">
Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, ότι η κοινωνία μας βράζει τον τελευταίο καιρό. Πολλές φορές απολύτως δικαιολογημένα και άλλες φορές αδικαιολόγητα. Παρακολουθώντας τα γεγονότα στη Γαλλία, είδαμε και μία αντίστοιχου περιεχομένου κινητοποίηση στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες. Μία κινητοποίηση, η οποία είχε ως θέμα την παιδεία και την αντίδραση των νέων σε σχέση με το θέμα αυτό και ειδικότερα τις σπουδές τους.
Δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση, να μπω εδώ στη διαμάχη ανάμεσα σε εκείνους που πανηγυρίζουν, όταν υπάρχουν τέτοια φαινόμενα, ανεξάρτητα από το ύφος και, κυρίως, το περιεχόμενο. Εκείνοι, δηλαδή, οι οποίοι ζουν, για να οργανώνουν και να παρακολουθούν διαδηλώσεις και έχουν αυτό και μόνο ως μοναδικό ζητούμενο. Δεν μπορούμε όμως εδώ, να μην παρατηρήσουμε ωστόσο, ότι ο λόγος, για τον οποίοι κινητοποιείται μια ομάδα ανθρώπων και το ποια ακριβώς είναι τα χαρακτηριστικά της, παίζει ρόλο αναμφισβήτητα. Πρέπει, να μας απασχολεί, σε κάθε περίπτωση.
Ούτε βέβαια θα συνταχθώ με εκείνους, οι οποίοι εκ προοιμίου θεωρούν, ότι η διαμαρτυρία, ειδικά της νεολαίας, είναι εξ αρχής κατακριτέα. Αυτοί, αντίστοιχα με τους προηγούμενους, δεν πολυσκέφτονται και απλά ψάχνουν ευκαιρία, να κατακρίνουν, χωρίς, να έχουν ιδιαίτερη επίγνωση του τί ακριβώς είναι αυτό που σχολιάζουν και προφανέστατα δε θεωρούν, ότι χρειάζεται, να την αποκτήσουν. Το μόνο ζητούμενο εδώ είναι το κράξιμο.
Κατά την προσωπική μου πάντα άποψη και οι δύο προσεγγίσεις είναι επιφανειακές και για αυτό κατακριτέες. Δε γίνεται, να τοποθετούμαστε σε σχέση με τα όσα γίνονται γύρω μας με γνώμονα αποκλειστικά τη δική μας άποψη και μόνο. Όπως συμβαίνει και γενικότερα, θα πρέπει, να μπούμε στον κόπο, να αναζητήσουμε το πραγματικό διακύβευμα και αν έχει νόημα, να αγωνιστεί κανείς για αυτό. Στη συνέχεια, θα μπορέσει, να έχει μία εμπεριστατωμένη και πραγματική άποψη για το θέμα.
Για να έρθουμε στο προκείμενο τώρα, το αντικείμενο της πρόσφατης κινητοποίησης ήταν σε γενικές γραμμές το επίπεδο της παιδείας που παρέχουμε στη νεολαία μας. Από μόνο του αυτό το θέμα θα έπρεπε όλους μας, να μας απασχολεί. Όχι, για να γίνει τζερτζελές, αλλά επειδή είναι ο βασικός εξοπλισμός που πρέπει, να δώσουμε στις επόμενες γενιές. Πέραν αυτού αποτελεί και τη μοναδική μας ελπίδα -πόσες φορές δεν το έχουμε πει αυτό από εδώ πέρα- για να βγούμε από το χάλι, στο οποίο έχουμε ήδη βρεθεί και από το ακόμα μεγαλύτερο που μας ξημερώνει.
Σε συνδυασμό με αυτό, θα πρέπει, να μας απασχολήσει το ότι υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι επιτυχόντες σε ανώτερες σχολές, οι οποίοι για λόγους προφανώς οικονομικούς δεν πηγαίνουν καν να εγγραφούν. Επαναλαμβάνω, όχι να σπουδάσουν, ούτε καν να εγγραφούν.
Σε σχέση με αυτό ακριβώς το θέμα, πρόσφατα ο πρύτανης του πανεπιστημίου της Πάτρας ενημέρωσε, ότι μερικές εκατοντάδες νεοεπιτυχόντες δεν προσήλθαν για εγγραφή. Μεταξύ αυτών και φοιτητές της ιατρικής σχολής και του πολυτεχνείου. Με άλλα λόγια παιδιά που έγραψαν άριστα, αλλά και κατέβαλαν τεράστια προσπάθεια και κόπο, για να πετύχουν. Είναι πραγματικά αδύνατο, να μη χτυπήσει καμπανάκι για το λόγο αυτό.
Το συγκεκριμένο πρόβλημα και η δυσχέρεια της πρόσβασης στην παιδεία είναι σοβαρό και πρέπει να τύχει ανάλογης αντιμετώπισης. Προπάντων, δε θα πρέπει, να περιοριστούμε απλά σε μία ή περισσότερες κινητοποιήσεις και το ερώτημα, αν αυτές αποτέλεσαν την αφορμή για έκτροπα, τα οποία βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με το διακύβευμα. Πρέπει, να αποστασιοποιηθούμε ελαφρώς, να αφήσουμε το δέντρο και να επικεντρωθούμε στο δάσος.
Αυτό που απαιτείται στη σύγχρονη εποχή όσο και αν τελικά επικεντρωνόμαστε στις κινητοποιήσεις, είτε για να ενθουσιαστούμε επειδή γίνονται, είτε για να κράξουμε, είναι, να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία το πρόβλημα.
Παραδοσιακά η παιδεία στη χώρα μας ήταν ένα εξόχως σημαντικό ζήτημα και ένα ζητούμενο. Από αρχαιοτάτων χρόνων που λένε.
Πρωτίστως, διότι, αν την ενισχύσουμε θα απαλλαγούμε από την προσήλωση στο περιτύλιγμα της κάθε κατάστασης και θα αρχίσουμε, να ψάχνουμε τα πράγματα σε λίγο μεγαλύτερο βάθος.
Πολύ περισσότερο, θα κόψουμε σχεδόν μια και καλή το βήχα σε όλους αυτούς τους ανεγκέφαλους φελλούς, οι οποίοι κάνουν έκκληση στα ταπεινότερα των αισθημάτων μας.
Ιδιαίτερα σε εκείνους που τους αρέσει η φασαρία θα πρέπει, να πούμε, ότι ένας καλλιεργημένος και πραγματικά μορφωμένος άνθρωπος τρομοκρατεί την εξουσία πολύ περισσότερο από τους βίαιους και τους ταραχοποιούς. Διότι την αμφισβητεί και την ελέγχει σε βάθος και με επιχειρήματα και αυτό είναι το στοιχείο που την τρομοκρατεί περισσότερο. Εκεί λοιπόν είναι η ουσία και εκεί πρέπει, να στρέψουμε την προσοχή μας.
Αυτό είναι το δέον γενέσθαι το δίχως άλλο, αλλά δε βλέπω να πηγαίνουμε προς τα εκεί. Δυστυχώς ούτε καν πλησιάζουμε…
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
