">
Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Το πολιτικό κλίμα την τελευταία περίοδο είναι αναμφισβήτητα προεκλογικό. Παραμένει βέβαια εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου, όπως αρκετές φορές έχουμε επισημάνει από εδώ, αλλά λόγω εποχής όλα τα πρωτοπαλίκαρα κινούνται σε ρυθμούς εκλογών, σαφώς.
Ένα εξίσου επίκαιρο ζήτημα σε αυτό το πλαίσιο είναι διάφορα διλήμματα, τα οποία θέτουν οι πρωταγωνιστές για άλλη μία φορά, τα οποία, εγώ τουλάχιστον ως επί το πλείστον τα βρίσκω εντελώς ανόητα και ανούσια. Πράγμα, το οποίο όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και χειρότερο. Χαρακτηριστικό επίσης είναι, ότι παρατηρούμε και σε σχέση με αυτό το θέμα την απόλυτη πενία πολιτικών επιχειρημάτων και για το λόγο αυτό γίνεται επιστράτευση άλλης μιας πατέντας που είναι ο διαχωρισμός ανάμεσα σε δύο πράγματα με ένα διαζευκτικό «ή». Που δεν έχει καν το επίπεδο του τύπου «Μέσι ή Ρονάλντο», «Μαραντόνα ή Πελέ» (για να πάμε λίγο στην επικαιρότητα του Μουντιάλ) ή -μερικά πιο κλασικά- «πίτσα ή σουβλάκι», «μπουκάλα ή πυθία» (αυτό κι αν είναι all time classic για μία εποχή), «μπουζούκια ή κλαμπ», «Playmobil ή Legο», «Merenda ή Nutela», «Marvel ή DC», «Δρακουλίνια ή Πακοτίνια» και πάει λέγοντας. Αυτά έχουν μια γοητεία, αλλά εκείνα που βρίσκουμε στο πολιτικό επίπεδο της σημερινής εποχής είναι -στην καλύτερη και ηπιότερη περίπτωση- βαρετά.
Επειδή λοιπόν είναι έτσι και επειδή απλώς ενισχύουν την παντελή απουσία επιχειρημάτων και ιδεολογικού υπόβαθρου, ας τα αφήσουμε, να βράζουν στην αφέλειά τους.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο δίλημμα αυτήν την περίοδο και έχει να κάνει με το σινεμά, πράγμα το οποίο, να σας πω την αλήθεια, εγώ το βρίσκω καλύτερο και σίγουρα πιο ενδιαφέρον. Μιλάω φυσικά για την Οδύσσεια του Christopher Nolan, η οποία έκανε πρόσφατα πρεμιέρα και έχει αρχίσει, να παίζεται και στη χώρα μας πλέον.
Τα διλήμματα που προκάλεσε έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, πρωτίστως, διότι άρχισαν, να κυκλοφορούν πριν καν παιχτεί η ταινία. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λοιπόν εκφράστηκε πλήθος επιφυλάξεων από επαΐοντες και (κυρίως από αυτούς) παντελώς άσχετους, σε σχέση με το πόσο λάθος είναι μια σειρά από επιλογές και πόσο χάλια είναι η ταινία. Επαναλαμβάνω: πριν παιχτεί η ταινία και μπορέσουμε, να βγάλουμε συμπεράσματα. Χαμός. Γιατί είναι μαύρη η Ελένη, γιατί είναι δίδυμη με την Κλυταιμνήστρα και διάφορα άλλα. Αρκετοί λοιπόν μπήκαν στο παιχνίδι, να συμφωνήσουν ομοίως πριν τη δουν και να την κατακρίνουν, αποδεχόμενοι τις προφητικές αυτές ενστάσεις. Έχω αρκετές φορές πει από εδώ, ότι καθόλου δε μου αρέσει το γεγονός, ότι πάει, να καλλιεργηθεί μία τάση, να μας δημιουργεί άποψη το μέσο και η πλατφόρμα και όχι δικός μας εγκέφαλος. Ο τάδε που ακολουθώ είπε, ότι ο Οδυσσέας θα έχει κοιλίτσα και αυτό δεν είναι σωστό, άρα η ταινία δε θα μου αρέσει. Επίσης, μαθαίνω από το δείνα, ότι ο μπατζανάκης του τύπου που έκανε το μοντάζ κάποτε είπε κάτι αρνητικό για τους Αζτέκους, οπότε θα πρέπει, να αντιδράσουμε. Και πάει λέγοντας.
Εδώ φυσικά έχουμε φύγει από το δίλημμα. Μας έχουν άλλοι έτοιμη την απάντηση.
Στη συνέχεια βέβαια και αφού έκανε ρεκόρ εισιτηρίων καλοκαιριάτικα, κάποιοι το είδαν αλλιώς το έργο. Οι περισσότεροι όμως έπιασαν το πληκτρολόγιο και άρχισαν, να γράφουν σεντόνια σε σχέση με το πόσο απόλυτα δικαιώθηκαν για τους ενδοιασμούς που είχαν πριν το δουν.
Εγώ λοιπόν το είδα το έργο και μου άρεσε και πάρα πολύ. Για να μην κουράσω, θα σας πω, ότι μου άρεσε και η προσέγγιση και τα «ατοπήματα» και πάνω από όλα οι ερμηνείες όλων των συντελεστών. Περισσότερο όμως από όλα αυτό που μου άρεσε είναι, ότι, στη σύγχρονη εποχή, όπου ένας σκηνοθέτης μπορεί να κάνει παπάδες σε επίπεδο οπτικών εφέ, εδώ δεν είχαμε κάτι τέτοιο. Προφανώς και χρησιμοποιήθηκε η τεχνολογία, αλλά ας σκεφτούμε τί θα μπορούσε, να έχει κάνει ο μάστορας σε σχέση με τα διάφορα πλάσματα φαντασίας που βρίσκει κανείς στο έπος ή με τις μάχες και τις συμπλοκές. Επέλεξε όμως, να μη δώσει τεράστια βαρύτητα σε αυτό και οι σχετικές σκηνές, να είναι μάλλον θολές και με περίεργη λήψη. Άφησε πολλά στη φαντασία. Και σίγουρα, ό,τι και αν σας λένε, προσέγγισε το κείμενο και το αφήγημα με σεβασμό.
Όπως και να έχει, συζήτηση για το Όμηρο γίνεται. Έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές που ήταν και πατριωτάκι μας και έγραψε στη δική μας γλώσσα. Κουβέντα λοιπόν γύρω από τους δικούς μας μύθους και ήρωες γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο, πράγμα το οποίο είναι καλό για εμάς. Μας γνωρίζουν ή μας ξαναθυμούνται οι γύρω μας και ίσως αναλογίζονται, τί έχουμε δώσει κι εμείς στην εξέλιξη και τον πολιτισμό. Ευτυχώς να λες που υπάρχουν και αυτά και μαζί τους κι εμείς. Ας τα ξαναγνωρίσουμε λοιπόν λίγο καλύτερα.
Αν μη τι άλλο διότι τους εκφραστές των διλημμάτων που αναφέρουμε στην αρχή, δε νομίζω, ότι θα υπάρξει περίπτωση, να θελήσει, να τους ενσαρκώσει σε ρόλο ο Matt Damon, η Anne Hathaway, η Charlize Theron, ο Tom Holland, η Zendaya ή η Lupita Nyong'o.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
- Θεσσαλονίκη: Έρχονται τα McDonald's στο κέντρο – Πού το νέο κατάστημα, μετά το «ναυάγιο»
- Άγριος ξυλοδαρμός εγκύου 5 μηνών από τον πρώην σύντροφό της - Νεκρό το έμβρυο
- Θεσσαλονίκη: Τροχαίο με μηχανή να παρασέρνει γυναίκα - Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
- ΟΠΕΚΕΠΕ: Τον Φεβρουάριο 2027 η δίκη του Γιώργου Ξυλούρη για ψευδή κατάθεση
