Τι είναι η πρωκτολογία
Πρωκτολογία, είναι η επιστήμη, που σχετίζεται με την πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία των παθήσεων και ασθενειών και που σχετίζονται με το τελικό τμήμα του εντέρου (ορθό και πρωκτός).
Πρωτοπόρος της Πρωκτολογίας όπως διακρίνει κανείς στα σωζόμενα έργα του «Περὶ αιμορροΐδων» και «Περί συρίγγων», είναι ο Ιπποκράτης ο οποίος θεωρείται «πατέρας» της Ιατρικής.
Παθήσεις της περιοχής
Οι παθήσεις του πρωκτού είναι οι εξής:
- Οι αιμορροΐδες
- Η ραγάδα πρωκτού
- Η ραγάδα του πρωκτικού δακτυλίου
- Το παραεδρικό ή περιεδρικό συρίγγιο
- Το παραεδρικό ή περιεδρικό απόστημα
- Η κύστη κόκκυγος
Σπανιότερες παθήσεις της περιοχής αποτελούν:
- τα κονδυλώματα πρωκτού
- τα πρωκτικά ινώματα
- το ορθοκολπικό συρίγγιο
- το πρωκτοκολπικό συρίγγιο
- ο καρκίνος του πρωκτού
- η ιδρωταδενίτιδα
- η ακμή της περιπρωκτικής περιοχής
- ο χρόνιος κνησμός πρωκτού κ.α.
Συμπτώματα
Σημαντικά συμπτώματα που απαιτούν άμεση διερεύνηση είναι η αιμορραγία, η εμφάνιση μάζας, οι αλλαγές των συνηθειών του εντέρου η απώλεια υγρών, ο πόνος, τα ενοχλήματα τα οποία πολλές φορές συνοδεύονται από αδυναμία, κακουχία και πυρετό κ.α.
Τα αίτια, τα συμπτώματα και τα επίπεδα σοβαρότητας για την κάθε πάθηση είναι διαφορετικά ενώ παρόλο που δεν είναι απειλητικές για την ζωή των ασθενών είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές, διαταράσσοντας την ποιότητα ζωής και την καθημερινότητά τους σε έντονο βαθμό.
Επίσης, αν και το ποσοστό των ενηλίκων που βιώνουν τις παθήσεις που σχετίζονται με την περιοχή του πρωκτού του είναι υψηλό, οι περισσότεροι ασθενείς επιλέγουν να υποφέρουν σιωπηλά, διότι δεν επιθυμούν να μιλήσουν για τα συμπτώματά που αντιμετωπίζουν λόγω «ταμπού».
Αντιμετώπιση των παθήσεων του πρωκτού
Σε αρκετές περιπτώσεις, οι εν λόγω παθήσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν συντηρητικά (θεραπευτικά), ειδάλλως οι ασθενείς θα πρέπει να επιλέξουν την χειρουργική επέμβαση ως «μονόδρομο». Υπάρχουν διαφορετικά είδη επεμβάσεων μέσω των οποίων μπορών αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που σχετίζονται με την περιοχή του πρωκτού όμως οι πρωκτολόγοι - χειρουργοί θα πρέπει να επιλέγουν να εφαρμόζουν την καταλληλότερη για τον κάθε ασθενή μέθοδο και όχι την ίδια για όλους με την ίδια πάθηση. Τέλος, οι χειρουργοί, θα πρέπει να στοχεύουν στην οριστική και όχι στην προσωρινή θεραπεία της πάθησης, με τον λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο και την γρήγορη ανάρρωση του ασθενή.
