">
Όπως εξηγεί συχνά υπάρχει και πίεση πέρα από το κομμάτι της δουλειάς, και από το περιβάλλον της κάθε μητέρας. Αναφέρει πως "Ο θηλασμός είναι μια τεράστια πάλη μέχρι να εδραιωθεί", προσθέτει πως η ίδια αναγκάστηκε να αλλάξει πολλούς γιατρούς και μαίες μέχρι να βρει τους κατάλληλους.
Παράλληλα προσθέτει πως "Η νέα μαμά χρειάζεται τον χώρο και τον χρόνο της. Δεν μπορείς να απαιτείς να ξυπνήσει ένα μωρό που μόλις κοιμήθηκε και να σηκωθεί μια λεχώνα από το κρεβάτι η οποία παλεύει να σιτίσει αποκλειστικά το παιδί της την ώρα που σε βόλεψε εσένα να επισκεφτείς το σπίτι τους (χωρίς μάλιστα να ρωτήσεις).
Ο θηλασμός θέλει ενάμιση μήνα για να εδραιωθεί. Στη δική μου περίπτωση χρειάστηκαν τρεις μήνες και είμαι ευγνώμων που είχα δίπλα μου ανθρώπους να με στηρίζουν και να κατανοούν για ποιο λόγο δέχομαι περιορισμένα επισκέψεις".
Η ίδια συμπληρώνει πως "στην Ελλάδα σύμφωνα με την πιο εκτεταμένη επιδημιολογική καταγραφή που έχει διενεργήσει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, η προσπάθεια ξεκινά μαζικά, αλλά εγκαταλείπεται γρήγορα:
-Το συντριπτικό 94% των νέων μητέρων κάνουν την αρχή και δοκιμάζουν να θηλάσουν.
- Μόλις ολοκληρωθεί ο πρώτος μήνας, οι γυναίκες που συνεχίζουν τον αποκλειστικό θηλασμό κατακρημνίζονται στο 40%.
Στο τετράμηνο, η αποκλειστική χορήγηση μητρικού γάλακτος περιορίζεται μόλις στο ένα τέταρτο των βρεφών (25%).
-Όταν τα βρέφη φτάνουν στον έκτο μήνα –το χρονικό όριο που συστήνει ρητά ο ΠΟΥ– ο αποκλειστικός θηλασμός στη χώρα μας αγγίζει το ναδίρ, δηλαδή φτάνει στο 0,8%".
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ανάρτησης: "Στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού (1-7 Αυγούστου) διαβάζουμε στις ειδήσεις ότι μόλις το 0.8% των Ελληνίδων θηλάζουν μέχρι τον έκτο μήνα ζωής το παιδί τους. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά τα δημοσιεύματα επικεντρώνονται κυρίως στα θέματα εργασίας.
Ωστόσο, από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι είναι θέμα και περιβάλλοντος. Ατάκες του τύπου «πεινάει», «δεν έχεις γάλα», «δώστου φόρμουλα να χορτάσει», «γιατί είναι όλη μέρα το μωρό στο στήθος, δεν είναι φυσιολογικό» και ένα σωρό άλλα δεν βοηθούν καθόλου μια νέα μαμά να σταθεί στα πόδια της και να νιώσει αυτοπεποίθηση.
Γιατί, ναι, ο θηλασμός είναι και θέμα αυτοπεποίθησης. Την ώρα που είσαι με τη ζυγαριά αγκαλιά και προσπαθείς να θρέψεις σωστά το παιδί σου -ενώ έχεις ξεχάσει τι σημαίνει ύπνος και ποια είσαι- είναι σημαντικό να έχεις υποστήριξη και όχι μούτρα και ξερολίαση.
Ο θηλασμός είναι μια τεράστια πάλη μέχρι να εδραιωθεί. Ματώνεις (κυριολεκτικά). Τέσσερις μαίες άλλαξα και δύο παιδιάτρους για να καταλήξω να έχω γύρω μου ειδικούς με τους οποίους αισθανόμουν σιγουριά, ασφάλεια και ότι στηρίζουν την τρελή μου προσπάθεια, καθώς το μωρό δεν έπαιρνε βάρος και είχε ίκτερο.
Έκανα να βγω στο σαλόνι του σπιτιού μου τρεις εβδομάδες. Μετά το νοσοκομείο για όλο αυτό το διάστημα ήμουν καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και σηκωνόμουν μόνο για τα απαραίτητα. Για δύο μήνες (!) έπειτα από κάθε θηλασμό (μπορεί να ήταν και 15-18 το 24ωρο) έπρεπε να κάνω αντλήσεις με νοσοκομειακό θήλαστρο από κάθε στήθος εναλλάξ.
Έπαιρνα χάπια μαγιάς, λεκιθίνες ηλίανθου, τσάγια θηλασμού, διάφορα άλλα φυτικά και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Ας μη μιλήσω για τον ανύπαρκτο ύπνο ή ότι το μωρό κοιμόταν μόνο πάνω μου για 3,5 μήνες. Και πάλι κάποιοι επέκριναν την προσπάθειά μου.
Η νέα μαμά χρειάζεται τον χώρο και τον χρόνο της. Δεν μπορείς να απαιτείς να ξυπνήσει ένα μωρό που μόλις κοιμήθηκε και να σηκωθεί μια λεχώνα από το κρεβάτι η οποία παλεύει να σιτίσει αποκλειστικά το παιδί της την ώρα που σε βόλεψε εσένα να επισκεφτείς το σπίτι τους (χωρίς μάλιστα να ρωτήσεις).
Ο θηλασμός θέλει ενάμιση μήνα για να εδραιωθεί. Στη δική μου περίπτωση χρειάστηκαν τρεις μήνες και είμαι ευγνώμων που είχα δίπλα μου ανθρώπους να με στηρίζουν και να κατανοούν για ποιο λόγο δέχομαι περιορισμένα επισκέψεις.
Ευτυχώς στον κύκλο μου όσοι είχαν εμπειρία και έβαλαν πάνω από όλα εμένα και το μωρό με δίδαξαν πολιτισμό με τη στάση τους και κυρίως η μαμά μου που με αυτά και εκείνα μέχρι που με τάιζε στο στόμα για να αντέξω.
Ολα αυτά τα γράφω γιατί αφενός έχω ψάξει πολύ το θέμα αυτό και είμαι σε διάφορα γκρουπ με μαμάδες όπου ανοίγουμε τις καρδιές μας και αφετέρου γιατί με όλες τις γυναίκες που έχω μιλήσει δεν υπάρχει μια που να μην πάλεψε με «ξερόλες» και αδιάφορους ειδικούς, που την αποθάρρυναν από το να συνεχίσει.
Πού θέλω να καταλήξω; Πίσω από αυτήν την «ονειρική» φωτογραφία με εμένα και το μωρό μου στη θάλασσα υπάρχουν πολλά δάκρυα, αφόρητος πόνος, ανασφάλεια και αγωνία. Και φυσικά πολλή μοναξιά.
Αν για ένα λεπτό άφηνα αυτές τις φωνές να με επηρεάσουν ή δεν εμπιστευόμουν τον εαυτό μου και δεν το έβαζα πείσμα, δεν θα είχα καταφέρει να προγραμματίζεται το σώμα μου στις ανάγκες του παιδιού μου ούτε να πηγαίνω παντού με το μωρό μου χωρίς να σκεφτώ τι θα φάει.
Και δεν έχω τίποτα με τη φόρμουλα, απλώς ήθελα πολύ να ζήσω αυτή την εμπειρία. Και αυτό το αίσθημα που έχω κοιτάζοντας τον γιο μου να στρογγυλεύει, γνωρίζοντας ότι είναι από το αίμα μου, με κάνει να φουσκώνω σαν παγώνι. Γιατί μετά από τόσο κόπο τα κατάφερα .
Οπότε, αν πραγματικά θέλετε να στηρίξετε τον μητρικό θηλασμό, ξεκινήστε από κάτι απλό: αφήστε στην άκρη τις «συμβουλές» που δεν σας ζήτησαν και γίνετε το ασφαλές περιβάλλον που χρειάζεται μια νέα μητέρα. Πιστέψτε με, αυτό αξίζει περισσότερο από χίλιες γνώμες.
Για την ιστορία… στην Ελλάδα σύμφωνα με την πιο εκτεταμένη επιδημιολογική καταγραφή που έχει διενεργήσει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, η προσπάθεια ξεκινά μαζικά, αλλά εγκαταλείπεται γρήγορα:
-Το συντριπτικό 94% των νέων μητέρων κάνουν την αρχή και δοκιμάζουν να θηλάσουν.
- Μόλις ολοκληρωθεί ο πρώτος μήνας, οι γυναίκες που συνεχίζουν τον αποκλειστικό θηλασμό κατακρημνίζονται στο 40%.
Στο τετράμηνο, η αποκλειστική χορήγηση μητρικού γάλακτος περιορίζεται μόλις στο ένα τέταρτο των βρεφών (25%).
-Όταν τα βρέφη φτάνουν στον έκτο μήνα –το χρονικό όριο που συστήνει ρητά ο ΠΟΥ– ο αποκλειστικός θηλασμός στη χώρα μας αγγίζει το ναδίρ, δηλαδή φτάνει στο 0,8%.
Κοιτάζοντας αυτά τα ποσοστά, δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι μόνο θέμα εργασίας ή ενημέρωσης. Όταν μια γυναίκα έχει περάσει εβδομάδες ή και μήνες με πόνο, αϋπνία, άγχος και ατελείωτη προσπάθεια, η ψυχολογία της δοκιμάζεται καθημερινά.
Κι όταν σε αυτή την ήδη εύθραυστη κατάσταση προστεθούν η απέραντη μοναξιά, η αμφισβήτηση, η κριτική και οι «έτοιμες συμβουλές», είναι πολύ πιο εύκολο να λυγίσεις και να εγκαταλείψεις μια μάχη που έτσι κι αλλιώς δίνεις στα όριά σου.
Η ψυχολογία μιας νέας μητέρας δεν είναι μια λεπτομέρεια, είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για να μπορέσει να συνεχίσει. Γι’ αυτό και αν έχετε στον κύκλο σας μια νέα μητέρα φροντίστε να την στηρίζετε. Οταν πληγώνεις το δέντρο δεν νοιάζεσαι για τον καρπό. Οταν όμως το φροντίζεις, τότε αξίζει να χαρείς την σκιά του.
(Αν με διαβάζεις και παλεύεις με τον θηλασμό σου προτείνω με κλειστά μάτια να απευθυνθείς στο Σπίτι Θηλασμού. Αν θες να μπεις στην ομάδα μας που λέμε διάφορα αποκλειστικά για τις δοκιμασίες και την ψυχολογία μιας γυναίκας που γίνεται πρώτη φορά μαμά, στείλε μου inbox τον αριθμό σου να σε προσθέσω στην ομάδα μας στο Viber ).
