">
Έχει υπάρξει μια εποχή, που η θεωρία μετρούσε σχεδόν όσο και η πράξη. Εν μέρει επειδή οι αρχές της σύγχρονης κοινωνικής πολιτικο-οικονομικής θεωρίας δεν είχαν διατυπωθεί ολοκληρωμένα και εν μέρει επειδή οι διαχωριστικές γραμμές αυτού που αποκαλούμε σήμερα «πολιτική τοποθέτηση» ήταν λιγότερο θολές.
Σαν σήμερα λοιπόν, σε μια τέτοια εποχή, το 1897 o Κάρλ Μάρξ εκδίδει «Το Κεφάλαιο», που κατά κοινή ομολογία αποτελεί το απαύγασμα του συγγραφικού του έργου. Οι θεωρίες που διατύπωσε νομίζω ότι βοήθησαν περισσότερο στην κατανόηση λειτουργίας του κόσμου γύρω μας, παρά στη διεξαγωγή της επανάστασης, αλλά από την άλλη πλευρά, οι συνθήκες ανάγνωσης του έργου έχουν αλλάξει πολύ από τότε.
Για παράδειγμα, στην πιο επιφανειακή γνώση που μπορεί να έχει κάποιος σχετικά με αυτό, είναι μια ταμπέλα κομμουνισμού, που με τη σειρά της είναι μια ταμπέλα επαναστατικότητας, που αν είσαι αμερικάνος media σχολιαστής το 2015 πιθανόν να σημαίνει ταμπέλα αντικαπιταλισμού, άρα εχθρός του status quo και κάπως έτσι έφτασαν να θεωρούνται επικίνδυνοι οι The Last Internationale.
Οι Νεοϋορκέζοι rockers ήταν μια από τις αποκαλύψεις του 2014, και έγιναν περισσότερο γνωστοί από τη συμμετοχή του Brad Wilk, drummer των Rage Against The Machine, σε αυτούς. Στα προαναφερθέντα αμερικανικά media, αυτό αρκούσε στο να χαρακτηριστούν κομμουνιστές με την ευκολία του αδαούς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δε μοιράζονται την αντικαπιταλιστική και φιλελεύθερη ιδεολογία. Μέσω αυτού του πλαισίου άλλωστε, έφτασαν και μέχρι την Αθήνα φέτος το καλοκαίρι, στα πλαίσια του φεστιβάλ Αναιρέσεις, όπου και έδωσαν μια εκρηκτική συναυλία.
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι η μουσική έρχεται πάντα πρώτη και ανεξάρτητα από το πόσο συμφωνώ ή διαφωνώ με τα πιστεύω τους, μου είναι αδύνατον να μην απολαύσω φανταστικά τραγούδια σαν το “Wanted Man”.
Γιάννης Καψάσκης
