">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ο 25χρονος Θεσσαλονικιός Δημήτριος Σπούρας είναι ο νικητής του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διεύθυνσης Ορχήστρας «Νέοι Καλλιτέχνες 2014», που διοργάνωσε η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης στις 31/10 στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ..
Ο Σπούρας παρουσίασε την Εισαγωγή από την όπερα Η Νυχτερίδα του Γιόχαν Στράους (κοινό έργο για τους τρεις υποψηφίους) και το Δ’ μέρος της Συμφωνίας αρ. 1 σε Ντο ελάσσονα, έργο 68 του Γιοχάνες Μπραμς.
Και κέρδισε όχι μόνο το πρώτο βραβείο που αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο αξίας 3.000 ευρώ, αλλά και ειδικό έπαινο των μουσικών της ορχήστρας.
Λίγο μετά τη νίκη του μιλήσαμε μαζί του για το διαγωνισμό, την κλασσική μουσική και τα σχέδιά του.
-Βραβευτήκατε διπλά στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διεύθυνσης Ορχήστρας «Νέοι Καλλιτέχνες 2014», που διοργάνωσε η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Ποιες οι εντυπώσεις σας;
-Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός ήταν η πρώτη μου εμπειρία ως διαγωνιζόμενος μαέστρος και φυσικά αποτελεί μια πολλή μεγάλη επιτυχία αλλά και μεγάλη χαρά το να βρίσκομαι στην πόλη μου και να διευθύνω την ορχήστρα που κάθε νέος μουσικός της Θεσσαλονίκης έχει ως πρότυπο στα πρώτα του βήματα. Αυτό ήταν και είναι το πιο σημαντικό για μένα. Στην πορεία του διαγωνισμού ήρθε η δεύτερη φάση, ο τελικός και τέλος η βράβευση κάτι που δεν περίμενα διότι το επίπεδο τον διαγωνιζομένων ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Ο ειδικός έπαινος από τους μουσικούς της ορχήστρας με έκανε ιδιαιτέρως χαρούμενο διότι η επαφή και η επικοινωνία που προσπάθησα να δημιουργήσω μαζί τους τελικά πέτυχε, πέτυχε το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς ενός μαέστρου.
Σε ό,τι αφορά τώρα στην οργάνωση του διαγωνισμού από πλευρά της Κρατικής ορχήστρας Θεσσαλονίκης έχω να πω, πως αποτελεί παράδειγμα για όλους τους υπόλοιπους ελληνικούς φορείς και ελπίζω να συνεχίσουν να διοργανώνονται, παρά την δύσκολη αυτή στιγμή της Ελλάδας, τέτοιες αξιόλογες πρωτοβουλίες.
-Πόσο μπορούν να βοηθήσουν τέτοιες πρωτοβουλίες/ διαγωνισμοί;
-Βοηθούν στην απόκτηση εμπειρίας από τους διαγωνιζόμενους, αλλά επίσης και στο ξεκίνημα της επαγγελματικής ζωής τους. Εξάλλου έχουν και αξιόλογη κοινωνική υπόσταση με την έννοια ότι η πολιτεία και οι διάφοροι φορείς υποστηρίζουν την προσπάθεια των νέων και την τέχνη κάτι που είναι πολύ σημαντικό στην εποχή που διανύουμε.
-Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συνθέτες;
- Η συγκεκριμένη ερώτηση είναι σαν να ρωτάτε έναν chef – μάγειρα ποιο είναι το αγαπημένο του φαγητό! Δεν υπάρχει απάντηση στην συγκεκριμένη ερώτηση και νομίζω πως όποιον μουσικό και αν ρωτήσετε θα σας πει το ίδιο. Θα μπορούσα να πω ίσως ποιοι είναι αγαπημένοι μου εκτελεστές ή μαέστροι, αλλά όχι ποιος συνθέτης. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Τσαϊκόφσκι πως δεν υπάρχει καλή και κακή μουσικοί, αλλά υπάρχουν καλοί και κακοί μουσικοί. Με αυτό θέλω να πω πως οι συνθέτες βρίσκονται σε άλλο επίπεδο είναι η αρχή, η βάση, και όλοι οι υπόλοιποι μουσικοί προσπαθούμε να τους καταλάβουμε και να τους αποδώσουμε, άλλοτε με περισσότερη, και άλλοτε με λιγότερη επιτυχία. Οπότε η κρίση του ποιος μου αρέσει και ποιος όχι δεν είναι κατά την άποψη μου ορθή.
-Ποια τα εμπόδια/ δυσκολίες για έναν νέο που θέλει να ασχοληθεί με την κλασσική μουσική σήμερα;
-Το να γίνει κάποιος επαγγελματίας μουσικός ευελπιστώντας να έχει κάποια καριέρα δεν είναι κάτι εύκολο. Ποτέ δεν ήταν, πόσο μάλλον σήμερα που οικονομικά σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει κρίση και οι τέχνες είναι οι πρώτες που πλήττονται. Ενημερωνόμαστε καθημερινά για το κλείσιμο ορχηστρών, τις περικοπές καλλιτεχνικών επιχορηγήσεων την κατάργηση προγραμμάτων σπουδών από πανεπιστήμια και πολλά άλλα κάτι που κάνει προφανώς το συγκεκριμένο επάγγελμα δύσκολο από την οπτική του βιοπορισμού, όμως πιστεύω πως διανύουμε μία περίοδο μεγάλων ευκαιριών διότι η δομή του συγκεκριμένου κόσμου αλλάζει και πλάθεται ξανά, οπότε είναι στο χέρι του καθενός να πλάσσει το μοντέλο που θέλει. Όμως από την άλλη έχουμε την χαρά να κάνουμε ένα επάγγελμα που έχουμε επιλέξει και που εκφράζει την κάθε έκφανση της ζωής μας. Θυμάμαι ξεκάθαρα τα λόγια του καθηγητή μου, μιας μεγάλης προσωπικότητας, που τυγχάνει να βρίσκεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, του κ. Μ. Μουμουλίδη, που όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου στο Βέλγιο τρία χρόνια πριν μου είπε: «Αν σκέφτεσαι να κάνεις το συγκεκριμένο επάγγελμα επειδή θέλεις να βρεις δουλειά και να κάνεις λεφτά άφησε το, θα το κάνεις γιατί έχεις ανάγκη να το κάνεις». Και έτσι είναι, οπότε αντιλαμβάνεστε πόσο οξύμωρο είναι αυτό. Όλοι μας θέλουμε να δουλέψουμε και να ζήσουμε από αυτό αλλά για να το πετύχουμε θα πρέπει ίσως να στοχεύσουμε στο ουσιαστικό και μετά θα επακολουθήσει ως φυσική εξέλιξη η επαγγελματική ανέλιξη.
-Με ποιους τρόπους μπορεί η κλασσική μουσική να αποκτήσει περισσότερο νεανικό κοινό;
- Ιστορικά την εποχή του Μότσαρτ, του Μπετόβεν η ακόμη και αργότερα του Μπραμς και του Τσαϊκόφσκι η μουσική δεν απευθύνονταν σε όλους αλλά σε ένα προνομιούχο κοινό. Σήμερα λόγω της τεχνολογίας και των διαφόρων μέσων όλα είναι ευκολότερα και οικονομικότερα οπότε ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε ό,τι αναζητήσει, άρα είναι θέμα επιλογής εν τέλει. Η επιλογή προέρχεται από έναν συνδυασμό παιδείας, ιστορικής στιγμής και κοινωνικών αναγκών. Κάτι που είναι αρκετά δύσκολο να καθοριστεί σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα πρέπει εμείς οι μουσικοί να επιδιώξουμε με έναν νέο τρόπο, πιο φρέσκο, πιο μοντέρνο, πιο ενθουσιώδη να φέρουμε την κλασική μουσική πιο κοντά στο κοινό και να την ταιριάξουμε σαν καλοσχηματισμένο παζλ με την εποχή που διανύουμε και σίγουρα να απομακρυνθούμε από τα παλαιότερα στερεότυπα που ακόμη στοιχειώνουν την καλλιτεχνική εξέλιξη.
-Ζείτε στο Βέλγιο. Πώς βλέπετε το μέλλον; Θα επιστρέφατε στην Ελλάδα;
-Σπουδάζω και ζω στο Βέλγιο, μια μικρή χώρα, που όμως είναι το κέντρο της Ευρώπης και προσφέρει πολλές δυνατότητες. Δυνατότητες στις μετακινήσεις, σε μια πιο ανοιχτή αγορά, σε ένα πιο διευρυμένο κοινωνικό και καλλιτεχνικό περιβάλλον. Οι μελλοντικές μου προσδοκίες είναι να κάνω αυτό που έχω επιλέξει να κάνω και θέλω να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που θα μπορεί εύκολα να μου προσφέρει κάτι τέτοιο. Επιπροσθέτως και η φύση της μουσικής δεν έχει όρια, παίζεις μουσική για όλους, είτε βρίσκεσαι στην χώρα σου, είτε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Οπότε η αναζήτηση μου σε άλλες χώρες δεν θα σταματήσει, χωρίς αυτό να με σταματήσει να έχω επαφή με την χώρα μου και να δρω όποτε μου ζητηθεί με μεγάλη χαρά και περηφάνια, λόγοι που με έκαναν εξάλλου να συμμετέχω και στον συγκεκριμένο διαγωνισμό και με κάνουν να θυμάμαι από πού προέρχομαι!
Λίγα λόγια για τον Δημήτρη Σπούρα…
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1989. Το 1994 άρχισε τις σπουδές του στο Δημοτικό Ωδείο Σταυρούπολης στην τάξη flauto dolce και έπειτα κλαρινέτου του κ. Φ. Τερζή όπου το 2010 πήρε το Δίπλωμα του με Άριστα παμψηφεί και έπαινο εξαιρετικής ερμηνείας. Παράλληλα σπούδασε αρμονία, αντίστιξη και φούγκα στην τάξη του κ. Π. Μπεκιαρίδη και της κας. Ο. Σολομωνίδου. Είναι απόφοιτος του Μουσικού σχολείου Θεσσαλονίκης και του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στην ειδίκευση του κλαρινέτου με καθηγητή τον κ. Μ. Μουμουλίδη και κ. Μ. Πλουμίδη. Τώρα συνεχίζει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο κλαρινέτο στην βασιλική φλαμανδική ακαδημία της Αμβέρσας με καθηγητές τους R. Dils και I. Lybeert, ενώ παράλληλα σπουδάζει διεύθυνση ορχήστρας στο ίδιο πανεπιστήμιο με καθηγητή τον I. Venkov.
Το 2005 απέσπασε Α΄έπαινο – βραβείο στους Πανελλήνιους μαθητικούς αγώνες στο κλαρινέτο. Την άνοιξη 2006 ςπιλέχθηκε από την Κ.Ο.Θ. για την σύμπραξη με νέους μουσικούς και το φθινόπωρο ως μέλος της Κρατικής Ορχήστρας νέων Θεσσαλονίκης.
Έχει παίξει ως μέλος ορχηστρικού συνόλου στο Mozarteum Hall του Saltsburg, στο Μ.Μ.Θ., στην Αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ. , στην Μονή Λαζαριστών, στην αίθουσα του συναυλιακού κέντρου de Singel της Αμβέρσας και την Concertgebouw της Brugge.
