Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι ο ανάδοχος θα πρέπει να στοιχειοθετήσει και να υποβάλει νέα αυτοτελή αιτήματα αποζημίωσής του, προκειμένου αυτά να οδηγηθούν στη διαιτησία, στο βαθμό που δεν καλύπτονται από άλλες εκκρεμείς διαφωνίες. Σύμφωνα με το capital.gr, η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη επειδή το αίτημα της αποζημίωσης είχε προβληθεί στο πλαίσιο διαφοράς με άλλο αντικείμενο.
Επίσης, σύμφωνα με την απόφαση 8/2015 του διαιτητικού δικαστηρίου ενώ υπήρχε στην αίτηση θεραπείας αναφορά στις οικονομικές επιπτώσεις, στην προσφυγή που ακολούθησε στο Εφετείο δεν υπήρξε τέτοια αναφορά ούτε ζητήθηκε η αναγνώριση ζημιών ούτε προσδιορίστηκε ποσό αποζημίωσης. Κατά συνέπεια, ενδεχόμενη εξέταση του αποζημιωτικού αιτήματος για πρώτη φορά στη διαιτησία θα οδηγούσε σε καθυστέρηση και όχι σε γρήγορη επίλυση της διαφωνίας.
Επί του ζητήματος αυτού διατυπώνεται μειοψηφία από τον κ. Ρόβλια, σύμφωνα με την οποία η προσθήκη αιτημάτων στη διαιτησία είναι επιτρεπτή βάσει της ελαστικότητας της διαδικασίας και του σκοπού επιτάχυνσης της επίλυσης των διαφωνιών.
