Του Γιώργου Παπαδημητρίου
Υπάρχουν πολλά επιμέρους σημεία σε αυτό το σκοτεινό saga στα οποία μπορεί να σταθεί κανείς και να χάσει την πίστη του στην ανθρωπότητα και στην πιθανότητα ενός καλύτερου μέλλοντος.
Πρώτα απ’ όλα, στο ότι νέοι άνθρωποι είναι ικανοί να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για έναν από τους πιο γελοίους και άσκοπους λόγους που μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο μυαλό. Δεύτερον, στο ότι υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα συνανθρώπων μας που παπαγαλίζουν, διαλαλούν και μοστράρουν σκηνικά θανάτου, οι οποίοι συγχρόνως ζουν, αναπνέουν, δουλεύουν, οδηγούν, περπατούν, τρώνε, πίνουν, βγαίνουν έξω, συγχρωτίζονται και συνυπάρχουν δίπλα μαζί μας, όχι σε κάποιο μακρινό και απρόσιτο τόπο εξορίας, αλλά στην απόλυτη καθημερινότητά μας — για όσους εξ ημών πηγαίνουμε σε οποιοδήποτε γήπεδο οποιασδήποτε ομάδας χωρίς να έχουμε πειράξει ποτέ κουνούπι, η γειτνίαση αυτή αποκτά άλλης υφής διαστάσεις και αποχρώσεις, καθότι ένα κοινό πάθος συμπορεύεται με μια χαοτικά διαφορετική κοσμοθεωρία.
Έχοντας ως δεδομένο πως ό,τι και αν γραφτεί σε ένα δημοσιογραφικό-ειδησεογραφικό site θα έχει ως αντίδραση ένα μπουλουκηδόν βριδίσι-κράξιμο (πολύ συχνά χωρίς κανείς να μπει σε κόπο να διαβάσει τα γραφόμενα, αλλά και κατά κύριο λόγο από άτομα που έχουν κάνει όλως παραδόξως σημαία τους την αναγκαιότητα του μη-τσουβαλιάσματος), θα προβούμε σε ένα μικρό κοινωνιολογικό-ανθρωπολογικό πείραμα: σκοπίμως δεν θα αναφέρουμε το όνομα καμίας ομάδας και κανενός θύματος, βασικά δεν θα κάνουμε την παραμικρή μνεία σε οτιδήποτε που μπορεί κάποιος να θεωρήσει βαλτό, στοχευμένο, στρατευμένο. Και θα αρχίσουμε αμέσως μετά να πλάθουμε ευφάνταστα σενάρια για τους πιο απίθανους «λόγους» που θα σκαρφιστούν ορισμένοι για να επιδοθούν στο αγαπημένο νεολληνικό σπορ της αντανακλαστικής αποδοκιμασίας.
Από την πλευρά μας, λοιπόν, θα σταθούμε σε μια σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, που παύει πλέον να είναι σύμπτωση, σε μια χιλιομασημένη και σκοροφαγωμένη κασέτα, που απορούμε ειλικρινά πώς είναι ακόμη εφικτό και πιθανό να συναντά ευήκοα ώτα και πρόθυμους ακροατές. Φυσικά, αναφερόμαστε στη μυριοστή διακήρυξη της πολιτείας περί «διάλυσης» της οπαδικής βίας, σε πλήρη αρμονία με ανάλογες μεγαλοστομίες που έχουν ειπωθεί από όλους τους αρμόδιους, κάθε κυβέρνησης και κάθε φορέα, έπειτα από κάθε τραγωδία που εμπίπτει στο συγκεκριμένο πεδίο. Κι ας ξεκινήσουμε εντοπίζοντας μια —κατά τη γνώμη μας— οφθαλμοφανή αντίφαση: πώς είναι δυνατόν να μιλούν όλοι για μετάλλαξη-εξέλιξη του φαινομένου, αλλά η φρασεολογία για τη δυνητική της αντιμετώπιση να παραμένει ίδια και αμετάλλαχτη;
Με το φτωχό μας το μυαλό, ας μοιραστούμε δύο απλές και αυταπόδεικτες παρατηρήσεις αναφορικά με το τι είδους μέτρα είναι σε θέση να προσφέρουν ουσιώδη αποτελέσματα :
α) Σε κάποια στιγμή θα πρέπει να ξεφύγουμε από την παπαγαλία που υποστηρίζει ότι απλώς και μόνο η αυστηροποίηση των ποινών θα επιφέρει την πάταξη του φαινομένου, κι αυτό το αναφέρουμε όχι προφανώς επειδή τρέφουμε την παραμικρή συμπόνια στους αμετανόητους και ανεγκέφαλους δράστες αλλά επειδή οφείλουμε να ξεφύγουμε από τις ανεδαφικές αυταπάτες μιας απλοϊκής εξίσωσης. Οι ποινές όντως αυστηροποιήθηκαν εδώ και λίγα χρόνια, αλλά δεν εξάλειψαν το φαινόμενο διότι πρόκειται για αποτέλεσμα μιας αδιανόητα πιο σύνθετης διαδικασίας, που δεν μπορεί απλώς να εξαφανιστεί από προσώπου γης με την απειλή αυστηρών ποινών. Συν τοις άλλοις, όσο καλλιεργείται η ταμπέλα του renegade παραβάτη οπαδού, που ζει στη σκιά του νόμου, τόσο θα πληθαίνει η ηρωοποίηση-μαρτυροποίηση των εκάστοτε δραστών και τόσο θα προκύπτουν στρατιές μπερδεμένων και χαμένων νιάτων που θα επιθυμούν διακαώς να ανταποκριθούν στον χαρακτηρισμό.
β) Καιρός είναι επίσης να παραδεχτούμε πως όλες αυτές οι συστηματικές και καθολικές απαγορεύσεις μετακινήσεων των οπαδών όχι μόνο δεν συνεισέφεραν το οτιδήποτε, αλλά ίσως και να συνετέλεσαν στην όξυνση του φαινομένου. Για να το εξηγήσουμε πιο απλά, οι οπαδοί κατέληξαν να μη διασταυρώνονται ποτέ, να μη συνυπάρχουν πουθενά, να μην αντιμετωπίζουν δηλαδή ο ένας τον άλλον ως μια οντότητα που κινείται σε παραπλήσια μονοπάτια. Κατά τρόπο παράδοξο αλλά πλήρως ερμηνεύσιμο, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως οι οπαδοί κατέληξαν να θρέφουν ακόμη περισσότερο το φαντασιακό ενός εχθρού παρά να το αποδομούν μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι βράζουν στο ίδιο καζάνι. Φυσικά, αντίστοιχα φαιδρή ήταν και η πεποίθηση πως το σφράγισμα των συνδέσμων (που είχαν εννοείται ευτελιστεί στην πορεία του χρόνου) θα λειτουργούσε ευεργετικά: όσοι θέλουν να συγκροτήσουν εκτροφεία βίας και έκνομης δραστηριότητας θα καταφέρουν να βρουν τρόπους και χώρους για να συνεννοηθούν και να συναντηθούν, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο.
Καθώς περνούν τα χρόνια, κι έχοντας δει και ζήσει όλοι μας από πρώτο χέρι την πλήρη αποσάθρωση κάθε ρομαντικής πτυχής της οπαδικής ιδιότητας, εξυπακούεται πως είναι μάλλον αφελές να εξακολουθήσει κανείς να πιστεύει στη δύναμη της αυτοδιαχείρισης και αυτοβελτίωσης ενός διεφθαρμένου οίκου. Παρόλα αυτά, και ενόσω η κατάσταση βαδίζει από το κακό στο χειρότερο σε όλα τα μέτωπα, είναι συνάμα αστείο να ακούμε τα ίδια και τα ίδια λες και πρόκειται για κάτι αποφασιστικό, ρηξικέλευθο και καινοτόμο.
- Έφοδος του «ελληνικού FBI» σε γκαλερί γνωστού επιχειρηματία – Δεκάδες πλαστοί πίνακες
- Τροχαίο στη Θεσσαλονίκη: Tραυματίστηκε οδηγός μηχανής - Πήγε να αποφύγει πεζή
- «Λουκέτο» για 2 μέρες για γνωστό μαγαζί στη Θεσσαλονίκη - Για ποιο λόγο
- Μεγάλη εξαγορά για γνωστή εταιρεία από Θεσσαλονίκη - Με ηγετική θέση σε εστίαση, φιλοξενία
