Σήμερα Παρασκευή 13/2/2026 και ώρα 17.30 στο φουαγιέ του Βασιλικού Θεάτρου θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Πρώιου / Ακούω τη σιωπή σου / Τύρφη, σε συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Ελένη Μακίσογλου και ο Βαγγέλης Τασιόπουλος, αποσπάσματα θα διαβάσει η Μαρία Ανθίδου, ενώ την εκδήλωση συντονίζει η Χριστίνα Γεωργιάδου.
Μέσα σ’ αυτά τα τρία δωμάτια τους μονάδας των ειδικών λοιμώξεων, όπου γράφτηκε η Ιστορία μιας γενιάς που θερίστηκε, στιγματίστηκε, στοχοποιήθηκε, διαπομπεύτηκε και εκδιώχθηκε από οικογένειες και περίγυρο. Μιας γενιάς που πάλεψε για να ζήσει.
Θεραπεύτηκε για να πάρει εξιτήριο και να επιστρέψει σ’ έναν κόσμο απειλητικό, αλλά και το ίδιο φοβισμένο με εσένα, για να επιστρέψει σε μια ζωή μέσα στη σιωπή. Μια σιωπή ίδια με την αγωνία που θα είχες μέσα στην νύχτα, αν ήσουν κι εσύ στο μεσαίο κρεβάτι του τρίκλινου δωματίου τους ΜΕΛ (Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων) του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Μια σιωπή που πηγάζει από την αγωνία αν θα ξυπνήσεις ζωντανός ένα ακόμα πρωινό, ή αν θα περάσεις στο σκοτάδι τους ανυπαρξίας που φοβόσουν. Εκείνη τη σιωπή τη γεμάτη τρυφερότητα και αφοσίωση τους μάνας του εικοσιπεντάχρονου Βασίλη από τους δυτικές συνοικίες τους Θεσσαλονίκης που τον είχε κυριεύσει ο φόβος του θανάτου με τον εμπύρετο τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια του. Η σιωπή τους μάνας που εμπεριείχε τόση στοργή, τρυφερότητα, αγάπη κι ελπίδα, καθώς του σιγοψιθύριζε, «Σώπα παιδάκι μου, σώπα και θα γίνεις καλά…» Και ο Βασίλης χάθηκε.
Πού πάνε οι οροθετικοί όταν χάνονται; Μάθετε, λοιπόν, πως ενταφιάζονται μέσα σε μαύρες σακούλες. Σε μαύρες σακούλες! Ναι! Σαν να σου λέει ένα ολόκληρο σύστημα πως ακόμη και νεκρό σε βλέπω σαν σκουπίδι. Άκλαυτοι νεκροί! Στιγματισμένοι. Εγκαταλελειμμένοι, παραπεταμένοι στο περιθώριο, αποδιωγμένοι από τους οικογένειες τους, τρομαγμένοι και ολομόναχοι πορεύονται στον Θάνατό τους. Κι αν υπήρχε ποτέ νεκρική πομπή, σ’ αυτήν την εξόδια τελετή θα ήταν πάντα ελάχιστοι συντετριμμένοι, ναυαγισμένοι και φοβισμένοι φίλοι και σύντροφοι, τυλιγμένοι στη σιωπή.
(απόσπασμα)
Το «Ακούω τη σιωπή σου» του Ιωάννη Αναστάσιου Πρώιου δεν είναι απλώς ένα ακόμη νεοεκδοθέν βιβλίο· είναι μια πράξη μνήμης και δικαίωσης. Στους επτά θεατρικούς μονολόγους του, ο Πρώιος -ζωγράφος στην τέχνη του βλέμματος- ζωγραφίζει με λέξεις ζωές που η κοινωνία θέλησε να σβήσει. Τις ζωές των οροθετικών της Θεσσαλονίκης της δεκαετίας του ’80, στιγματισμένων, άκλαυτων, θαμμένων σε μαύρες σακούλες μαζί με τον φόβο και την υποκρισία μας. Τα κείμενα δεν ζητούν οίκτο· ζητούν να κοιτάξουμε κατάματα αυτό που είμαστε και αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει… Εδώ, η σιωπή δεν είναι κενό. Είναι η αγωνία του μεσαίου κρεβατιού στο ΑΧΕΠΑ, το χάδι της μάνας που ψιθυρίζει «σώπα», η φροντίδα των νοσηλευτριών, η αλληλεγγύη μέσα στον τρόμο. Ένας κόσμος όπου συνυπάρχουν ο εφιάλτης και το όνειρο, η απανθρωπιά και η τρυφερότητα, ο θυμός και η βαθιά συγκίνηση.
- Θεσσαλονίκη: Τροχαίο με τραυματία - Τρελή πορεία ΙΧ, χτύπησε σε φανάρι και τούμπαρε
- Αγρότες: «Απόβαση» σήμερα με τρακτέρ στο Σύνταγμα – Θέλουν να διανυκτερεύσουν
- Θεσσαλονίκη: Συλλήψεις για ρευματοκλοπή – Είχαν συνδέσει καλώδιο σε κολώνα ΔΕΗ
- Θεσσαλονίκη: Μίνι καταδίωξη για 25χρονο – Οδηγούσε επικίνδυνα για να αποφύγει έλεγχο
