">
Αν με ρωτούσες να περιγράψω τον εαυτό μου με λίγες λέξεις, μια από τις 3 πρώτες που θα μου ερχόταν στο μυαλό, θα ήταν «δισκοπώλης». Εδώ και κάμποσα χρόνια, γεμίζω τις μέρες μου πουλώντας δίσκους και είναι πλέον κάτι που με χαρακτηρίζει. Προφανώς, πέρα από το ρομαντικό κομμάτι της δουλειάς υπάρχει και το ψυχρό, υπολογιστικό και βαρετό μέρος του να φροντίζεις να λειτουργεί μια εμπορική επιχείρηση, σε κάθε περίπτωση όμως δε μπορώ να παραπονιέμαι που το εργασιακό μου αντικείμενο είναι οι Ramones και ο Χατζιδάκις.
Τις τελευταίες μέρες λοιπόν, εμφανίστηκε στα ράφια μια καινούρια επανέκδοση του «Βραχνού Προφήτη», του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ο οποίος είναι βέβαια ένας καλλιτέχνης με παγιωμένο status και μάλιστα τα τελευταία χρόνια οι προσωπικές μου στατιστικές δείχνουν ξεκάθαρα ότι όταν κάποιος λέει «Παπακωνσταντίνου» πλέον εννοεί το Θανάση, και όχι το Βασίλη. Φαίνεται αστείο, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για μεγάλη στροφή της συνείδησης του μουσικού κοινού.
Συγκεκριμένα, ο «Βραχνός Προφήτης» είναι ένα album που από όταν κυκλοφόρησε στην αρχή του αιώνα, νιώθω ότι είναι μονίμως κάπου τριγύρω. Όλο και κάποιος θα μιλήσει για αυτό, κάποιος θα το ψάξει, θα γίνει μια σχετική αναφορά, μια σύγκριση με κάτι άλλο, δεν είναι δίσκος που θα ξεχαστεί μέσα στο χρόνο. Αυτό οφείλεται πριν από οτιδήποτε άλλο στη μουσική ποιότητά του, αλλά και σε εκείνον τον αυτόνομα ενδοσκοπικό χαρακτήρα που έχει. Είναι ένας δίσκος ανεξάρτητος, που έχει ανάστημα να ορθώσει μέσα στην ταπεινότητά του. Νομίζω ότι θα είναι για πάντα, κάπου κοντά.
Γιάννης Καψάσκης
