">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Μετά τους «Χαμένους ποιητές» που κέρδισαν την αγάπη του κοινού, σειρά έχει το «Μηδέν» για την καλλιτεχνική ομάδα «arΤις ει». Ένα έργο που παίχτηκε πριν ενάμιση χρόνο στο θέατρο Κολοσσαίον για λίγες παραστάσεις. «Όταν είδαμε τις αντιδράσεις του κόσμου ξέραμε πως δεν πρέπει να μείνει εκεί», ανέφερε ο Βασίλης Ισσόπουλος που σκηνοθετεί την παράσταση. Από τις 13 Φλεβάρη λοιπόν το έργο ανεβαίνει εκ νέου στη σκηνή. Αυτή τη φορά στο Θέατρο Φαργκάνη (Αγ. Παντελεήμονος 10 και Ιασωνίδου, Καμάρα, τηλ. 2310 960063).
Είναι ένα θεατρικό για τις αναμνήσεις, για στιγμές της ζωής, για το τι είναι σημαντικό και τι όχι.
«Δεν πρόκειται για μια παράσταση “θανατίλας”! Δεν θα φύγει κανείς με κάποιου είδους μελαγχολία», προειδοποιεί ο σκηνοθέτης. Και συμπληρώνει: «Μπορεί να ασχολείται με το θάνατο αλλά το φτιάξαμε με όλη την ομορφιά της ζωής. Και με τη λάμψη της».
Όσο για το τι επιλέγει η μνήμη να κρατήσει και τι να αποσιωπήσει, ο δημιουργός σχολιάζει: «Έχουμε δυστυχώς πολύ ανάγκη την ύλη για να μπορούμε να ψάξουμε το πνεύμα μας».
-Αν σας ζητούσαν να κρατήσετε μια ανάμνηση από τη ζωή σας με την οποία θα περνούσατε μαζί της στην αιωνιότητα ποια θα διαλέγατε;
-Σίγουρα θα δοκίμαζα κάθε υπέροχη στιγμή που έχω περάσει και περνάω με τον μικρό θησαυρό μου που τώρα είναι ένα πανέμορφο αγοράκι 2 ετών. Από εκεί θα άρχιζα. Η πολυπλοκότητα όμως της επιλογής, γνωρίζοντας τον τρόπο που το πραγματεύεται το έργο δεν είναι τόσο απλή. Δεν έχει να κάνει με το πόσο αγαπάς ή αγαπιέσαι. Πόσο ευτυχισμένος είσαι. Αλλά πόσο μέσα στη στιγμή βρίσκεσαι. Πόσο πρέπει κάθε τι να το κοιτάς σαν κάτι καινούργιο. Άπλαστο ακόμη. Για να μπορείς να το γνωρίσεις ουσιαστικά. Να αφεθείς σε αυτό και στο σύμπαν που το περιβάλλει. Κι εσένα μαζί. Μπορεί όλη η αγάπη και η συγκίνηση που νιώθω κοντά στο πλάσμα που αγαπώ περισσότερο να μην είναι ικανή να κάνει το “φως” ή καλύτερα όπως αναφέρει το έργο, το “φλας” να ανάψει. Δεν είναι μόνο η στιγμή λοιπόν τελικά. Αλλά η θέση σου μέσα στο απέραντο και στο τώρα. Στη γνώση και την άγνοια. Στο πάντα και στο ποτέ. Πάντα έχουμε τον τρόπο μας οι άνθρωποι όλα να τα περνάμε από το φίλτρο της λιγοστής λογικής μας. Όλα “μοιάζουν με” ή “είναι σαν”. Εκεί λοιπόν, τη στιγμή της έσχατης κρίσης, “τίποτα δεν μοιάζει με” και “δεν είναι σαν”. Αυτό προκαλεί τρόμο πιστέψτε με. Αγαπάμε με τη σκέψη του πόσο σημαντική είναι η αγάπη μας ή το υποκείμενο - αντίκρισμα της αγάπης αυτής. Δεν λέω πως δεν είναι. Λέω απλώς πως αγαπούμε με φόβο. Φόβο μην πάθει κάτι. Μην χαλάσει. Μην φθαρεί. Μην μας προδώσει. Μην μην μην μην… Δεν έχω λοιπόν μια άμεση απάντηση όσο περίεργο και να ακούγεται. Την κρίσιμη εκείνη όμως ώρα (αν η μετάβαση στο αιώνιο γίνεται έτσι) θα είμαι έτοιμος να ξεχάσω. Να αφεθώ στην ουσία της αγάπης που ένιωσα όσο ήμουν στη ζωή. Το πρόσωπο που μου τη γέννησε θα πρέπει να μείνει άφθαρτο από τη δική μου αγάπη. Έτσι θα το αγαπώ πραγματικά. Κι έτσι θα μπορεί κι εκείνο να αποδεχτεί την αγάπη αυτή…
-Τι κάνουν οι ήρωες της παράστασής σας; Τι επιλέγουν; Πώς ξετυλίγεται η υπόθεση στη σκηνή;
-Οφείλω να αρχίσω από το γεγονός ότι δεν πρόκειται για μια παράσταση “θανατίλας”! Δεν θα φύγει κανείς με κάποιου είδους μελαγχολία. Δεν είναι ένα έργο βαρύ. Μπορεί να ασχολείται με το θάνατο αλλά το φτιάξαμε με όλη την ομορφιά της ζωής. Και με τη λάμψη της. Και γέλιο έχει, και σκέψη έχει, και δράση, και θέαμα, και απ’ όλα. Οι ήρωες παίζουν το παιχνίδι με τους όρους του. Αποτυγχάνουν και ξαναπροσπαθούν. Αυτό που δίνει ρυθμό και ένταση στη σκηνή είναι ο χρόνος που τελειώνει. Το τι επιλέγουν καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να ειπωθεί μιας και θα πρόδιδε τη διαδικασία. Είναι σαν να σας παίρνω τηλέφωνο για να σας ενημερώσω ότι το απόγευμα σας έχω μια έκπληξη! Πού είναι η έκπληξη σ’ αυτό; Ο τρόπος όμως που ζωντανεύουν οι αναμνήσεις επί σκηνής είναι που έχει το μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν θα πιστεύετε όταν δείτε το πώς μπορεί ένα κομμάτι ύφασμα να μεταμορφωθεί σε ένα εκπληκτικό ας πούμε καράβι… Δεν λέω άλλα λοιπόν για να μην χαλάσω την έκπληξη…
-Τι επιλέγει να αποσιωπήσει η μνήμη και τι να κρατήσει;
-Δεν έχω ιδέα. Πραγματικά. Θα ήθελα πολύ να μπορώ να κάνω μια βουτιά στο υποσυνείδητο και να δω τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά μου, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο. Έχουμε δυστυχώς πολύ ανάγκη την ύλη για να μπορούμε να ψάξουμε το πνεύμα μας…
-Πώς προέκυψε το έργο;
-Το έργο δεν προέκυψε τώρα. Ανέβηκε ξανά πριν 1,5 χρόνο στο θέατρο Κολοσσαίον για λίγες παραστάσεις. Πειραματικά για να μπορέσουν να δούμε πώς επικοινωνεί. Όταν είδαμε τις αντιδράσεις του κόσμου ξέραμε πως δεν πρέπει να μείνει εκεί. Θα ερχόταν η ώρα που θα άνοιγε έναν μεγάλο κύκλο. Ο κύκλος αυτός διαγράφεται αυτή τη στιγμή και το σχήμα του θα είναι ορατό από 13 Φλεβάρη….
-Πείτε μας δυο λόγια για την καλλιτεχνική ομάδα “arTις ει” και τα επόμενα βήματά της…
-Η «arΤις ει» είναι αποτέλεσμα της ανάγκης νέων ανθρώπων να εκφραστούν. Αυτή η ανάγκη είναι το βασικό συστατικό όλων των ομάδων σαν κι εμάς, που βρήκαν το θάρρος να κυνηγήσουν τους στόχους και τα όνειρα τους. Εμείς βρεθήκαμε με αφορμή το έργο «ονειρευτής», συνεχίσαμε με την «Αντιφάνεια», με τον «ύπνο του δικαίου», με τους «Χαμένους ποιητές» και τώρα με το «ΜΗΔΕΝ» αποδεικνύουμε, σ’ εμάς τους ίδιους καταρχήν, το εξής: «Φανταστείτε μας σαν ελατήριο. Όσο περισσότερο, οι συνθήκες, το κράτος, ακόμα και οι συνάνθρωποι μας, μας πατούν, τόσο ψηλότερα θα εκτιναχθούμε αν αντέξουμε».
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Βασίλης Ισσόπουλος. Παίζουν: Λάμπρος Σταυρινόπουλος, Μαρία Σπαθοπούλου, Οδυσσέας Ζίκας, Δέσποινα Μπιμπίκα, Θοδωρής Γεωργίτσης. Παραγωγή Τάσος Μπαρνιαδάκης, arTις ει 2016. Οργάνωση παραγωγής: Γιάννης Ζαφειρίου.
Είσοδος: 10€, Φοιτητικά, ανέργων: 8€. Προπώληση στο ταμείο του θεάτρου.
Για έξι παραστάσεις: 13, 14, 15, 20, 21 και 22/2 στις 21:00. Πληροφορίες στο 2310 960 063 και στο 6987 089 778 .
