">
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΛΙΝΗ
Αναρωτιόμουν χθες, καθώς έβλεπα τις ειδήσεις, ποια φράση είναι η πιο σωστή για να περιγράψει το τι βιώνει ένας φίλος της τηλεόρασης από τις 8 ως τις 10 το βράδυ. Κατέληξα στην εξής κλισαρισμένη φράση: Πλύση εγκεφάλου.
Δεν ξέρω αν είναι ένα καλά οργανωμένο σχέδιο από τους μασόνους, αν οι εξωγήινοι έχουν δώσει οδηγίες στους πολιτικούς - δημοσιογράφους ή αν απλά τυχαίνει από στις 8 με 10 όλοι να λένε το ίδιο πράγμα. Αυτό που ξέρω είναι ότι τις τελευταίες μέρες έχω ακούσει πάνω από 100 φορές ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να μην τηρήσει το μνημόνιο.
Από τη μία η Λαγκάρντ, από την άλλη ο Ρεν, δίνει και η Μέρκελ με τα τηλεφωνήματα της, σκάει μύτη και το δημοσιογραφικό πρακτορείο Bloomberg, έδεσε το γλυκό. Παντού ακούω και βλέπω δημοσιευμένο το ίδιο πράγμα: δεν μπορούμε να μην τηρήσουμε το μνημόνιο. Ακόμα και να διαφοροποιείται λίγο η φράση στην αρχή της δήλωσης, ξαφνικά πετιέται ένα «αλλά» και μετά ακολουθεί το γνωστό ρητό. Ήδη και εγώ το έχω πει 2 φορές. Πάω στοίχημα ότι θα το ξαναπώ μέχρι το τέλος του κειμένου.
Η ερώτηση μου είναι η εξής: Πόσο να αντέξει ένας άνθρωπος όταν όλοι του φωνάζουν το ίδιο πράγμα; Τις πρώτες μέρες θα εμμείνει στην άποψη του, δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς βυθισμένος πιθανότητα στην… λιτότητα. Μετά από λίγες μέρες όμως, ίσως και μήνα, δεν είναι πιθανό να αρχίσει να αμφιβάλει για τις απόψεις του; Να πει στον εαυτό του ότι «δεν μπορεί, για να το λένε τόσοι άνθρωποι μπορεί να έχουν και δίκιο». Μπορώ να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος που είναι σίγουρος για τις απόψεις του, θα αντισταθεί σθεναρά. Αλλά κάπου μέσα στο μυαλό του, λίγο πριν κοιμηθεί, δεν θα έχει φυτευτεί ο σπόρος της αμφιβολίας ως αποτέλεσμα της ανηλεής «ηχητικής επίθεσης» των υποστηρικτών του αδιαπραγμάτευτου του μνημονίου;
Δυστυχώς αυτή η πλύση εγκεφάλου που αφορά την τήρηση του μνημονίου έχει αναγκάσει και την αντίθετη πλευρά να «σκληρύνει» τα επιχειρήματα της, σε βαθμό υπερβολικό. Στην αντίπερα όχθη λοιπόν στέκεται ο Τσίπρας, ο οποίος στα πλαίσια ενός σούπερ ήρωα διατείνεται ότι μπορεί να σκίσει το χαρτί του μνημονίου στα δύο και να το φάει. Στην πορεία ανοίγει παρτίδες με τον Ολάντ, εφιστά την προσοχή στη μαντάμ Μέρκελ και τριγυρνά στην Ευρώπη ψάχνοντας για συμμάχους. Εν τω μεταξύ, στην εγχώρια πολιτική σκηνή τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ τριγυρνούν στα Μ.Μ.Ε. προσπαθώντας να υπερασπιστούν τις κινήσεις του αρχηγού τους, οι οποίες ήδη χρησιμοποιούνται από τους υπόλοιπους πολιτευόμενους. Η μάχη είναι άδικη, υπέρ φυσικά των υποστηρικτών του μνημονίου.
Δυστυχώς κάπου στη μέση αυτού του πολιτικού «πολέμου» βρίσκονται οι Έλληνες πολίτες, η λογική και η νοημοσύνη τους. Όλα παρουσιάζονται τραβηγμένα, παραποιημένα και δραματικά. Λάμπουν δια της απουσίας τους, είτε επίτηδες είτε όχι, οι σοβαρές και μετρημένες φωνές που θα βοηθήσουν τον πολίτη να σκεφτεί ψύχραιμα, νηφάλια και χωρίς σκοπιμότητα τις επιλογές του. Αντιθέτως, η πλύση εγκεφάλου θα ενταθεί μέσα στο επόμενο διάστημα, προετοιμαστείτε κατάλληλα.
Και μην ξεχνάτε ποτέ (όχι, πως μπορείτε) το πιο δημοφιλές μήνυμα των μνημονιακών: Το μνημόνιο πρέπει να τηρηθεί. Ουπς, το ξαναείπα!
