">
Αναβρασμός επικρατεί στην πανεπιστημιακή και φοιτητική κοινότητα για την κατάσταση που επικρατεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς η διακίνηση ναρκωτικών στους χώρους του ΑΠΘ έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Την κατάσταση αποτυπώνει γλαφυρά η συγγραφέας Έλενα Βαηνά, μέσω ανοιχτής επιστολής που απευθύνει προς τον υπουργό Παιδείας, κ. Κώστα Γαβρόγλου. Όπως αναφέρει η συγγραφέας «Βγαίνοντας από τη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ έπεσα πάνω σε μια παρέα που εμφανώς δεν ήταν φοιτητές, που έκαναν χρήση ναρκωτικών μπροστά στα μάτια μου και σε λιγότερο από δέκα βήματα κάποιος άλλος λιποθύμησε προφανώς από τη μαστούρα».
Διαβάστε ολόκληρη τη μαρτυρία της Έλενας Βαηνά.
«Ανοιχτή επιστολή προς το κύριο Γαβρόγλου και κάθε άλλο υπεύθυνο-ανεύθυνο για τη κατάσταση που επικρατεί στα πανεπιστήμια. Η κόρη μου είναι φοιτήτρια στο τρίτο έτος της κτηνιατρικής του ΑΠΘ. Τη πρώτη φορά που πήγα να τη δω στη σχολή της συγκινήθηκα γιατί θυμήθηκα τα δικά μου φοιτητικά χρόνια αλλά μετά από λίγο με έπιασε τρόμος. Πριν τριάντα χρόνια που φοιτούσα εγώ, το έλεγες πανεπιστήμιο, τώρα το λες άντρο εγκληματιών, παρανόμων και περιθωριακών κάθε είδους. Μέσα στο ΑΠΘ κυκλοφορούν ασύδοτοι χρήστες , διακινητές κάθε είδους ναρκωτικών ουσιών, λαθρομετανάστες, κακοποιοί. Προχωρούσα και έπεφτα πάνω σε εγκληματικές φυσιογνωμίες που με προσέγγιζαν θρασύτατα για να μου πουλήσουν από ναρκωτικά , μέχρι κλεμμένα ρολόγια, τσάντες και ούτω καθ΄ εξής.
Η βρωμιά δε σε κάθε γωνία είναι απίστευτη, τα κτίρια είναι σε κακό χάλι. Η φύλαξη ανύπαρκτη. Ο χώρος αυτός είναι απλά ακατάλληλος και επικίνδυνος. Εγώ προσωπικά βγαίνοντας από την βιβλιοθήκη του ΑΠΘ έπεσα πάνω σε μια παρέα που εμφανώς δεν ήταν φοιτητές, που έκαναν χρήση ναρκωτικών μπροστά στα μάτια μου και σε λιγότερο από δέκα βήματα κάποιος άλλος λιποθύμησε προφανώς από τη μαστούρα. Ανησυχώ για το παιδί μου και για όλα τα παιδιά.
Εγώ κύριε Γιαβρόγλου μεγάλωσα το κορίτσι μου προσέχοντας το σαν τα μάτια μου και σήμερα για να μπορέσει να σπουδάσει κυκλοφορεί ανάμεσα σε εγκληματίες. Η πολιτεία στο όνομα ενός ασύλου , χωρίς νόημα πια , βάζει σε κίνδυνο τη ζωή της και τη σωματική της ακεραιότητα. Κρατάει εμένα σε μια διαρκή αγωνία. Μιλάω μαζί της τηλεφωνικά και τη παρακαλάω κάθε μέρα να προσέχει και να μη κυκλοφορεί ποτέ μόνη της , ειδικά αν έχει νυχτώσει. Τα νιάτα όμως δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και μου απαντάει "μη φοβάσαι μαμά", εγώ όμως φοβάμαι. Κύριε Γαβρόγλου φοβάμαι κάθε στιγμή που το παιδί μου κυκλοφορεί σε αυτό το περιβάλλον όπου κάθε εγκληματίας έχει βρει άσυλο. Γιατί τελικά αυτό το σκοπό εξυπηρετεί το άσυλο, προσφέρει καταφύγιο σε εγκληματίες, κλέφτες, εμπόρους ναρκωτικών.
Κύριε Γαβρόγλου η υποχρέωση της πολιτείας είναι να προσφέρει ένα καθαρό και ασφαλές πάνω από όλα πανεπιστήμιο, όχι ένα χώρο που κυκλοφορούν ελεύθεροι και ασύδοτοι εγκληματίες.
Στη μάνα του κοριτσιού που βιάστηκε τι μπορείτε να πείτε; Σε μένα τι έχετε να πείτε για όσα αντίκρισαν τα μάτια μου. Τι θα μου πείτε αν πάθει κάτι το παιδί μου ; Θα μου στείλετε μήνυμα συμπαράστασης κ συμπάθειας ; Θα κλάψετε μαζί μου, με δάκρυα κροκοδείλια ; Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά , το μόνο που θέλω είναι η κόρη μου να είναι ασφαλής στο πανεπιστήμιο που σπουδάζει κ να μην βλέπουν τα μάτια της αυτές τις εικόνες ντροπής . Αυτό δεν είναι περιβάλλον για σπουδές .Είναι πάνω από όλα επικίνδυνο. Αλλά πιο επικίνδυνοι είστε εσείς που το ανέχεστε και το υποθάλπετε Και όσοι αρνείστε με τα λεγόμενα κ τη στάση σας αυτή τη ζοφερή κατάσταση είστε ψεύτες».
