">
«Πλησιάζουμε με ταχύτητα στο σημείο που τόσο η Ισπανία όσο και η Ιταλία θα πρέπει να βγουν από τις αγορές». Με αυτά τα δραματικά λογία ανέλυσε την αύξηση του κόστους δανεισμού της Ισπανίας στο μεγαλύτερο σημείο από την γέννηση του ευρώ ο Gary Jenkins, διευθυντής της Swordfish Research, μιλώντας στο Ρόιτερ. Το δεκαετές ισπανικό ομόλογο ξεπερνούσε το όριο του 7% - που θεωρείται πλέον μη βιώσιμο από τους αναλυτές – ούτε μία εβδομάδα μετά την συμφωνία ευρωζώνης και Μαδρίτης για ανακεφαλαιοποίηση του κατεστραμμένου ισπανικού τραπεζικού τομέα, ενώ η καγκελάριος Μέρκελ διεμήνυε για ακόμη μία φορά την άτεγκτη στάση της ως προς λύσεις που προτείνονται –όπως τα ευρωομόλογα – καθώς ακόμη και η Γερμανία δεν είναι ανεξάντλητη, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε.
Το χθεσινό 7% των ισπανικών 10ετών ομολόγων θυμίζει την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, οι οποίες προτού εισέλθουν σε καθεστώς Μνημονίου δανείζονταν με αντίστοιχο επιτόκιο. Σύμφωνα, με την Γκάρντιαν αυξάνεται καθημερινά η πίεση στην συντηρητική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι να βγάλει τη χώρα από τις αγορές, κοινώς να δεχτεί ένα ισπανικό Μνημόνιο. Πριν από την χθεσινή δημοπρασία, αργά την Τετάρτη το βράδυ, τα κρατικά ισπανικά ομόλογα υποβαθμιζόντουσαν από τη Moodys σε Baa3 από Α3, πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο την κατηγορία junk.
Στην ίδια ανησυχητική κατάσταση βρίσκεται και η Ιταλία. Η Ρώμη κατάφερε μεν να εξασφαλίσει τον στόχο των 4,5 δισ. ευρώ στη χθεσινή δημοπρασία ομολόγων διαφόρων λήξεων καταβάλλοντας δε δυσβάσταχτα επιτόκια. Συγκεκριμένα, το ιταλικό Δημόσιο άντλησε 3 δισ. ευρώ από 3ετή ομόλογα, με την απόδοση να διαμορφώνεται στο 5,3% από 3,91% στην προηγούμενη δημοπρασία στις 14 Μαΐου, ήτοι στο υψηλότερο επίπεδο από τον περασμένο Δεκέμβριο. Άντλησε, επίσης, 627 εκατ. ευρώ από 7ετή ομόλογα, με απόδοση 6,1% και 873 εκατ. ευρώ από 8ετείς τίτλους με απόδοση 6,13%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ιταλίας, το δημόσιο χρέος της χώρας εκτοξεύτηκε τον Απρίλιο, φθάνοντας νέο ρεκόρ, αφού ανέρχεται πλέον στο 1.948.584 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση σε σχέση με το 1,946 δισ. του περασμένου Μαρτίου. Στο τέλος του 2011, το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ήταν 1,897.875 δισ. ευρώ, έχει αυξηθεί δηλαδή κατά 50,709 δισ.
Μέρκελ: Η Γερμανία δεν είναι ανεξάντλητη
Πιστή στη γραμμή της αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά και προειδοποιητική προς τη διεθνή κοινότητα ότι οι δυνάμεις της Γερμανίας δεν είναι ανεξάντλητες η Άνγκελα Μέρκελ απέρριψε χθες από τα έδρανα της Μπούντεσταγκ «κάθε βιαστική λύση στο πρόβλημα χρέους της ευρωζώνης» και επέμεινε στον «Ηράκλειο», όπως τον χαρακτήρισε, άθλο της πολιτικής ολοκλήρωσης της Κοινότητας. Μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο λίγες ημέρες πριν από την επερχόμενη Σύνοδο των ηγετών του G20 στο Λος Κάμπος του Μεξικού, η καγκελάριος επανέλαβε την αντίθεσή τις στις «λύσεις – θαύμα» όπως αποκάλεσε τα ευρωομόλογα ή το πανευρωπαϊκό σύστημα εγγυήσεων των καταθέσεων για τις τράπεζες.
«Σε όλους αυτούς λέω: ναι, η Γερμανία είναι δυνατή, είναι η οικονομική μηχανή είναι η άγκυρα σταθερότητας στην Ευρώπη. Η Γερμανία χρησιμοποιεί τη δύναμή της και την ισχύ της για το καλό των ανθρώπων όχι μόνο της Γερμανίας αλλά και της ευρωπαϊκής ενότητας και της παγκόσμιας οικονομίας. Γνωρίζουμε όμως ότι η δύναμη αυτή δεν είναι ανεξάντλητη». Στέλνοντας δε έμμεσο μήνυμα στις «απείθαρχες» χώρες της ευρωζώνης πρόσθεσε: «Αποστολή μας είναι να πράξουμε σήμερα αυτά που δεν έγιναν (όταν δημιουργήθηκε το ευρώ) και να βάλουμε τέλος στον διεφθαρμένο κύκλο του αυξανόμενου χρέους και της μη προσήλωσης στις δεσμεύσεις».
Η Άνγκελα Μέρκελ εξήγησε ότι τα τελευταία έτη απέδειξαν ότι η Ευρώπη έκανε λάθος όταν προωθώντας τη Νομισματική Ένωση με τη δημιουργία του ευρώ προ 13 ετών, δεν νοιάστηκε για την ανάγκη και της πολιτικής ένωσης. Και επέμεινε σε αυτή τη διαδικασία ως απάντηση στα προβλήματα της ευρωζώνης, λέγοντας: «Γνωρίζω ότι είναι δύσκολο, ότι είναι επώδυνο, μία μακρά διαδικασία. Πρόκειται για έναν Ηράκλειο άθλο, αλλά είναι αναπόφευκτο». Απαντώντας στις συχνές επικρίσεις των ΗΠΑ, η Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι η Ευρώπη δεν είναι η μόνη που οφείλει να καταβάλει προσπάθειες, φέρνοντας προ των ευθυνών τους και τα υπόλοιπα μέλη της Ομάδας των 20. «Όλοι πρέπει να σταματήσουν να χρηματοδοτούν την ανάπτυξη με τη δημιουργία νέων χρεών (...) Η ευρωζώνη δεν μπορεί μόνη της να σηκώσει την ευθύνη της ανάπτυξης. Όλοι οι εταίροι οφείλουν να καταβάλουν προσπάθειες».
