">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Η οικονομική συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε είναι τόσο αδιαμφισβήτητη όσο και υπεράνω περαιτέρω σχολιασμών. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών με αντιπροσώπους κοινωνικών ομάδων που σχολιάζουν τα μέτρα που έχει λάβει η πολιτική ηγεσία της χώρας και το βαθμό στον οποίο τους επηρεάζουν, πολίτες διαμαρτύρονται για τον αντίκτυπο που έχει η κατάσταση στην προσπάθειά τους να συνεχίσουν να διάγουν αξιοπρεπώς το βίο τους και γενικά δεν νομίζω να υπάρχει πια Έλληνας που να μην έχει διαβάσει, ακούσει και δει λιγότερες από μερικές εκατοντάδες ειδήσεων και ρεπορτάζ που αφορούν την κρίση. Καμιά φορά όμως, ακόμα και στο σημερινό σεληνιακό οικονομικό τοπίο, και η διαμαρτυρία καλό είναι να εξετάζεται ως προς το βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί δικαιολογημένη.
Η κίνηση των υπαλλήλων της Βουλής να απέχουν από τα καθήκοντά τους τη βραδιά που οι Βουλευτές ψήφιζαν το πολυνομοσχέδιο, την τελευταία πινελιά της τρόικας στον οικονομικό καμβά της χώρας μας ως διαμαρτυρία για ενδεχόμενες περικοπές στους μισθούς ή τον αριθμό τους σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως και ως επί το πλείστον αρνητικά. Η αλήθεια είναι ότι τη στιγμή που εκατομμύρια Έλληνες υποφέρουν από τα νέα δεδομένα, και μάλιστα άνθρωποι που έχουν πασχίσει στη ζωή τους και βλέπουν ξαφνικά όλο αυτό το μόχθο να πετιέται στα σκουπίδια, ο «εκβιασμός» συμπολιτών μας που κατέχουν προνομιακές θέσεις, τις οποίες πολλοί εξ’ αυτών έχουν καταλάβει με κάθε άλλο παρά διαφανείς και αδιάβλητες διαδικασίες συνιστά, αν μη τι άλλο, πρόκληση. Ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα τον τελευταίο καιρό αποτελούν οι δικαστικοί, των οποίων η επί της ουσίας «απεργία» έχει παραλύσει τη χώρα και δημιουργεί πρόσθετο χάος στις υποθέσεις και τα συμφέροντα χιλιάδων Ελλήνων.
Κανείς δεν πρόκειται να κατακρίνει το δικαίωμα μιας ομάδας εργαζομένων στη διαμαρτυρία, τη στιγμή που θεωρεί πως θίγονται τα συμφέροντά της. Όμως μέσα στο γενικότερο χαμό, καλό είναι τόσο το να τηρούμε κάποιες αναλογίες, όσο και να συναισθανόμαστε τις ευθύνες του ρόλου μας στην κοινωνία και, εν τοιαύτη περιπτώσει, λειτουργήματος που έχουμε αναλάβει. Το θέατρο του παραλόγου που παίζεται τις τελευταίες εβδομάδες στα δικαστήρια αποτελεί άλλη μια απόδειξη της θλιβερής μας νοοτροπίας, αλλά και της παντελούς έλλειψης ηθικής ευθύνης που μας χαρακτηρίζει ως λαό. Πιο συγκεκριμένα, οι δικαστές «απεργούν» χωρίς να απεργούν. Δεδομένου ότι βάσει Συντάγματος δεν έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν να ανέβουν στην Έδρα, εκφράζουν την δυσαρέσκειά τους για τις περικοπές στους μισθούς τους ανεβαίνοντας στην Έδρα, αλλά αρνούμενοι να εκδώσουν αποφάσεις. Πολύ απλά, μοιράζουν αναβολές προς πάσα κατεύθυνση. Και θα μου πει κάποιος, εντάξει, οι άνθρωποι όπως και τόσοι άλλοι θεωρούν ότι αδικούνται από τα μέτρα και βρήκαν αυτόν τον τρόπο να διαμαρτυρηθούν. Πολύ ωραία, αλλά όλο αυτό το διάστημα που ουσιαστικά αρνούνται να ασκήσουν το λειτούργημά τους, δεν έχουν σταματήσει να πληρώνονται. Κι αυτό γιατί «τεχνικά» δεν απεργούν. Εξαιρετική κατάσταση, έτσι;
Οι δικαστές πρέπει να είναι οι άριστοι μεταξύ των Ελλήνων. Η Δικαιοσύνη, άλλωστε, οφείλει να λειτουργεί απρόσκοπτα και να επιτελεί το έργο της, καθώς αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη ορθή λειτουργία του δημοκρατικού Πολιτεύματος. Το άσχημο στην όλη υπόθεση είναι ότι επί του παρόντος οι δικαστές εκβιάζουν όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά ολόκληρη την κοινωνία μας παρακωλύοντας το έργο της Δικαιοσύνης. Τη στιγμή αυτή εκκρεμούν στα δικαστήρια της χώρας 550.000 υποθέσεις, γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι σε όλη αυτή την ιστορία, οι άρχοντες του Νόμου είναι οι πρώτοι που αψηφούν το πνεύμα αλλά και το γράμμα του, καθώς όχι μόνο αρνούνται ουσιαστικά να δικάσουν παρά τα όσα προβλέπει το Σύνταγμα, αλλά αψηφούν ανοιχτά και τον ίδιο τον Άρειο Πάγο, η εντολή του οποίου να περικόπτονται οι αποδοχές δικαστών και εισαγγελέων που απέχουν από τα καθήκοντά τους ή συμμετέχουν σε στάσεις εργασίας μετράει ήδη περί τις 20 μέρες. Κοντολογίς, είναι σεβαστή η απόφαση να περικόπτονται οι αποδοχές όλου του κόσμου, πέραν των δικαστικών, για τους οποίους το μόνο εύκολο είναι να βρεθεί ένα παραθυράκι, μια παρατυπία, ένα τρικάκι ρε αδερφέ για να μη χρειαστεί να κουβαλήσουν και αυτοί τον οικονομικό ζυγό της χώρας δίπλα στους υπόλοιπους Έλληνες. Η παραπάνω διάταξη, για παράδειγμα, δεν είναι «άμεσης εφαρμογής». Δουλευόμαστε μεταξύ μας με λίγα λόγια.
Η κατάσταση λοιπόν αυτή τη στιγμή έχει ως εξής : η μεγαλύτερη μερίδα των Ελλήνων δουλεύουν απλήρωτοι και οι δικαστικοί δεν δουλεύουν και πληρώνονται. Και πέραν όλων των άλλων, δεν ενδιαφέρονται στο ελάχιστο για τα προβλήματα των πολιτών που συσσωρεύονται και μέσα σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση δεν μπορούν να βρουν λύση. Το ηθικό δίδαγμα των άριστων μεταξύ μας, λοιπόν, αυτών που κρίνουν τα πεπραγμένα των υπολοίπων, είναι αμύνεσθαι περί της πάρτης σας. Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν, και οι υπόλοιποι να πάνε να… Στην υπέροχη σημερινή Ελλάδα, είμαστε πια τόσο έξυπνοι, ώριμοι και ισχυροί που φαντάζει γελοία και αφελής η ρήση του Αισχύλου : «Η Δικαιοσύνη λάμπει μέσα σε φτωχόσπιτα που καπνίζουν και τιμά τους ευσεβείς. Περιφρονεί τη ζωηρόχρωμη αναλαμπή του χρυσού που αποκτήθηκε με λερωμένα χέρια, γιατί είναι συνηθισμένη να κρίνει πηγαίνοντας κοντά στην αγιότητα και όχι να υποκλίνεται μπροστά στα πλούτη». Ρομαντικές, ηθικές αηδίες.
