">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Μαύρη Τετάρτη ξημέρωσε χθες για την Ελλάδα. Στο Κερατσίνι μία άγρια δολοφονία κορύφωνε το δράμα που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν καθόλου συμπτωματικό. Τουναντίον. Μπορούσε να είχε συμβεί και μέρες πριν στο Πέραμα. Δεν ήταν καθόλου άτυχος ο Παύλος Φύσσας. Τουναντίον. Αυτός και κάθε ένας που ζει με τα ιδανικά του δολοφονημένου Παύλου είναι στόχος. Κάθε ένας που μάχεται εναντίον του σκοταδισμού και της μισαλλοδοξίας. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η χρονική συγκυρία. Την ώρα που η απεργία των καθηγητών γινόταν ζήτημα όλων μας, την ώρα που τα παιδιά και οι γονείς στέκονταν στο πλάι τους, αντιλαμβανόμενοι πως ο αγώνας είναι για κάτι παραπάνω από τις διαθεσιμότητες. Είναι για το μέλλον μας. Από χθες το πρωί όμως όλοι μας οφείλουμε να αντιληφθούμε πως σ’ αυτό το μέλλον τίποτε δεν είναι δεδομένο.
Κανείς δεν θα έπρεπε να δηλώνει έκπληκτος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Μπορεί να αρνηθεί κανείς πως η ελληνική κοινωνία έχει, για το πούμε ήπια, ανεχθεί αυτή τη πανωλεθρία; Μπορεί επίσης κάποιος να υποστηρίξει πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τα στραβά μάτια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο; Είτε με την δήθεν θεωρία των δύο άκρων, είτε με την σιγή ιχθύος για την επίθεση στο Πέραμα ή άλλες προηγούμενες επιθέσεις κατά μεταναστών, οι οποίες έμεναν στο περιθώριο της «έγκριτης» ενημέρωσης και πολλές φορές δεν αναγνωρίζονταν καν από τους θεσμούς αυτής της χώρας.
Ακόμη και στο χθεσινό βαρύ κλίμα, χωρίς να έχει ακόμη στεγνώσει το αίμα που κύλησε από το στήθος του Παύλου Φύσσα, η ΝΔ επέλεγε το δρόμο της όξυνσης. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης έλεγε πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται «εκτός συνταγματικού τόξου», αναδεικνύοντας το ρόλο του «σκιάχτρου» που έχει για τη σημερινή κυβέρνηση η Χρυσή Αυγή. Μετά την άγρια δολοφονία, αυτοί που απαξιώνουν το κοινοβούλιο εμφανίζονται ως «προστάτες» της δημοκρατίας. Είναι βέβαιο πως εισερχόμαστε στην κρισιμότερη των περιόδων. Εικόνες χάους και αποσύνθεσης χρησιμοποίησαν για να έρθουν στην εξουσία. Τώρα θα αυτοπροβληθούν ως «εγγυητές» της σταθερότητας ώστε να μείνουν στην εξουσία. Ώστε να επιβάλουν τα πιο αυταρχικά μέτρα από την μεταπολίτευση και μετά.
Οι χιλιάδες που κατέβηκαν χθες στους δρόμους εναντίον του φασισμού πρέπει να προστατέψουν αυτό τον αγώνα. Η κυβέρνηση περιμένει κυριολεκτικά στη γωνία για μία νέα εκτροπή. Δεν έχει κανείς πλέον την δυνατότητα να παραμείνει αδρανής. Κάθε γειτονιά, κάθε δρόμος πρέπει να προστατευτεί. Η απάντηση οφείλει να είναι μαζική και ειρηνική. Η λαϊκή παρέμβαση με ενωτικούς αγώνες διαρκείας είναι πιο απαραίτητη παρά ποτέ.
Πώς αντέδρασε η Γαλλία
Ούτε τέσσερις μήνες δεν έχουν περάσει από την ημέρα που συγκλονίζονταν η Γαλλία. Ο 18χρονος αντιφασίστας Κλεμέντ Μερίκ γρονθοκοπούνταν μέχρι θανάτου από ομάδα ακροδεξιών στο σταθμό του Σεν Λαζάρ, στο Παρίσι. «Ο Θάνατος ενός αντιφασίστα», έγραφε την επομένη η γαλλική Λιμπερασιόν, ενώ ήδη η γαλλική κυβέρνηση είχε αντιδράσει. Όχι με κραυγές για δύο άκρα. Δίχως να χάσει καθόλου χρόνο, ο Γάλλος πρωθυπουργός, Ζαν Μαρκ Ερό, βγήκε μπροστά. Ανακοίνωσε άμεσα στη Γαλλική Γερουσία πως θέλει να «κομματιάσει, με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο », όλες τις ακροδεξιές ομάδες που δολοφόνησαν τον νεαρό Κλεμέντ. Με τον αέρα των πολυπληθών διαδηλώσεων απ’ άκρη σ’ άκρη της Γαλλίας, ο υπουργός Εσωτερικών, Μάνουελ Βαλλς, λαμβάνει εντολή από τον Ερό να διαλύσει την «Εθνικιστική Επαναστατική Νεολαία» (JNR), ομάδα κρούσης της ακροδεξιάς ομάδας «Τρίτος Δρόμος», διότι «προπαγανδίζουν ιδεολογία μίσους και διακρίσεων». Λίγες μέρες μετά και προτού προλάβει να διαλύσει τις ομάδες η κυβέρνηση της Γαλλίας, ο αρχηγός των ακροδεξιών, ονόματι Σερζ Αγιούμπ, ανακοίνωνε την «αυτοδιάλυση» των ομάδων του.
