανάπτυξη του ανθρώπου.
