">
Η Φωτεινή Βελκοπούλου, δημιουργός της παράστασης «Τσούλες» μιλάει στον «Τ.Θ.» για πάθος, κυριαρχία και εκδίκηση
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Δύο γυναίκες σε ένα σπίτι. Έτοιμες και διατεθειμένες να ξεριζώσουν η μία τα μάτια της άλλης. Έτοιμες και διατεθειμένες να αφεθούν σε ένα βρώμικο πόθο συνενοχής. Μπλεγμένες σε ένα ατέρμονο φαύλο κύκλο ερωτικής αντιζηλίας, η οποία ενίοτε μετατρέπεται και σε σύγκληση. Το ερωτικό αντικείμενο απόν οριστικά και αμετάκλητα. Δεν θα ακουστεί, δεν θα εμφανιστεί, μονάχα θα υπονοηθεί. Με την αφάνειά του όμως δηλώνει το πιο εμφατικό «παρών», είναι ολοζώντανο και ανάβει ακόμη τα αίματα. Μπορεί να τελείωσαν οι πρώτες μάχες, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται αμείωτος. Υπάρχουν ακόμη πολλά διεκδικήσιμα λάφυρα. Το τέλος θα αργήσει λίγο ακόμη και είναι αμφίβολο αν θα έρθει και ποτέ.
Μία εναλλαγή ρόλων, προσωπείων, ταυτοτήτων και διαθέσεων σε ένα δυαδικό σύστημα. Ποια η δούλα και ποια η αφέντρα; Ποια η ηττημένη και ποια νικήτρια; Ποια η αδικημένη και ποια η προδομένη; Ποια η αθώα και ποια η ένοχη; Αμφότερες έχουν βυθιστεί σε ένα καθεστώς αυτολύπησης, αλλήλο-μαστιγώματος, ζήλιας, τύψεων και απώλειας της αρετής της αξιοπρέπειας. Καταλαμβάνονται από μία ορμή φτήνιας και μικροπρέπειας. Φέρονται σαν δύο «τσούλες», όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της παράστασης, σε μία πιασάρικη και τολμηρή παρήχηση του έργου «Δούλες» του Ζαν Ζενέ, το οποίο αποτελεί πηγή αναφοράς της παράστασης. Το περιεχόμενο των σκελιών τους θα μετατραπεί, πέρα από μεταφορικά, σχεδόν κατά κυριολεξία, σε φονικό εργαλείο.
Η εναλλαγή των αισθημάτων και οι εσωτερικές εκρήξεις θα αποδοθούν μέσα από μια κατεξοχήν «σωματική» απεικόνιση. Μέσα από αγγίγματα, από παλλόμενα χέρια και κορμιά, από ενώσεις και απωθήσεις των σωμάτων των δύο ηθοποιών. Προσήλωση και στην κινησιολογία και μία σειρά από χορογραφικές σκηνές μεταξύ των πρωταγωνιστριών. Η εκφορά του λόγου καθεμιάς διαφορετική, δημιουργώντας ένα κλίμα αντίστιξης. Το μυαλό και το χέρι, η σκέψη και η πράξη πίσω από τη ματωμένη τους υποτιθέμενη λύτρωση. Το σκηνικό της παράστασης, με μια-δυο έξυπνες και απλές κινήσεις, όπως το περίγραμμα του κρεβατιού στον τοίχο, συνδράμουν στο χτίσιμο της κατάλληλης ατμόσφαιρας και στη διαστολή του χώρου.
«Επιδιώκουμε να ζήσουμε ένα πάθος και στο τέλος καταλήγουμε να μην ζούμε»
«Ίσως να χρησιμοποιούμε πολλές φορές τον πόνο μας για να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας» μας λέει η δημιουργός της παράστασης, Φωτεινή Βελκοπούλου, θέτοντας τα ερωτήματα που συνθέτουν την παράσταση. Ας δούμε αναλυτικά τι μας λέει περί πάθους, κυριαρχίας, ανθρώπινης φύσης και των ρόλων που όλοι παίζουμε.
Δεδομένης της βαρύτητας που έχει δοθεί στην κινησιολογία, θα δούμε κάτι διαφοροποιημένο στη σκηνή του «Αυλαία»;
Θα δείτε κάτι πιο ανεπτυγμένο και πιο απλωμένο. Παρόλα αυτά, δεν θα αλλάξουμε τις κινήσεις και τον στόχο που επιτελούν αυτές στη θεατρική δράση. Η μεγαλύτερη σκηνή μας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία κινησιολογικής έκφρασης.
Τελικά, το ερωτικό πάθος είναι σύμφυτο με τις πιο σκοτεινές του πτυχές, όπως με την ανάγκη για επιβολή;
Η ανάγκη για επιβολή και κυριαρχία υπάρχει στην ανθρώπινη φύση, το ερωτικό πάθος προκύπτει συνήθως και έρχεται να βγάλει στο φως τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού μας. Θέλουμε να κυριαρχούμε τους άλλους και στο τέλος εγκλωβιζόμαστε στον εαυτό μας. Επιδιώκουμε να ζήσουμε ένα πάθος και στο τέλος καταλήγουμε να μην ζούμε.
Οι ρόλοι που ενδυόμαστε είναι αποτέλεσμα συνθηκών ή μιας πιο ύπουλης διαδικασίας; Βιαζόμαστε μήπως να νιώσουμε προδομένοι και αθώοι για να δικαιολογήσουμε τα εκδικητικά μας ξεσπάσματα;
«Ουάου τέλειο φινάλε, κινηματογραφικό!» όπως λέει και η μία εκ των δύο χαρακτήρων του έργου. Όλα γίνονται για ένα «κινηματογραφικό» φινάλε. Ενδυόμαστε τους ρόλους που έχουμε κάθε φορά ανάγκη να εκφράσουμε. Εκεί έρχονται οι άλλοι, οι άλλοι άνθρωποι που μας βρίσκουν στον αγώνα αναζήτησης του «ρόλου». Ε, αν είναι και λίγο μάγκες, δεν θέλει και πολύ να σου δώσουν αυτό που ψάχνεις και να σε πετάξουν. Αυτό νομίζω ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής. Δεν βιαζόμαστε λοιπόν να νιώσουμε προδομένοι, γιατί πολύ απλά, για να καταλήξεις να αισθανθείς προδομένος σημαίνει ότι έχεις όντως προδοθεί, είτε από κάποιον άλλο είτε από τον ίδιο σου τον εαυτό. Αθώοι θέλουμε πάντα να είμαστε μα δεν μπορούμε, η φύση προέβλεψε πριν από εμάς για εμάς, μας έκανε ανθρώπους. Επομένως ίσως να χρησιμοποιούμε πολλές φορές τον πόνο μας για να δικαιολογήσουμε τις πράξεις μας, μπορεί και όχι, δεν ξέρω.
Μετά από τις δώδεκα sold out εμφανίσεις , η παράσταση «Τσούλες» θα παιχτεί στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Το έργο θα παρουσιαστεί στο ΑΥΛΑΙΑ για δύο μόνο παραστάσεις από Δευτέρα 4 έως Τρίτη 5 Μαρτίου και ώρα 21:00μ.μ.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Κείμενο-Σκηνοθεσία-Κίνηση-Κοστούμια: Φωτεινή Βελκοπούλου
Σκηνικά: Γιάννης Φάλλας
Μουσική: (επιμέλεια) Λευτέρης Κορδιάος
Φωτισμοί: Έλενα Κότση
Δημιουργία trailer: Κλείτος Κυριακκίδης
Χορογραφία: Αλεξία Φάλλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Zdravkov (Ζντράβκοβ)
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
Λουκία Ορφανίδου
Αλεξία Φάλλα
Ευχαριστούμε θερμά τον Νίκο Καλαιτζίδη για την πολύτιμη βοήθειά του στην κατασκευή των κοστουμιών, την Ιωάννα Τριανταφύλλου για την βοήθειά της στα σκηνικά και την Κατερίνα Κύρου για την βοήθειά της στο μακιγιάζ.
