">
Του Γρηγόρη Μυστιλιάδη
Ξεκινώντας με μια όσο το δυνατόν σύντομη σύνδεση με τα προηγούμενα, ο Τόνι Νίκλινσον τελικά τα κατάφερε. Το πήρε λίγο πάνω του, βοήθησε και λίγο το σύμπαν, όλοι γενικά οι παράγοντες εκτός από τους νόμους των ανθρώπων. Ο 58χρονος Βρετανός, χτυπημένος από το locked – in syndrome, τετραπληγικός και συντετριμμένος μετά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να μην του επιτρέψει να δώσει τέλος στη ζωή του με τη βοήθεια γιατρού, αρνήθηκε να λάβει οποιαδήποτε τροφή. Το περασμένο σαββατοκύριακο η ήδη επιβαρυμένη υγεία του δεν άντεξε τη νέα ψυχική του κατάπτωση, υπέστη πνευμονία και κατέληξε το πρωί της περασμένης Τετάρτης, έξι μόλις μέρες μετά την δικαστική απόφαση που απέρριψε το αίτημά του.
Ο Νίκλινσον μπορεί να μην έφυγε όπως θα ήθελε να φύγει, ωστόσο δε θα υποφέρει άλλο. Και αυτό είναι κάτι. Γύρω από το κρεβάτι του είχε τη γυναίκα του, τις δύο του κόρες και την αδερφή του. Όλες οι γυναίκες της ζωής του, όλες υπέρ του αιτήματός του για ευθανασία. «Ειλικρινά θλίβομαι από το γεγονός ότι ο Νόμος θέλει να με καταδικάσει σε μια ζωή ολοένα αυξανόμενης δυστυχίας και αναξιοπρέπειας», ήταν το μήνυμά του που μετέφεραν οι δικηγόροι του λίγο μετά την απόφαση. Ο Τόνι έφυγε, χτυπημένος από τη μοίρα και απόλυτα απογοητευμένος από τους ανθρώπους, που αρνήθηκαν να τον αφήσουν να πάρει την τελευταία απόφαση που του απέμεινε για τον εαυτό του. Ευτυχώς, η μοίρα το πήρε και αυτό πάνω της και του έκανε μια τελευταία χάρη.
Πίσω στα δικά μας, παρακολούθησα με ενδιαφέρον την κοινή συνέντευξη Τύπου Σαμαρά και Μέρκελ. Η Καγκελάριος της Γερμανίας για πρώτη φορά φάνηκε σχετικά συμπαθής και πώς όχι, αφού ανέφερε πως υπάρχει κατανόηση για τα όσα περνάνε οι Έλληνες για να καλύψουν την κρίση και πως η ίδια επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Βέβαια, με δεδομένο ότι οι Έλληνες θα κάνουν ό, τι πρέπει να γίνει, θα ακολουθήσουν πιστά την έκθεση της τρόικας που αναμένεται και, γενικά, δε θα το πολυκουβεντιάσουμε κιόλας το ζήτημα. Κατανοώ εν ολίγοις το δράμα σου, αλλά μην περιμένεις και πολλά, αυτό είναι κι άμα σ’ αρέσει. Και καλά κάνει η γυναίκα, τι τη νοιάζει αυτήν στην τελική άμα φουντάρει ο κόσμος στην Ελλάδα; Τον άλλον κύριο δίπλα της θα έπρεπε να νοιάζει, αυτόν που προεκλογικά μιλούσε για επαναδιαπραγμάτευση. Βέβαια, όπως έχω αναφέρει και άλλες φορές, αν βάλουμε στη σειρά τις προεκλογικές κωλοτούμπες του κ. Σαμαρά βγάζουμε ένα ολόκληρο πρόγραμμα για τον τελικό ανσάμπλ της Ολυμπιάδας στο Ρίο σε μια τετραετία. Παρ’ όλα αυτά, επειδή έχω ακόμα πίστη στους ανθρώπους, κάτι περίμενα να πει. Ότι κάτι θα γίνει ρε αδερφέ, το κουβεντιάσαμε και με την Άνγκελα και έδειξε και λίγη κατανόηση, εντάξει θα τα βρούμε κάπου στη μέση.
Τίποτα δεν είπε. Μόνο ότι είμαστε φοβερός λαός και μας πονάει που χρωστάμε και θα κάνουμε ό, τι είναι αναγκαίο για να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη. Καμία επαναδιαπραγμάτευση, καμία προσπάθεια, ούτε κιχ. Μόνο σκυμμένο κεφάλι και άδειες, ανούσιες εθνικές σαχλαμάρες που πλέον δεν πείθουν ούτε τον τελευταίο ανόητο. Όμως το ωραιότερο σημείο της συνέντευξης, εκεί που πραγματικά γέλασα με την καρδιά μου, ήταν όταν ο κ. Σαμαράς ρωτήθηκε από δημοσιογράφο τι έχει να πει για την αντιπολιτευτική του δράση, για όταν δηλαδή δεν ήταν κυβέρνηση και ξεφώνιζε το ΠΑΣΟΚ που ξεπουλάει τη χώρα στην τρόικα. Εδώ είμαστε, σκέφτηκα. Ο πρωθυπουργός μας πήρε βαθιά ανάσα, βλέμμα ανθρώπου που υποφέρει για την πατρίδα του, και απάντησε : «Ουδείς αναμάρτητος».
Μάλιστα κύριοι, ούτε καν κάποια δικαιολογία, πες μου ένα ψέμα ρε Αντώνη να αποκοιμηθώ. Πάλι. Ούτε καν. Και μετά, κλασσικά, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. «Το ζήτημα δεν είναι τώρα τι έκανε και τι είπε ο καθένας ξεχωριστά στο παρελθόν, το θέμα είναι να είμαστε από δω και πέρα όλοι μαζί». Να με συγχωρεί η χάρη σου πρωθυπουργέ μου, αλλά, βασικά, χμ, το θέμα είναι και λίγο ποιος έκανε και τι και φτάσαμε ως εδώ… Πες μας τουλάχιστον ότι ρε παιδιά, έπρεπε να πάρω τις εκλογές για να γίνω ο σωτήρας τη χώρας, το μνημόνιο είναι η μόνη λύση αλλά έτσι κι έλεγα ότι θα προσκυνήσω δε θα έβγαινα και μετά θα βγάζανε το άλλο το κωλόπαιδο και μετά θα βγαίναμε από το ευρώ και μετά τα ψάρια στο Αιγαίο θα κολυμπούσανε ανάποδα ας πούμε. Αφού είναι χαζοί οι Έλληνες, αφήστε με να λέω ό, τι θέλω προεκλογικά, ξέρω εγώ τι κάνω. Η αλήθεια πάντως είναι ότι είναι όντως χαζοί οι Έλληνες ρε Αντώνη, και αυτά να έλεγες δε θα σε άγγιζε κανένας, τουλάχιστον θα ακούγαμε και μια αλήθεια. Και ας σε έσκιζε μετά στο κράξιμο ο Αλέξης, κάτι θα βρίσκαμε να τον ξεφωνίσουμε και αυτόν. Να, με τη μία το σκέφτηκα, δε μιλάει καλά αγγλικά. Ουδείς αναμάρτητος όμως, έτσι; Αλλά αμαρτία από αμαρτία, όπως και να το κάνεις, διαφέρει…
