">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Επτά μέρες για την Ελλάδα αρκούν για να γεμίσουν τις σελίδες ενός ολόκληρου βιβλίου ιστορίας του μέλλοντος. Πρόκειται για βασικό χαρακτηριστικό της κρίσης που βιώνει η χώρα μας, καθώς η κυβέρνηση εφαρμόζει τις αποφάσεις των Βρυξελλών οδηγώντας σε επιδείνωση της ύφεσης, της ανεργίας και της ανέχειας ολοένα και μεγαλύτερου ποσοστού του ελληνικού λαού, αλλάζοντας τις κοινωνικές ισορροπίες, με την κεντρική πολιτική σκηνή να ακολουθεί αυτές τις μετατοπίσεις.
Ξεκινώντας απ’ τις αποφάσεις των Βρυξελλών, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίστηκε πλήρως εναρμονισμένος με τη γραμμή της Άνγκελα Μέρκελ μιλώντας στη γερμανική Μπιλντ. Τόνισε πως δεν θα χρειαστεί κανένα επιπλέον κούρεμα χρέους, την ώρα που τα πιο έγκυρα και σοβαρά οικονομικά έντυπα και οργανισμοί θεωρούν βέβαιο πως θα χρειαστεί κούρεμα, απλά θα πρέπει να περιμένουμε τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές. Παράλληλα, το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF) προέβλεπε πως η επαναγορά του χρέους που θα ολοκληρωθεί αυτή την εβδομάδα, θα είναι επιτυχής (δηλαδή θα αγοράσουμε χρέος αξίας 20 δισ. με 10) όμως δεν θα προσφέρει τίποτα στη χώρα μας. Το ΙΙF δεν είναι κάποιο τυχαίο ινστιτούτο. Είναι αυτό που οργάνωσε και εκτέλεσε το πρώτο κούρεμα, το PSI, οπότε η ανακοίνωσή του πως η επαναγορά χρέους «μπορεί να θέσει εν αμφιβόλω όλο το πρόγραμμα», αλλά και πως «δεν θα ανακουφίσει την Αθήνα από την οξεία κρίση ρευστότητας» είναι ιδιαίτερα βαρύνουσας σημασίας. Η κυβέρνηση είχε ήδη πανηγυρίσει για μία εξέλιξη που ανά τον κόσμο θεωρήθηκε στην καλύτερη περίπτωση ένα επικίνδυνο μπάλωμα.
Στην ίδια κατηγορία εμπίπτει και το νέο φορο-νομοσχέδιο. Ο προϋπολογισμός που βασίζεται στο νέο Μνημόνιο των περικοπών ύψους 12,5 δισ. προβλέπει την είσπραξη 2,5 δισ. περισσότερα από τα φορολογικά έσοδα. Οπότε το νέο φορο-νομοσχέδιο απλά εκτελεί τις εντολές του προϋπολογισμού, όσο παράλογο κι αν είναι να περιμένεις πως θα βρεις αυτά τα λεφτά απ’ τους συνήθεις υπόπτους – τους συνεπείς φορολογούμενους και όχι τους φοροφυγάδες – τους οποίους εδώ και τρία χρόνια έχεις οδηγήσει σε βίαιη φτωχοποίηση. Γέλια μέχρι δακρύων προκαλεί η παραδοχή πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα εισπράξει τα λεφτά και μετά θα έρθει η φορολογική μεταρρύθμιση που και τα τρία κόμματα υπόσχονταν πριν τις εκλογές.
Η νέα φορο-επιδρομή, λοιπόν, σε συνδυασμό με την αποτυχία της επαναγοράς του χρέους και της δόσης να δώσουν μία ανάσα στην πραγματική ελληνική οικονομία οδηγούν σε απόλυτη διάσταση μεταξύ όλων των κοινωνικών στρωμάτων και της κυβέρνησης, παρότι ο πρωθυπουργός προσπάθησε με τεχνάσματα να εμφανιστεί ως ο υπέρμαχος της μεσαίας τάξης.
Έτσι, φτάνουμε στις εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για τις επόμενες εκλογές και την ανάληψη της εξουσίας μέσω της μετατροπής του σε ενιαίο κόμμα. Δεδομένη ήταν αυτή η μετατροπή μετά τα ποσοστά που έλαβε στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις Μαΐου και Ιουνίου. Σεισμικές δονήσεις, όμως, συντελούνται και σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ξεκινώντας απ’ το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον σαφές το υπαρξιακό πρόβλημα της κεντροαριστεράς που εκπροσωπεί. Είναι δυνατόν να περιμένει κάποιος που έχει σώας τας φρένας πως η ΡΙΚΚΣΥ του Ανδρέα Λοβέρνου θα μπορούσε να έχει την παραμικρή απήχηση στον ελληνικό λαό; Το μόνο που έχει να επιδείξει το ΠΑΣΟΚ και τα «βαριά» του ονόματα είναι στήριξη του Μνημονίου ή… αγάπη του Μνημονίου. Με αυτό τον τρόπο έχουν αποκαθηλώσει την ίδια την κεντροαριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει όλη την πίτα αυτών των ψηφοφόρων.
Έτσι, φτάνουμε στη ΝΔ και τη θλιβερή ανακοίνωση που εξέδωσε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ επ’ αφορμής της ανακοίνωσης της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία καλούσε σε δυναμικές κινητοποιήσεις για την συμπλήρωση 4 ετών από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Σαφής είναι η πρόθεση της ΝΔ να αποπροσανατολίσει για λίγο έστω τη συζήτηση του φορολογικού ή της διαθεσιμότητας, όμως η οξύτητα της ανακοίνωσης με αναφορές σε «πέμπτη φάλαγγα» και «δωσίλογους κουκουλοφόρους της Κατοχής» έχει πολύ σοβαρότερες ερμηνείες από τις τακτικές αποπροσανατολισμού που χρησιμοποιούν όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου. Σηματοδοτεί μία επικίνδυνη μετατόπιση προς τα δεξιά για τη ΝΔ, η οποία νιώθει την πίεση της Χρυσής Αυγής όπως αποδεικνύει και η περίπτωση της ιθαγένειας, σε βαθμό απρόβλεπτο. Ταΐζουν με μίσος την αγανάκτηση και συντηρούν στην πρώτη γραμμή έναν ολέθριο διχαστικό λόγο, την ώρα που πιο πολύ παρά ποτέ έχουμε απαραίτητη ανάγκη τόσο την μαζική αγωνιστική διεκδίκηση όσο και την δημοκρατική - και όχι οικονομική - εξυγίανση.
