">
Η πυρκαγιά της 13ης Αυγούστου στη Σίβηρη δεν ήταν για τη Χαλκιδική ακόμη ένα περιστατικό του καλοκαιριού. Οδήγησε στον απεγκλωβισμό 481 ανθρώπων από την παραλία, προκάλεσε σοβαρές ζημιές και, παραμονές Δεκαπενταύγουστου, χτύπησε μια τοπική οικονομία που ζει σε μεγάλο βαθμό από λίγους μήνες τουριστικής δραστηριότητας. Οι οικονομικές συνέπειες ήταν άμεσες. Τοπικοί επαγγελματίες μιλούσαν για μαζικές ακυρώσεις, με επιχειρηματία της Σίβηρης να δηλώνει ότι είχε απομείνει στην περιοχή μόλις περίπου το 5% των τουριστών. Για αρκετές επιχειρήσεις η τουριστική περίοδος, στην πράξη, κόπηκε απότομα πριν ακόμη από τον Δεκαπενταύγουστο.
Λίγες ημέρες αργότερα ξεκίνησε η διαδικασία κρατικής αρωγής για τις επιχειρήσεις που υπέστησαν άμεσες ζημιές. Το κρίσιμο ερώτημα όμως παραμένει: ποιος αποκαθιστά τη ζημιά από τις ακυρώσεις, τον χαμένο τζίρο, τα κλειστά καταστήματα και μια σεζόν που διακόπηκε στην κορύφωσή της;
Η ΔΑΕΕ σχημάτισε δικογραφία σε βάρος υπευθύνων του ΔΕΔΔΗΕ, πραγματοποιήθηκε αυτοψία με δικαστικό πραγματογνώμονα και δύο στελέχη του Διαχειριστή παρουσιάστηκαν στον εισαγγελέα Πολυγύρου. Οι ευθύνες, αν υπάρχουν, θα αποδοθούν αποκλειστικά από τη Δικαιοσύνη.
Σε αυτή ακριβώς τη συγκυρία έρχεται το άρθρο 208 του νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης και θεσπίζει διαφορετικό δικονομικό κανόνα για αρμόδιους υπαλλήλους των διαχειριστών ηλεκτρικής ενέργειας στις σχετικές υποθέσεις, περιορίζοντας την εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας. Δεν πρόκειται για ποινική ασυλία. Η έρευνα και η ενδεχόμενη απόδοση ευθυνών παραμένουν. Πρόκειται όμως για ειδική δικονομική μεταχείριση, η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα της οποίας οφείλουν να αιτιολογηθούν πολύ πειστικά.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, εξίσου σημαντική πλευρά: η πρόληψη.
Ο ΔΕΔΔΗΕ δεν είναι ένας οργανισμός χωρίς διαθέσιμους πόρους. Λειτουργεί ως ρυθμιζόμενο φυσικό μονοπώλιο και χρηματοδοτεί τη λειτουργία και τις επενδύσεις του μέσω εγκεκριμένων Χρεώσεων Χρήσης Δικτύου. Για το 2024 το απαιτούμενο έσοδο είχε καθοριστεί σε περίπου €1,07 δισ., ενώ για το 2025 οι σχετικές χρεώσεις αντιστοιχούσαν σε περίπου €1,13 δισ.
Αυτή η οικονομική βάση δημιουργεί και αυξημένη ευθύνη. Οι πόροι πρέπει να μεταφράζονται σε συστηματικούς ελέγχους, καθαρισμό ζωνών γύρω από το δίκτυο, αντικατάσταση προβληματικού εξοπλισμού, σύγχρονα συστήματα εποπτείας και στοχευμένη υπογειοποίηση όπου ο κίνδυνος το επιβάλλει.
Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι να τρέχουμε κάθε καλοκαίρι πίσω από τις εξελίξεις, με συνεργεία αποκατάστασης αφού η ζημιά έχει ήδη γίνει. Η ευθύνη ενός σύγχρονου διαχειριστή κρίσιμης υποδομής είναι να προηγείται του κινδύνου.
Το είχα θέσει ήδη κοινοβουλευτικά από τον Αύγουστο του 2025, ζητώντας συγκεκριμένα στοιχεία για τη συντήρηση του δικτύου, τη στρατηγική πρόληψης και την επάρκεια των μηχανισμών διερεύνησης. Η επίσημη απάντηση τότε επιβεβαίωνε ότι σειρά πυρκαγιών βρισκόταν υπό προανακριτική διερεύνηση.
Μετά τη Σίβηρη, η συζήτηση για τη Βόρεια Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην αποκατάσταση. Χρειαζόμαστε σαφές σχέδιο πρόληψης, πλήρη διαφάνεια για τη συντήρηση του δικτύου και πραγματική μέριμνα για τις επιχειρήσεις που υφίστανται όχι μόνο υλικές ζημιές αλλά και βαριές έμμεσες οικονομικές απώλειες.
Το πραγματικό κόστος μιας πυρκαγιάς δεν σταματά εκεί όπου σβήνει η τελευταία φλόγα. Για τη Σίβηρη συνεχίστηκε στις άδειες παραλίες, στις ακυρωμένες κρατήσεις και στα χαμένα έσοδα μιας ολόκληρης τοπικής οικονομίας.
